III SA/Kr 1232/11

SENTENCJA Sygn. akt III SA/Kr 1232/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie WSA Dorota Dąbek, WSA Maria Zawadzka (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012r., sprawy ze skargi H. K., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 17 sierpnia 2011r. nr [...], w przedmiocie przyznania płatności skargę oddala UZASADNIENIE W dniu 7 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek skarżącej H. K. o przyznanie na rok 2010 jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin (UPO), uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. płatności zwierzęce – PZ) i płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych (ST) oraz płatności do krów (PK). W/w wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru 14 działek rolnych (A o pow. 0,46 ha, B/B1/B2 – 0,50 ha, C – 1,00 ha, C1 – 0,95 ha, C2 – 0,50 ha, D/D1 – 1,40 ha, E – 1,42 ha, F/F1/F2 – 0,50 ha, G – 0,44 ha) położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] (działki A, B/B1/B2), [...] (część działki E), [...] (C/C1/C2, D/D1, część E, F/F10 i [...] (G), znajdujących się w powiecie [...], gminie R, obrębie ewid. C nr [...]. Strona łącznie zadeklarowała 5,72 ha do płatności JPO (działki A, B, C, D, E, F, G), 3,35 ha do płatności UPO (B1, C1, D1, F1), 2,32 ha do płatności PZ (A, E, G), 1,50 ha do płatności ST (B2, C2, F2) i 4 samice bydła domowego do płatności PK. We wrześniu 2010 gospodarstwo strony zostało poddane kontroli metodą teledetekcji (metodą FOTO). W wyniku tej kontroli stwierdzono, między innymi zawyżenia powierzchni zadeklarowanej do w/w płatności wobec powierzchni faktycznie do nich uprawnionej. Dotyczyło to obszaru zadeklarowanego do płatności ST, jako działka rolna B2 (powierzchnia stwierdzona upraw ST wyniosła 0,00 ha), do płatności JPO/UPO jako działka D/D1 (stwierdzono 0,95 ha), do płatności JPO/UPO/ST, jako działka F/F1/F2 (stwierdzono 0,37 ha) do płatności UPO jako działka C1 (stwierdzono 0,49 ha), do płatności JPO jako działka A (stwierdzono 0,33 ha). W przypadku działki rolnej C1 zapisy protokołu z kontroli wskazują, że na obszarze tej działki nie stwierdzono pszenicy deklarowanej przez stronę. Z kolei zaniżenia powierzchni uprawnych do płatności stwierdzono w przypadku działek rolnych C (pow. stwierdzona 1,06 ha), E (stwierdzono 1,67 ha). Postępowanie zostało zakończone, po uprzednim dwukrotnym uchyleniu decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, wydaniem przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR decyzji z dnia [...] 2011 r. Nr [...], na mocy której skarżącej odmówiono przyrzynania ST I UPO oraz przyznano w pomniejszeniu płatności JPO, PZ i PK. Odmowa przyznania płatności ST i UPO oraz zmniejszenie płatności JPO i PZ wynikało z poziomu zawyżenia upraw deklarowanych do płatności tego rodzaju. W przypadku płatności ST organ I instancji stwierdził, że kwalifikuje się do nich pow. 0,87 ha. W przypadku płatności UPO za uprawnioną do tych płatności uznano pow. 2,31 ha, w przypadku płatności JPO – 5,32 ha., w przypadku płatności PZ – 2,19 ha, przy czym ten rodzaj wsparcia został przyznany, z uwagi na przepisy, które je regulują – do pow. 2,01 ha. Płatności PK zostały przyznane w pomniejszeniu, ponieważ organ I instancji, stwierdził, że krowa nie odznaczała się wiekiem wymaganym dla zwierząt deklarowanych do wsparcia tego rodzaju (tj. 36 miesięcy na dzień 31 maja 2010 r.). W odwołaniu H. K. stwierdziła, że wciąż zmieniające się wyliczenia dotyczące kwoty przyznanych jej płatności budzą poważne wątpliwości. Nadto zakwestionowała datę dokonanej kontroli oraz numer protokołu tej kontroli, a także fakt, że organ błędnie wskazał i opisał metodę kontroli. Dodatkowo skarżąca nie zgodziła się również ze zmniejszeniem płatności oraz interpretacją wymogów związanych ze zgłoszeniem siły wyższej. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2011 r. nr [...] Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. W szczególności organ odwoławczy podkreślił, że najważniejsze okoliczności faktyczne odnośnie płatności JPO, UPO, PZ ustalono w wyniku kontroli administracyjnej wniosku strony i kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej w 2010 r. metodą FOTO (teledetekcji). Wyniki kontroli wskazywały, że powierzchnia uprawniona za 2010 r. do płatności JPO, UPO, ST była wyraźnie mniejsza niż powierzchnia którą skarżąca zadeklarowała we wniosku o przyznanie w/w/ płatności. Zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności JPO stwierdzono w przypadku działek rolnych D, F oraz A. Zawyżenie płatności UPO wykryto na działkach rolnych D1, F1, C1. Zawyżenia do płatności ST dotyczyły działki F2. W przypadku działki rolnej A wynikało to z obecności na tej działce zalesień i zakrzaczeń (północna część działki rolnej). W przypadku działki rolnej D/D1 wynikało to z przeszacowania tej działki (zbyt małego odliczenia powierzchni działki w północnej części działki ewidencyjnej nr [...] oraz terenu oddzielającego działkę D/D1 od C/CV1). Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku działki F/F1, gdzie stwierdzono przeszacowanie tej pow. względem działki E (okalającej działkę F/F1 od północy, wschodu i zachodu) W przypadku działki rolnej F2 powierzchnia upraw ST była zdecydowanie mniejsza od zadeklarowanej. W przypadku działki rolnej C1 wyniki kontroli wykazały, że na obszarze tej działki nie stwierdzono pszenicy zadeklarowanej przez skarżącą. Z kolei zaniżenia powierzchni uprawnionej stwierdzono w przypadku działek rolnych: C (pow. stwierdzona 1,06 ha) i działki E (pow. stwierdzona 1,67 ha). W konsekwencji, zgodnie z zaskarżą decyzją, po uwzględnieniu zaniżeń powierzchni uprawnionej do płatności, (które częściowo skompensowały zawyżenia) zakwestionowane obszary zostały obliczone łącznie dla poszczególnych płatności i wykluczone z wniosku strony i potraktowane jako zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności. Organ odwoławczy obszernie ustosunkował się do zarzutów skarżącej. Odpowiadając na zarzut nieuwzględnienia przez organy podstopień działek zgłoszonych do płatności ST, organ podkreślił, że skarżąca dysponowała możliwością zgłoszenia podstopień do ARiMR i uniknięcia wynikających z tych okoliczności negatywnych konsekwencji, czego jednak nie uczyniła. Organ odwoławczy podkreślił, że konsekwencje stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności JPO reguluje art. 58 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r str. 65 ze zm). Zgodnie z ich brzmieniem, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego (tj. uprawnionego do płatności) pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary i więcej niż 0,1 ha, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności JPO wynosi w przedmiotowej sprawie 5,32 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych płatności 5,72 ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do w/w/ płatności 7,51%. Nie stwierdzono, aby był to wynik celowego działania producenta. Ponieważ zawyżenie było większe niż 3% i 0,1 ha, ale nie przekroczyło 20%, to zgodnie z zapisem art. 58 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, konsekwencją tego było pomniejszenie płatności przysługującej do powierzchni stwierdzonej o kwotę, jaka przysługiwała w ramach tych płatności do 0,80 ha (2xwielkość zawyżenia). Konsekwencje stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności UPO reguluje art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r. str. 65 ze zm), w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U Nr 40 poz. 326 ze zm). Zgodnie z ich brzmieniem, jeśli różnica między obszarem zadeklarowanym, a obszarem fatycznie uprawnionym do płatności przekracza 20% lecz nie więcej niż 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się pomocy. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności UPO wynosi w przedmiotowej sprawie 2,31 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych dopłat 3,35 ha. Łącznie zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wynosiło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do płatności 42,02%. Nie stwierdzono, aby był to wynik celowego działania producenta. Ponieważ zawyżenie przekroczyło 20% ale nie przekroczyło 50%, to zgodnie z zapisem art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/200 w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r., konsekwencją tego była odmowa płatności UPO za rok 2010. Wynik stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności ST reguluje art. 58 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r str. 65 ze zm). Zgodnie z ich brzmieniem, jeśli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, że ustalona różnica między zadeklarowanym, a obszarem faktycznie uprawnionym do płatności przekracza 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Rolnika dodatkowo wyklucza się z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym do w/w płatności. Taka kwota podlega odliczeniu od płatności pomocowych, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeśli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności ST wynosi w przedmiotowej sprawie 0,87 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych płatności 1,50 ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do w/w płatności 72,41%. Nie stwierdzono, aby był to wynik celowego działania producenta. Ponieważ zawyżenie przekroczyło 50%, to zgodnie z zapisem art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, konsekwencją tego była odmowa płatności ST za rok, na który wnioskowano wsparcie tego rodzaju. Na rolnika nałożono także karę finansową w wysokości 130.59 zł, która będzie potrącana z płatności, jakie ewentualnie zostaną rolnikowi przyznane w kolejnych trzech latach kalendarzowych, następujących po roku wykrycia nieprawidłowości. Konsekwencje okoliczności stwierdzonych w niniejszej sprawie odnośnie płatności PK reguluje art. 65 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r str. 65 ze zm). Zgodnie z jego brzmieniem, w przypadku gdy w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy z tytułu bydła stwierdza się różnicę pomiędzy zadeklarowaną liczbą zwierząt, a liczbą zwierząt uprawnioną do płatności i liczbą zwierząt których dotyczą nieprawidłowości nie wynosi więcej niż 3 sztuki, stosuje się zmniejszenia płatności. Wielkość obniżki ustala się poprzez podzielenie liczby sztuk bydła, których dotyczą nieprawidłowości przez łączną liczbę sztuk bydła zatwierdzonych do danego okresu premiowego. