II SA/Sz 646/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako Kolegium lub organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania D. R. (dalej powoływany jako inwestor lub skarżący) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. znak: [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. dotyczącą odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, drogi wewnętrznej i niezbędnej infrastruktury technicznej związanej z budynkami na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] gmina W.. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podał, że wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. inwestor zwrócił się do Burmistrza W. o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Do wniosku załączono m. in. dwie kopię mapy zasadniczej, opracowanie zawierające charakterystykę inwestycji oraz informację na temat planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz informacje dostawców mediów w zakresie możliwości podłączenia do sieci. Po uzupełnieniu wniosku przez wnioskodawcę Burmistrz W. zlecił przeprowadzenie analizy urbanistycznej i projektu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został przez Burmistrza przesłany do uzgodnienia do Starostwa Powiatowego w K. P. - Wydziału Budownictwa i Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w S. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] RZGW w S.. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] odmówiła uzgodnienia przesłanego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazując, że działka inwestycyjna nie posiada prawidłowego dostępu do drogi publicznej, tj. drogi krajowej nr [...], bowiem istniejący z niej zjazd do drogi krajowej nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną - drogą krajową nr [...] - zaplanowano poprzez istniejący zjazd, który nie spełnia wymaganych warunków technicznych i z tego względu stwarzać to będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W wyniku wniesionej przez D. R. skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1076/20) skargę oddalił. W związku z powyższym stanowiskiem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Burmistrz W. zlecił ponowne przeprowadzenie analizy urbanistycznej, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...] odmówił inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, wskazując, że nie został spełniony wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej także : "u.p.z.p."), bowiem teren inwestycji nie posiada właściwego dostępu do drogi publicznej, co zostało potwierdzone w stanowisku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. R., zarzucając organowi I instancji, między innymi, naruszenie przepisów: art. 6 i 7 K.p.a. ze względu na uznanie, że teren inwestycji wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi publicznej, choć teren ten nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej; art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na uzależnienie wydanie decyzji od stanowiska zarządcy drogi publicznej, choć w przedmiotowej sprawie w ocenie skarżącego brak było podstaw prawnych i faktycznych do wystąpienia z wnioskiem o takie uzgodnienie; art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ze względu na odmowę ustalenia warunków zabudowy, pomimo spełnienia wszystkich wymogów określonych w tym przepisie. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania, wskazało dalej, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest tylko w sytuacji jednoczesnego spełnienia wszystkich wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak spełnienia chociażby jednego z ww. wymogów uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie analizę urbanistyczną oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Decyzja Burmistrza W. z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...] posiada dwa załączniki: tekstowy, zawierający wyniki analizy urbanistycznej, oraz mapowy. Obszar analizy wyznaczono w promieniu 400 m dookoła terenu inwestycji wskazując, że choć od strony frontu działka nr [...] posiada szerokość zaledwie 12,0 m, to jednak od strony drogi krajowej nr [...] teren inwestycji posiada szerokość mierzącą 325 m. Na załączniku graficznym zaznaczono granice terenu inwestycji i granice obszaru analizowanego. Kopia mapy zasadniczej, na której sporządzony został załącznik graficzny, wykonana została w skali 1:2000. Obszar analizowany wyznaczony został w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), a załącznik graficzny sporządzony został na kopii mapy w skali zgodnej z ww. przepisem. Planowana inwestycja polegać ma na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Z treści wyników z analizy urbanistycznej wynika, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże w sprawie nie został spełniony wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bowiem teren inwestycji nie posiada odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. W przedmiotowej sprawie działka inwestycyjna nr [...] ma mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej w postaci drogi krajowej nr [...] poprzez drogi wewnętrzne na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Zdaniem Kolegium, o ile dostęp terenu inwestycji do dróg wewnętrznych można uznać za spełniony, o tyle nie można stwierdzić posiadania dostępu do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...]. Organ podkreślił, że spełnienie wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wymaga posiadanie dostępu do drogi publicznej, a nie tylko do dróg wewnętrznych. Ponadto, z uwagi na położenie terenu inwestycji oraz dróg wewnętrznych w pasie przyległym do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. konieczne było uzgodnienie projektu decyzji z zarządcą drogi publicznej, którym w przedmiotowej sprawie jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Zarządca drogi odmówił pozytywnego zaopiniowania projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazując, że choć wskazane przez inwestora drogi wewnętrzne posiadają dostęp do drogi krajowej nr [...] poprzez istniejący zjazd, to jednak zjazd ten aktualnie nie spełnia wymogów bezpieczeństwa określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.). Wnioskodawca skorzystał z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do sądu administracyjnego. Ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1076/20 oddalił skargę D. R. co oznacza, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy przez zarządcę drogi publicznej jest ostateczna i prawomocna, a jednocześnie wiążąca dla organów wydających decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie Kolegium, oznacza to również, że w sprawie nie został spełniony wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem ze względu na stan techniczny istniejącego zjazdu z drogi publicznej nie można uznać, że działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej niezbędny do realizacji planowanej inwestycji. