I OSK 1675/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Roman Ciąglewicz, Marek Stojanowski, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2006r. sygn. akt IV SA/Wr 511/05 w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę kasacyjną ; 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. B. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych i 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 511/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Kierownika Miejskiego Zespołu dla Osób Bezrobotnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] nr [...], odmawiająca przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów posiłków w barze "M." lub "B.". Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że podstawą odmowy była negatywna ocena postawy L. F., wyrażająca się brakiem osobistej aktywności we współdziałaniu z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej (rezygnacja z pracy w swoim zawodzie, odmowa przyjęcia oferty pracy, odmowa przyjęcia abonamentu na ciepłe posiłki w "Caritas", odmowa wzięcia skierowania po ciepłą odzież, odmowa zamieszkania w jednej z placówek pomocy), a także niemożliwość przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, czego wymaga art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), bowiem wskazał on Dworzec Główny jako miejsce zamieszkania, informując że przebywa tam ok. 4 godziny dziennie. Odmowę pomocy w formie zasiłku celowego Sąd uznał jako nienaruszającą prawa, wskazując też, że skarżącemu jest udzielana pomoc w sprawach doradztwa zawodowego, jest umożliwiany dostęp do internetu w celu szukania pracy, udzielane są informacje o możliwości dokształcania, a także przydzielany jest abonament na gorące posiłki. Reprezentowany przez adwokata z urzędu, L. F. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania sprawy i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 106 § 4 ustawy z dnia 12marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 164, poz. 593 ze zm.), poprzez akceptację przez Sąd postawy organów polegającej na pominięciu obligatoryjnego wywiadu środowiskowego i zasłonięciu się przez organy niewłaściwą postawą osoby ubiegającej się o świadczenie, podczas gdy skarżący wskazał miejsce pobytu, którym jest Dworzec Główny i informacji o nim można było zasięgnąć na dworcowym posterunku policji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że sprawę ze skargi kasacyjnej może rozpoznać tylko w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zaskarżonemu wyrokowi, oddalającemu skargę o odmowie przyznania zasiłku celowego, w skardze postawiony został zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Przepis ten stanowi, że decyzję administracyjną o przyznaniu, bądź odmowie przyznania świadczenia, wydaje się po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Wskazuje on zatem czynność, którą organ pomocy społecznej ma wykonać przed wydaniem decyzji w sprawie świadczenia z tej pomocy, a jest nią wywiad środowiskowy. Innymi słowy, wywiad środowiskowy koniecznie powinien poprzedzać wydanie przez organ rozstrzygnięcia o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Tak też przepis ten wyłożył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku, powołując jego treść i stwierdzając, że organ wywiadu nie mógł przeprowadzić. Stwierdzenie o niemożności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przed wydaniem decyzji w sprawie z wniosku L. F. świadczy o tym, że wykładnia tego przepisu dokonana przez Wojewódzki Sąd jest prawidłowa, a nie błędna. Zarzut zatem błędnej interpretacji tego przepisu jest nietrafny. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika raczej, że nie tyle chodzi w niej o błędną wykładnię tego przepisu, skoro podkreśla się obligatoryjność wywiadu środowiskowego, ile o to, że Sąd uznał wyjaśnienie organów co do przyczyn niemożliwości przeprowadzenia wywiadu za wystarczające i usprawiedliwiające brak wywiadu. To w istocie z tą oceną Sądu nie zgadza się skarżący, jednak takiego zarzutu nie przytoczył w podstawach skargi kasacyjnej. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 250 cytowanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.