I SA/Po 582/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2012 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej A Spółka Akcyjna kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE I SA/ Po 582/12 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] maja 2011r nr [...] Zarząd Dróg nałożył na właściciela firmy A. w Kr. karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego tablicą reklamową. Decyzja ta została doręczona A. na adres w K. Na ten adres doręczono też upomnienie wzywające do wpłacenia należności wynikającej z decyzji Zarządu Dróg. W dniu [...] listopada 2011r wierzyciel – Zarząd Dróg wystawił przeciwko A. Kr. tytuł wykonawczy nr [...]. Jako podstawę należności wierzyciel wskazał orzeczenie z dnia [...] maja 2011r. W dniu[...] grudnia 2011r Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. dokonał zajęcia rachunku bankowego spółki A. w Banku S.A. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. spółka na podstawie przepisu art. 33 pkt 4, 6, 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954) dalej. u.p.e.a. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podniosła zarzuty: błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Ponadto wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. Uzasadniając wniesione zarzuty wyjaśniła, że organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby którą błędnie uznał za zobowiązaną. W decyzji strona będąca osobą prawną winna być oznaczona pełną nazwą i siedzibą podaną stosownie do danych z rejestru ewidencji lub umowy powołującej dany podmiot do życia . W decyzji z dnia [...] maja 2011 r. jako podmiot zobowiązany wskazany został właściciel firmy A. w K., który to podmiot nie może być uznawany za podmiot tożsamy z podmiotem wskazanym jako zobowiązany w tytule wykonawczym. Wierzyciel nie dopełnił przy tym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Obowiązkiem wierzyciela jest wskazanie w tytule wykonawczym zobowiązanego. Tymczasem wierzyciel wskazał w tytule wykonawczym zobowiązanego – A. w Kr. , zaś jako podmiot , u którego powstało zobowiązanie – A. SA oddział K. z siedzibą w K. Wobec tego, zdaniem spółki brak było podstaw do ponoszenia odpowiedzialności przez A. SA z siedzibą w Kr. za zobowiązania innej osoby - A. oddział K. z siedzibą w K., abstrahując od faktu czy taka osoba prawna w ogóle istnieje. Co do zarzutu niedopuszczalności egzekucji spółka podniosła, że Zarząd Dróg w K. nie może być wierzycielem podmiotu wskazanego w decyzji, nie mógł więc nałożyć kary i wystawić tytułu wykonawczego bowiem kompetencje te należą do Zarządu Powiatu. Uzasadniając kolejny zarzut – braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, stwierdził, że A. z siedzibą w Kr. nie otrzymało upomnienia wzywającego do zapłaty należności wskazanych w tytule wykonawczym, zgodnie z przepisem art. 45 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a tj w lokalu jego siedziby do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. W związku z wniesieniem zarzutów Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia [...] grudnia 2011r. zwrócił się do wierzyciela - Zarządu Dróg w K. o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. uznał zarzuty spółki za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że zobowiązany został określony prawidłowo, a tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w przepisach art. 27 u.p.e.a.. Ponadto zarówno decyzja z dnia [...] maja 2011r. jak i upomnienie z dnia [...] sierpnia 2011r. zostały doręczone prawidłowo odpowiednio dnia [...] maja 2011r. i dnia [...] sierpnia 2011r. Odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji, z uwagi na błędne określenie wierzyciela, wskazał, iż na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych zarządcą dróg powiatowych jest zarząd powiatu, natomiast art. 21 § 1 stwierdza, że zarządca drogi, o której wyżej mowa może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu (...). Zgodnie z powyższym Zarząd Powiatu Uchwałą Rady Powiatu nr [...] z dnia [...].06.2006r. utworzył jednostkę organizacyjną Zarząd Dróg do wykonywania obowiązków określonych przepisami art. 19 - 21 ustawy o drogach publicznych, z której wynika, iż do zarządcy drogi należy w szczególności wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych. Zdaniem organu wskazane przepisy i podjęta uchwała stanowią o zakresie przedmiotowym i podmiotowym działania wierzyciela, którym jest działający w imieniu zarządcy dróg, czyli Zarządu Powiatu - Zarząd Dróg i reprezentujący go dyrektor, wskazani prawidłowo w tytule wykonawczym. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił w całości uwzględnienia zarzutów zobowiązanego. Stwierdził, iż wierzyciel prawidłowo określił zobowiązanego jako A. z siedzibą w Kr., a zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zdaniem organu wierzyciel nie uchybił także wymogom określonym w art. 27 § 3 i 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wierzyciel dołączył do tytułu wykonawczego dowód doręczenia upomnienia. Na pieczątce potwierdzającej jego odbiór widnieje nazwa A. w Kr. Wierzyciel w swoim stanowisku uznał, iż zostało ono doręczone prawidłowo. Na powyższe rozstrzygnięcie spółka wniosła zażalenie. Zobowiązany zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia tylko w oparciu o stanowisko wierzyciela, z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w postępowaniu oraz naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 i 7 u.p.e.a. poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do kwestii błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku doręczenia upomnienia zarzucił, iż organ egzekucyjny ograniczył się tylko i wyłącznie do zaakceptowania stanowiska wierzyciela. Ponadto skarżący wskazał, iż w sytuacji gdy organ odmówił zasadności zarzutom powołując się na stanowisko wierzyciela, to winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. W przypadku bowiem umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przesłanki określone w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest władny samodzielnie rozstrzygnąć, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu rozpatrując w trybie odwoławczym przytoczone w zażaleniu argumenty strony postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, iż podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 33 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzedzone zostało doręczeniem zobowiązanemu dnia [...] sierpnia 2011 r. upomnienia, co wynika z potwierdzenia odbioru, na którym widnieje pieczęć firmowa przedsiębiorstwa i podpis osoby odbierającej pismo. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego uznać należało, że upomnienie zostało doręczone w sposób prawidłowy, a zarzut braku jego doręczenia za bezpodstawny. Za bezzasadny organ uznał również zarzut niedopuszczalności egzekucji, ponieważ jak wynika z uchwały Rady Powiatu z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przypadku danego typu należności pieniężnych wierzycielem jest działający w imieniu Zarząd Dróg i reprezentujący go dyrektor. W związku z czym z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej wystąpił właściwy w tej sprawie wierzyciel. Odnosząc się do zarzutu niewydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wskazał, że nie zasługuję on na uwzględnienie z uwagi na to, że taka sytuacja mogłaby zajść, gdyby organ egzekucyjny uwzględnił zarzuty zobowiązanego i w konsekwencji czego zobligowany byłby do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a. Natomiast uznanie zarzutów za nieuzasadnione, tak jak to wystąpiło w przedmiotowej sprawie, jednocześnie rozstrzyga o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej spółka złożyła skargę do tutejszego Sądu. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy tj. - art. 34 § 4 u.p.e.a. w związku z art. 33 pkt 7 u.p.e.a., z uwagi na art. 45 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, mimo iż skarżący nie otrzymał ponaglenia, - art. 34 § 4 u.p.e.a. w związku z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. z uwagi na art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 45 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego oraz nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. bezkrytyczne przyjęcie stanowiska przedstawionego przez wierzyciela w kwestii błędu co do osoby zobowiązanego, - art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. z uwagi na art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w całości, ewentualnie o uchylenie także poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. oraz umorzenie prowadzonej egzekucji administracyjnej, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu II instancji kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 33. u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. (art. 34. § 1. u.p.e.a) Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. (art. 34. § 4. u.p.e.a). Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisu art. 33 pkt 4, 6, 7 i 10 u.p.e.a.. Podniosła zarzuty: błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Ponadto wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu organów, zarzuty spółki wymienione w przepisie art. 33 pkt 4, 6 i 10 u.p.e.a zasługiwały na uwzględnienie. Spółka słusznie zarzuciła błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz niespełnienie przez wierzyciela wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Z przepisu art. 15 § 1 u.p.e.a wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednio stosuje się przepisy k.p.a W kwestii doręczenia zastosowanie znajdzie więc przepis art. 45 kpa, zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Osoba prawna działająca w formie spółki akcyjnej, jaką jest skarżąca, jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 45 k.p.a. Stosownie zatem do treści tego przepisu, korespondencja kierowana do takiego podmiotu, a tym bardziej korespondencja będąca decyzją administracyjną, czy upomnieniem powinna być doręczana w lokalu jego siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Organy administracji publicznej, a takim jest niewątpliwie wierzyciel Zarząd Dróg stosując