VII SA/Wa 1794/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi E. Z. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) maja 2011 r. znak: (...) w przedmiocie uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę skargę oddala UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) maja 2011r., znak: (...) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia E. Z. na postanowienie Stołecznego Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydent (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2010r., odmawiające uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę budynku przy ul. (...) w W. ujętego w wykazie zabytków działając na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 Ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 z 2003r., ze zm.), art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 106 § 1 i 5, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zasadnie odmówiono uzgodnienia rozbiórki przedmiotowego obiektu, w związku z przepisem art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Podniósł, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, co do tego, że obiekt wybudowany w 1928r., w stylu dworkowym, posiada wartości zabytkowe uzasadniające jego zachowanie. Ponadto argumenty co do jego stanu technicznego, nie wpływają na ocenę możliwości jego rozbiórki bowiem obiekty o wartości zabytkowej powinny być chronione bez względu na kalkulacje ekonomiczne i ocenę ich stanu technicznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł E. Z., zarzucił zaskarżonemu postanowieniu obrazę przepisów art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia na czym oparto rozstrzygnięcie, art. 197 § 3 w zw. z art. 126 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie rozstrzygnięcia, art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji podczas gdy należało to postanowienie uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżący w świetle ww. zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z przepisami. Skarżący podniósł, że oparto się w sprawie wyłącznie na fakcie wpisania obiektu do wykazu zabytków, nie oceniono stanu technicznego budynku, nie przeprowadzono "badań konserwatorskich bądź architektonicznych". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), było poddanie zaskarżonego postanowienia ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa. Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie odpowiada przepisom procedury administracyjnej, prawidłowo w szczególności rozważono zasadność pozytywnego uzgodnienia rozbiórki obiektu, przedstawiając w tym zakresie wystarczające w rozumieniu art. 107 k.p.a. uzasadnienie. Sąd podziela argumentację organu drugiej instancji zgodnie z którą stan techniczny obiektu nie może przesądzić o utracie wartości zabytkowej obiektu. Zgodnie z przepisem art. 39 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków. To na inwestorze ciąży obowiązek uzyskania stosownego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do postępowania przed organem ochrony zabytków w takich sprawach nie ma zatem zastosowania tryb przewidziany w art. 106 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008r., sygn. akt I OSK 478/07, LEX nr 468720). W toku niniejszego postępowania organy obu instancji uznały, że budynek, przy ul. (...) w W., stanowi obiekt z lat 20 tych XX wieku reprezentujący styl dworkowy w architekturze polskiej stanowiący wyraz poszukiwania stylu narodowego także w odniesieniu do willi miejskich. Budynek jest porównywalny z zabudową kolonii profesorskiej (...), osiedla (...), miasta ogrodu na (...). Jest symbolem pielęgnowania tradycji narodowej i niepodległościowej. Rozbiórka doprowadziłaby do zubożenia krajobrazu architektonicznego W. bowiem obiekt jest świadectwem dziedzictwa kultury polskiej okresu polski niepodległej. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja jest wyczerpująca i stanowi o tym, że organ nie przekroczył zasady uznania administracyjnego, w warunkach której działał. Bezprzedmiotowy, w ocenie Sądu jest zarzut skarżącego o braku ustaleń, co do stanu technicznego budynku. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stan techniczny budynku, czy kalkulacje ekonomiczne przemawiające za rozbiórką, nie przesądzają o utracie wartości zabytkowej obiektu. Także nie znajduje uzasadnienia w sprawie zarzut braku przeprowadzenie badań konserwatorskich lub architektonicznych. Zgodnie z przepisem art. 3 ww. ustawy o ochronie zabytków badania konserwatorskie to działania mające na celu rozpoznanie historii i funkcji zabytku, ustalenie użytych do jego wykonania materiałów i zastosowanych technologii, określenie stanu zachowania tego zabytku oraz opracowanie diagnozy, projektu i programu prac konserwatorskich, a jeżeli istnieje taka potrzeba, również programu prac restauratorskich; w myśl pkt 10 ww. artykułu - badania architektoniczne to działania ingerujące w substancję zabytku, mające na celu rozpoznanie i udokumentowanie pierwotnej formy obiektu budowlanego oraz ustalenie zakresu jego kolejnych przekształceń. W ocenie Sądu, powyższe czynności, w odniesieniu do przedmiotowego obiektu mogły nie być celowe. Organy, orzekające w mniejszej sprawie, dysponowały wystarczającą wiedzą fachową, która umożliwiała ocenę charakteru obiektu. Znalazło to, wyczerpujący wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższą argumentację - Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).