I GZ 332/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2354/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranej dotacji dla szkół niepublicznych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2354/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę A (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] października 2020 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranej dotacji. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 10 grudnia 2020 r. spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do popisania skargi, tj. np. pełnego odpisu z KRS w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia złożonej skargi. Odpis zarządzenia został doręczony spółce 4 stycznia 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie spółka nadesłała pełnomocnictwo dla J. S., której podpis widnieje pod skargą. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że spółka nie wykonała zarządzenia, ponieważ nie nadesłała dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi w imieniu spółki, tj. np. pełnego odpisu z KRS w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do wniosku spółka dołączyła informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców z KRS. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., pomimo, że strona we wskazanym terminie przesłała pełnomocnictwo do podpisania przedmiotowej skargi udzielone J. S., zaś treść zobowiązania strony nie wskazywała jednoznacznie na konieczność przedstawienia odpisu z KRS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Podstawą prawną wezwania jest art. 29 p.p.s.a. Przepis ten stanowi - Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., stanowi brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., zaś niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia powyższego dokumentu, powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wykładnia systemowa powołanych przepisów nakazuje bowiem stosować te same zasady w przypadku składania pisma procesowego przez organ osoby prawnej, jak i przez ustanowionego przez ten organ pełnomocnika, zwłaszcza że w zdaniu drugim art. 37 § 1 P.p.s.a. mowa jest także o "innych dokumentach wykazujących umocowanie" pełnomocnika. Z tych przyczyn w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przez pojęcie pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym rozumieć należy całościowo komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (zob. m.in. wyroki NSA: z 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04; z 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt I FSK 1675/04; z 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05; z 25 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2637/17; oraz postanowienia NSA: z 18 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1499/07; z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 919/09; z 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10; z 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1266/11; z 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 371/13; z 17 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1505/14; z 6 października 2016 r., sygn. akt II OZ 882/16; dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; dalej: CBOSA; zob. też M. Niezgódka-Medek, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2016, s. 221-223). Co również istotne, choć dane z rejestru KRS są faktami powszechnie znanymi, bowiem są one jawne i powszechnie dostępne, to obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu osób prawnych, tj. przedłożenia sądowi odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS, spoczywa na stronie skarżącej. Rolą sądu nie jest bowiem wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19; z 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15; dostęp – CBOSA). Powyższego stanowiska, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku osoby prawnej niezbędne jest dołączenie do skargi dokumentu z którego wynika umocowanie do działania w imieniu spółki. Nadesłanie samego pełnomocnictwa bez dokumentu, z którego wynika, że osoba pod nim podpisana jest umocowana do działania w imieniu spółki nie jest prawidłowym wykonaniem wezwania do uzupełnienia braków. Sąd nie może się bowiem domyślać, czy osoba, której podpis widnieje pod pełnomocnictwem jest uprawniony do reprezentacji podmiotu. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.