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że liczba zwierząt uprawnionych do płatności PK wynosi 3 sztuki. Pierwotnie zadeklarowano do dopłat 4 sztuki bydła. Wielkość obniżki wynosi zgodnie z zapisem art. 65ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 33,33% W niniejszej sprawie oznaczało to odmowę przyznania płatności PK. W przypadku płatności PZ, zgodnie z § 8 ust. 2 lit. c rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, strona nie mogła otrzymać wsparcia tego rodzaju do powierzchni większej niż 2,01 ha. Wynikało to z tego, że powierzchnia ta była wartością mniejszą niż powierzchnia wyliczona, jako 75% powierzchni uprawnionej do płatności JPO za 2010. Bez znaczenia pozostało w tym przypadku wyliczenie powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo na poziomie 2,19 ha. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie H. K. zarzuciła "rażąca nieprawidłowości w działaniu Biura Powiatowego ARiMR". Podniosła, że "nie kwestionuje przepisów prawa, lecz przedstawia zarzut, że Biuro Powiatowe ARiMR generuje fałszywe dane o działalności rolnika, powołuje się na daty protokołu, oświadczeń, które nie miały miejsca w rzeczywistości". W odpowiedzi na skargi Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są dokonane przez organy orzekające ustalenia faktyczne, których wynikiem jest stan prawny przyjęty przez organy za podstawę kwestionowanych przez skarżącego rozstrzygnięć. Zarzuty podniesione w skardze dotyczą w szczególności ustaleń poczynionych przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odniesieniu do płatności JPO, UPO, ST i PZ. Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity, Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust.2 ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej (...) organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 cytowanej ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 3 w/w ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Modyfikacje te osłabiają zatem pozycję procesową stron postępowania. W przedmiotowych sprawach administracyjnych wnioski skarżącej dotyczyły płatności bezpośredniej (jednolitej płatności obszarowej, dalej - JPO, uzupełniającej płatności obszarowej, dalej - UPO, płatności zwierzęcej, dalej - PZ i płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych, dalej – ST. Przeprowadzone zatem kontrole we wrześniu 2010 r. w gospodarstwie strony miały na celu zbadanie i ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących wszystkich form płatności, o które ubiegała się skarżąca. Podczas kontroli wykorzystano metodę teledetekcji, czyli metodę FOTO, by zweryfikować zgodność danych przedstawionych przez skarżącą we wnioskach ze stanem faktycznym. W wyniku kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącej stwierdzono zawyżenia powierzchni uprawnionych do płatności JPO, UPO i ST, jak również stwierdzono, że liczba zwierząt uprawnionych do płatności PK wynosi w przedmiotowej sprawie 3 sztuki, podczas, gdy pierwotnie zadeklarowano 4 sztuki bydła. Organy szczegółowo wskazały jakie były różnice między powierzchnią uprawnioną, a powierzchnią pierwotnie zadeklarowaną. Nadto organy wyjaśniły, że różnice powierzchni wynikały z tego, że na niektórych częściach działek zgłoszonych do płatności stwierdzono zakrzaczenia i zalesienia, tak jak to miało miejsce w przypadku działki A, w szczególności jej północnej części. W przypadku działki rolnej D/D1 wynikało to z przeszacowania tej działki, tzn. zbyt małego odliczenia powierzchni działki w północnej części działki ewidencyjnej nr [...] oraz terenu oddzielającego działkę D/D1 od C/CV1. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku działki F/F1, gdzie stwierdzono przeszacowanie tej pow. względem działki E, okalającej działkę F/F1 od północy, wschodu i zachodu. W przypadku działki rolnej F2 powierzchnia upraw ST była zdecydowanie mniejsza od zadeklarowanej. W przypadku działki rolnej C1 wyniki kontroli wykazały, że na obszarze tej działki nie stwierdzono pszenicy zadeklarowanej przez skarżącą. Nadto organ stwierdził zaniżenia powierzchni uprawnionej stwierdzono w przypadku działek rolnych: C (pow. stwierdzona 1,06 ha) i działki E (pow. stwierdzona 1,67 ha). Podkreślić należy, że metoda FOTO polega na analizie i interpretacji aktualnych obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych wskazanych we wnioskach podlegających kontroli w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni. Analiza ta została następnie uzupełniona o fizyczne inspekcje terenowe kontrolowanych działek, nakierowane na weryfikację poprawności dokonanych uprzednio analiz. W takim razie nie można w ocenie Sądu zarzucić organom Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że naruszyły w tym względzie obowiązujące przepisy. Użyta przez nie do kontroli metoda spełnia wymagania zarówno norm krajowych jak i unijnych w zakresie wymaganej przepisami dokładności i wiarygodności kontroli powierzchni działek. