II SA/Rz 787/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -postanawia- odrzucić skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 56 w/z z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu [...] sierpnia 2010 r. Burmistrz M. [...] po rozpatrzeniu wniosku R. S. i B. S. decyzją Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usług pogrzebowych na terenie obejmującym działki ewidencyjne nr 1005 i 1006 obr. [...] miasta [...] lokalizowanej w zbliżeniu 1,5 m do granicy z działką nr 988 oraz budowie zjazdu drogowego publicznego na działce nr 1006 z drogi publicznej stanowiącej ul. C. w J. /droga powiatowa – działka nr 1017/. Na skutek odwołania uczestnika R. C. decyzja ta została uchylona decyzją SKO z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] ze wskazaniem na konieczność uzasadnienia przez organ I instancji odstąpienia od średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz rozpatrzenia wniosku inwestorów w pełnym zakresie, obejmującym także działkę nr 1015, gdzie mają być usytuowane miejsca postojowe. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku R. S. i B. S., zmodyfikowanego pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. w którym ograniczyli teren inwestycji do działek nr 1005 i 1006 rezygnując z urządzenia stanowisk parkingowych, Burmistrz M. [...] w dniu [...] marca 2011 r. Nr [...] ponownie wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne jak w treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] marca 2011 r. ponownie wniósł R. C. zarzucając jej wydanie w sposób nieuwzględniający zebranego dotychczas materiału dowodowego, w szczególności brak zastosowania zaleceń określonych w decyzji SKO z dnia [...] listopada 2010 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że dokonana przez Burmistrza M. [...] analiza urbanistyczna wykazała, że przedsięwzięcie inwestycyjne określone w zmodyfikowanym wniosku o ustalenie warunków zabudowy spełnia kryteria określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył R. C. wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. W jej uzasadnieniu podniósł, że informację o modyfikacji wniosku przez inwestorów w przedmiocie rezygnacji z miejsc postojowych otrzymał dopiero zapoznając się z zaskarżoną decyzją Kolegium. Burmistrz M. [...] nie informując go o zmianie zakresu rozpoznawanego wniosku uchybił przepisom postępowania. Organ I instancji w sposób dorozumiany jako rezygnację z projektowanych miejsc postojowych zakwalifikował modyfikację wniosku dokonaną pismem z dnia 17 grudnia 2010 r., zamiast zwrócić się do wnioskodawców o sprecyzowanie treści tego pisma; w jego ocenie stanowi to rażące naruszenie przepisów prawa. Zmiana treści wniosku w zakresie przedmiotowo istotnym nastąpiła bez powiadamiania stron postępowania co jest przedmiotem zmiany, co narusza art. 10 Kpa poprzez niewłaściwe procedowanie organu i doprowadziło do ograniczenia udziału strony w tym postępowaniu. W treści skargi R. C. podniósł także zarzut naruszenia art. 79 i 95 Kpa poprzez brak wnikliwego przeanalizowania przez organ I instancji zebranych dowodów oraz niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym. Przyjęty dowód w postaci oświadczenia wnioskodawców w zakresie możliwości wykorzystania do planowanej inwestycji istniejącego parkingu na 35 stanowisk z którego korzystają mieszkańcy usytuowanego przy nim bloku, korzystający z cmentarza oraz zamieszkujący w pobliskich kamienicach, nie został poddany przez organy merytorycznej weryfikacji. Narusza to także 0§ 3 ust. 6 oraz § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym inwestor zagospodarowując działkę budowlaną powinien urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe także dla użytkowników przebywających okresowo. Przyjęcie na podstawie oświadczenia wnioskodawców, że brakujące miejsca parkingowe będą w pełni zabezpieczone w miejscu istnienia publicznego parkingu nie jest wystarczające do uznania, że wnioskodawca wypełnił ustalenia wynikające z treści tych przepisów. Ponadto organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy w zakresie skomunikowania terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną (ul. C.) opierał się na pozytywnej opinii Powiatowego Zarządu Dróg [...] wyrażonej w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. na podstawie dokumentacji sprzed wprowadzonych przez wnioskodawców modyfikacji. Narusza to wymienione powyżej przepisy prawa materialnego i procesowego, jak również art. 7, 8, 9 i 77 Kpa. W odpowiedzi na skargę SKO wnosząc o jej oddalenie uznało zgłoszone w niej zarzuty za bezpodstawne. Wskazało, że zakres przedmiotowy postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy określa żądanie (wniosek) strony, które w jego toku mają prawo do jego modyfikacji, z czego wnioskodawcy skorzystali; wiąże to organ wydający decyzję. Skarżący oraz pozostali uczestnicy postępowania przed wydaniem decyzji zostali też zawiadomieni o zgromadzeniu całości materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się w zakreślonym terminie co do zebranych dowodów. Skoro zatem skarżącemu zgodnie z art. 10 Kpa umożliwiono czynny udział w postępowaniu i nie skorzystał on z przysługujących mu w tym zakresie możliwości, to obecnie nie może się skarżyć na nieznajomość akt sprawy, w tym modyfikacji wniosku stron z dnia 17 grudnia 2010 r. Nie znajduje też potwierdzenia zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem skarżący poza przytoczeniem treści wymienionych w skardze przepisów nie określił, na czym konkretnie polegało to naruszenie. Zarzuty w tym zakresie będzie mógł składać w odrębnym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Nieuzasadniony jest także zarzut niewłaściwego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez Powiatowy Zarząd Dróg, gdyż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Zarządca drogi zaopiniował wniosek w zakresie szerszym, niż ostatecznie zmodyfikowany przez strony (nie obejmujący miejsc parkingowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie – przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Skarżący R. C. osobiście odebrał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 17 czerwca 2011 roku (k.12 akt administracyjnych potwierdzenie odbioru). Natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożona została w dniu 21 lipca 2011 r. (k.19 akt sądowych). Ostatnim dniem do jej prawidłowego złożenia był dzień 18 lipca 2011 r. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia Sąd odrzuca – przepis art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji orzeczenia na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).