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. skargę na powyższą decyzję wywiódł inwestor, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: - przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie a contrario i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż przedmiotowa działka inwestycyjna nie posiada dostępu do drogi publicznej, gdy tymczasem z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy; - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka nie znajduje się w obszarze przyległym do pasa drogowego, więc nie występowała potrzeba uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w S., a która to postanowieniem odmówiła uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu administracji na jego rzecz kosztów sądowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, inwestor wskazał w szczególności, że przedmiotowa nieruchomość o numerze działki [...], położona jest w obrębie ewidencyjnym [...], gmina W. posiada dostęp do drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem drogi wewnętrznej. Takie rozwiązanie jest według aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych wystarczające do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p Zdaniem skarżącego, organy obydwu instancji w tej sprawie błędnie zastosowały art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, opierając się na stanowisku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S., że niespełnianie przez zjazd z drogi publicznej na drogę wewnętrzną wymogów technicznych jest równoznaczny z brakiem dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Organy obydwu instancji w przedmiotowej sprawie błędnie uznały również, że przedmiotowa nieruchomość położona jest w tzw. obszarze przyległym do pasa drogowego w rezultacie czego doszło do naruszenia przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich zastosowanie, co miało bezpośredni wpływ na wynik przedmiotowego postępowania. W ocenie skarżącego, ze zgromadzonego materiału w aktach sprawy jasno wynika, że przedmiotowa działka nie przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr [...], oddzielają ją działki o nr [...] i [...]. Skarżący, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1963/07, wskazał dalej, że aby można było stwierdzić, że dana działka inwestycyjna przylega do pasa drogowego, musi ona przylegać bezpośrednio do drogi publicznej. Skoro więc działka nr [...] nie przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr [...], to pozbawione podstawy prawnej było w niniejszej sprawie występowanie o uzgodnienie inwestycji do zarządcy drogi, zaś w dalszej konsekwencji postanowienie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2019 r. nie mogło stanowić jedynej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Idąc powyższym tokiem rozumowania, należy w konsekwencji uznać, iż zaskarżona decyzja organu II Instancji utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, którą to decyzję z ww. powodów należy uznać za bezprzedmiotową, co kwalifikuje decyzje organów obydwu instancji do uchylenia celem ponownego przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Skarżący wskazał ponadto, że załącznik graficzny do decyzji Burmistrza W. z dnia [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, drogi wewnętrznej oraz niezbędnej infrastruktury technicznej związanej z budynkami na terenie działki nr [...] położonej w [...] nie jest zgodny ze złożonym w przedmiotowej sprawie wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ujęty został bowiem na nim obszar zabudowy innej inwestycji, dla której wydana została odrębna decyzja o warunkach zabudowy - decyzja Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Okoliczność ta natomiast pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowego postępowania. Dla tego samego terenu może bowiem zostać wydanych kilka decyzji o warunkach zabudowy, aż do czasu uzyskania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę zaskrzonej decyzji stanowił art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), zwana dalej "u.p.z.p.", w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w cytowanym powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322.451). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące m.in. infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. W przepisie tym ustawodawca określił zakres ingerencji organu w sferę praw inwestora przez przedstawienie zasad i warunków przedsięwzięcia projektowanego na danym terenie, co oznacza zakaz umieszczania w treści decyzji innych warunków, niż w nim wymienionych. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Oznacza to, że postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ może odmówić uzgodnienia tylko wtedy, gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanym przepisem prawnym. W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, drogi wewnętrznej i niezbędnej infrastruktury technicznej związanej z budynkami na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...] gmina W.. Organy orzekające w sprawie, powołując się na obowiązek uwzględnienia postanowienia uzgadniającego z zarządcą drogi publicznej, odmówiły wydania przedmiotowej decyzji z uwagi na niespełnienie wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. odmówił bowiem uzgodnienia projektu decyzji dla planowanej inwestycji, a stanowisko to było dla organów orzekających w sprawie warunków zabudowy wiążące i jednocześnie było powodem wydania decyzji negatywnej. Takie stanowisko organów, wbrew zarzutom skargi, było zdaniem Sądu w pełni zasadne w świetle przywołanych wyżej przepisów oraz utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Należy w tym miejscu podkreślić, że ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (tak Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyrokach: z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06, z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2322/10, z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt II OSK 882/11, z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 733/13, z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1351/13; niepublikowane). Należy przy tym zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący skorzystał z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do sądu administracyjnego, a ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1076/20 oddalił skargę. W świetle powyższego organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany był postanowieniem uzgadniającym i nie był uprawniony do wydania pozytywnej decyzji, jeżeli w obrocie prawnym pozostaje postanowienie wskazujące na przeszkody do wydania takiej decyzji. Z przedstawionych wyżej powodów nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji przesądziło o zaistnieniu negatywnej przesłanki uniemożliwiającej w sprawie ustalenie warunków zabudowy, a tym samymi decyzja o odmowie ich ustalenia odpowiada prawu. Ta okoliczność czyniła zbytecznym prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego i analizy materiału dowodowego. Z tych względów, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.