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można zarzucić organom, że dokonały błędnych pomiarów uprawnionych do dopłat działek, skoro posłużyły się jednym z podstawowych narzędzi wykorzystywanych przy kontroli, przewidzianym przez przepisy prawa. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały oparte na zebranym w sposób wystarczający, całościowo ocenionym poprawnie stanie faktycznym, znajdującym potwierdzenie w materiale w postaci zdjęć lotniczych i dołączonym do akt materiale fotograficznym (na nośniku CD). Prawidłowo też organy wskazały przepisy stosownych rozporządzeń Komisji (WE) normujące konsekwencje zawyżenia powierzchni uprawnionej do zgłoszonych płatności w stosunku do obszarów zadeklarowanych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U N4r 40 poz. 326 ze zm). W przedmiotowej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności JPO reguluje art. 58 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r. str. 65 ze zm). Zgodnie z ich brzmieniem, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego (tj. uprawnionego do płatności) pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary i więcej niż 0,1 ha, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Kwestię zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności UPO reguluje art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r. str. 65 ze zm), w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U Nr 40 poz. 326 ze zm). Zgodnie z ich brzmieniem, jeśli różnica między obszarem zadeklarowanym, a obszarem fatycznie uprawnionym do płatności przekracza 20% lecz nie więcej niż 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się pomocy. Z kolei zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności ST reguluje art. 58 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r. str. 65 ze zm). Zgodnie z ich brzmieniem, jeśli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, że ustalona różnica między zadeklarowanym, a obszarem faktycznie uprawnionym do płatności przekracza 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Rolnika dodatkowo wyklucza się z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym do w/w płatności. Taka kwota podlega odliczeniu od płatności pomocowych, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeśli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane. W końcu organy prawidłowo wskazały, że płatności PK reguluje art. 65 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r str. 65 ze zm). Zgodnie z jego brzmieniem, w przypadku gdy w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy z tytułu bydła stwierdza się różnicę pomiędzy zadeklarowaną liczbą zwierząt, a liczbą zwierząt uprawnioną do płatności i liczbą zwierząt których dotyczą nieprawidłowości nie wynosi więcej niż 3 sztuki, stosuje się zmniejszenia płatności. Wielkość obniżki ustala się poprzez podzielenie liczby sztuk bydła, których dotyczą nieprawidłowości przez łączną liczbę sztuk bydła zatwierdzonych do danego okresu premiowego. W przypadku płatności PZ, zgodnie z § 8 ust. 2 lit. c rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, strona nie mogła otrzymać wsparcia tego rodzaju do powierzchni większej niż 2,01 ha. Wynikało to z tego, że powierzchnia ta była wartością mniejszą niż powierzchnia wyliczona, jako 75% powierzchni uprawnionej do płatności JPO za 2010. Bez znaczenia pozostało w tym przypadku wyliczenie powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo na poziomie 2,19 ha. Przepisy prawa materialnego zostały zatem prawidłowo zastosowane. Dodatkowo jeszcze podkreślić należy, że skarżąca podnosiła, że cześć działek, związana z płatnością ST została podtopiona, na skutek czego miała usprawiedliwione problemy z odpowiednim utrzymaniem upraw ST na tych działkach. Słusznie jednak organ podkreślił, że w wypadku wystąpienia okoliczności mających charakter siły wyższej, zgodnie z art. 31 i 50 ust. 7 rozporządzania Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r. str. 16 ze zm) oraz art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r. str. 65 ze zm) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie rodzajów dowodów potwierdzających działanie siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności (Dz. U. Nr 46 poz. 308 ze zm) przypadku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności powinny być zgłaszane przez rolnika lub upoważnioną przez niego osobę w ciągu 10 dni roboczych od dnia w którym beneficjent lub upoważnione przez niego osoba jest w stanie dokonać tego zgłoszenia. Skarżaca takiego zgłoszenia niestety nie dokonała, czego nie kwestionuje. Mając na uwadze powyższe, brak jest podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, a tym samym wydane decyzje są prawidłowe i zasadne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając kontrolowane decyzje za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.