II OZ 918/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. G. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 322/12 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt 3 wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 322/12 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. G. we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2011 r., którym nałożono grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 15.000,00 zł na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. G. we W., zobowiązaną do wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym balkonów w elewacji frontowej ww. budynku wynikającego z decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., utrzymującej w mocy w zakresie istoty obowiązku decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 322/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, rozpoznając skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. G. we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2012 r., w pkt. 1 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, w pkt. 2 stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane a w pkt. 3 zasądził od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz skarżącej Wspólnoty kwotę 357,00 zł tytułem kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając wysokość zwrotu kosztów postępowania sądowego Sąd wskazał, że orzeczenie o kosztach oparł o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), z tym że zasądził tytułem kosztów zastępstwa procesowego kwotę 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu), a nie żądaną kwotę 2.400,00 zł, albowiem przedmiotem sprawy jest skarżone postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego a nie sprawa, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Zażaleniem z dnia 17 sierpnia 2012 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. G. we W. zaskarżyła ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 322/12, zawarte w pkt 3 wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 322/12, w części nieuwzględniającej wniosku Wspólnoty zawartego w skardze, o zasądzenie od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dalszej kwoty 2.160 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. polegające na uznaniu, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna ale postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, które jest inną sprawą w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia o kosztach. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie zmianę i zasądzenie od organu na rzecz Wspólnoty dalszej kwoty 2.160 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz zasądzenie od organu na rzecz Wspólnoty kosztów postępowania zażaleniowego w wysokości 220 zł. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca Wspólnota w postępowaniu przed organem egzekucyjnym, ale również i przed sądem administracyjnym kwestionowała co do zasady i co do wysokości obowiązek zapłaty 15.000 zł. Przedmiot sprawy dotyczył więc należności pieniężnej skoro to od decyzji organu zależało czy grzywnę nałożyć oraz w jakiej wysokości. Jeżeli natomiast orzeczenia organów administracji oraz wyroki sądów administracyjnych wydane w tej sprawie ustalały wysokość należności pieniężnej jaką ma zapłacić strona, to jest to sprawa o której traktuje § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia o kosztach. Za takim rozumieniem ww. przepisu, zdaniem skarżącej, przemawia zarówno wykładnia językowa, celowościowa jak i domniemanie racjonalności prawodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej Wspólnoty Sąd I instancji w punkcie 3 wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 322/12, ustalił wysokość kosztów w oparciu o właściwą podstawę prawną. Prawidłowo uznał bowiem, że sprawa w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia jest ,,inną sprawą" w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 240 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodził przypadek, w którym stawki minimalne wynagrodzenia adwokata należałoby liczyć od wartości przedmiotu sprawy. Analiza skargi złożonej do Sądu I instancji pozwala na stwierdzenie, że skarżąca w tej sprawie w istocie kwestionowała inne od wysokości grzywny kwestie związane z nałożonym obowiązkiem. Powyższe potwierdza fakt, że skarżąca Wspólnota, która już przy wnoszeniu skargi reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, uiściła wpis od skargi ustalając go w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł, a nie w oparciu o § 1 tego rozporządzenia wskazującym na wysokość wpisu w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna objęta zaskarżonym aktem (wpis stosunkowy). Należy przy tym podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone już uprzednio w postanowieniu z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OZ 969/11, oraz w postanowieniu z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 96/12, zgodnie z którym grzywna w celu przymuszenia nie jest środkiem egzekucyjnym zaspokajającym - jest środkiem zmierzającym pośrednio do wykonania nałożonego obowiązku, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania tego obowiązku. Nie można zatem przyjąć, że zaskarżenie co do zasady postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, oznaczać będzie przyjęcie, iż kwota grzywny będzie wartością przedmiotu sprawy stanowiącą podstawę do określenia opłaty za czynności profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo obliczył wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.