się do zasady praworządności, winny dokonywać doręczeń w sposób ściśle określony w przepisach k.p.a. bowiem jedynie takie doręczenia wywrą skutek prawny, w tym ten w postaci możliwości wszczęcia egzekucji. Wobec czego doręczenie decyzji jednostce organizacyjnej danej strony tj. w tym przypadku wysłanie korespondencji na adres oddziału spółki w Kłodawie nie zaś na adres siedziby głównej A. S.A w Kr., nie może być uznane jako skuteczne doręczenie przesyłki. Tym samym, w realiach niniejszej sprawy, wniesienie przez stronę zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia należało uznać za jak najbardziej uzasadnione. Podkreślenia wymaga, iż każdy, w tym również organ administracyjny, ma możliwość sprawdzenia w dostępnej przez internet bazie Krajowego Rejestru Sądowego (poprzez wyszukiwarkę), jaka jest prawidłowa siedziba i adres podmiotu wpisanego do tego rejestru. Nadto, organ administracji publicznej ma prawo, w ramach prowadzonego postępowania, żądać m.in. od stron informacji, które są niezbędne do prawidłowego prowadzenia i zakończenia danej sprawy. Siedzibą spółki akcyjnej jest niewątpliwie siedziba ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym (w przedmiotowej sprawie jest to Kr.), a nie siedziba jednostki organizacyjnej wchodzącej w skład tej spółki (oddział w K.). ( vide wyrok NSA z dnia 9.02.2011r w sprawie II OSK 166/11 LEX nr 1071188). Tym samym uznanie przez wierzyciela jak i przez organ egzekucyjny, że doręczenie upomnienia na adres oddziału spółki było skuteczne nalazło uznać za błędne. Konsekwencją uznania za wadę postępowania doręczenie przesyłki na adres oddziału spółki, a nie na adres jej siedziby jest również to, że już sama decyzja Zarządu Dróg w K. nakładająca na skarżącą spółkę karę pieniężną, która to decyzja stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nie weszła do obrotu prawnego, gdyż faktycznie nie została skarżącej doręczona. Z decyzją wiąże się kolejny zarzut naruszenia art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. W decyzji nr [...] jako podmiot zobowiązany wskazany został właściciel firmy A. - S.A. z siedzibą w K. Takie określenie strony jest niedopuszczalne. Strona, którą jest oznaczona w decyzji osoba prawna, powinna być bowiem oznaczona pełną nazwą i siedzibą podaną stosownie do danych z rejestru, ewidencji lub umowy powołującej dany podmiot do życia (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 408). Gdyby więc uznać, za organami egzekucyjnymi, że adresatem tej decyzji miałaby być skarżąca, to powinna być oznaczona w decyzji, zgodnie z danymi wskazanymi w prowadzonym dla skarżącej rejestrze KRS, jako A S.A. z siedzibą w Kr., a nie jak uczynił to Zarząd Dróg, jako właściciel firmy A. S.A. z siedzibą w K. Nie ma więc wątpliwości, iż w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym miał miejsce błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem "błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy zarówno sytuacji, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego i której doręczył tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek" (C. Kulesza, Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex 2011). W odpowiedzi na wskazany powyżej zarzut, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji przedstawiły pogląd, że w kwestii błędu co do osoby zobowiązanego, są one związane stanowiskiem wierzyciela. Tymczasem błąd co do osoby zobowiązanego organ egzekucyjny winien był dostrzec i stosownie do tego umorzyć postępowanie egzekucyjne z urzędu, po przeprowadzeniu dowodu poprzez porównanie treści skierowanej do egzekucji decyzji oraz tytułu wykonawczego. Rozbieżność pomiędzy określeniem w tychże dokumentach osoby obowiązanej jest bowiem oczywista. Będąc związanym stanowiskiem wierzyciela nie mógł tego uczynić na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. ale na podstawie przepisu art. 59. § 3 u.p.e.a, który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Z art. 59. § 1. pkt 4 u.p.e.a wynika zaś, że postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą pojawić się zarówno w trakcie postępowania egzekucyjnego, jak i jeszcze przed jego wszczęciem. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. Żądanie umorzenia postępowania zobowiązany może wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. W tych przypadkach organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne z urzędu, o ile stwierdzi wystąpienie przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Dlatego też rację ma skarżąca spółka iż w sytuacji gdy organ odmówił zasadności zarzutom powołując się na stanowisko wierzyciela, to winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. W przypadku bowiem umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przesłanki określone w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest władny samodzielnie rozstrzygnąć, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią wszystkie powyższe wskazania i ocenę prawną wyrażoną przez Sąd i dokonają prawidłowej analizy zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.