II SAB/Ke 62/21

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Ke 62/21 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Inne w przedmiocie przyznania usługi asystenta osoby niepełnosprawnej oddala skargę. UZASADNIENIE W. S. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Inne (dalej "MOPR") w przedmiocie przyznania usługi asystenta osoby niepełnosprawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W zakresie wniosku skarżącego z dnia 22 kwietnia 2020 r. o przyznanie opiekuna organ wyjaśnił, że pismem z dnia 15 maja 2020 r. poinformował skarżącego, że nie przysługuje mu tego rodzaju pomoc z uwagi na fakt, iż posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, a świadczenie to przyznawane jest osobom, które legitymują się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności lub innym równoważnym. Organ podał, że w dniu 17 lipca 2020 r. wpłynęła skarga na bezczynność dyrektora MOPR, po rozpatrzeniu której tut. Sąd wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke [...] zobowiązał organ do wydania aktu załatwiającego wniosek W. S. z dnia 22 kwietnia 2020 r. o przyznanie opiekuna - w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Nieprawomocny wyrok organ otrzymał w dniu 4 lutego 2021 r. Natomiast w dniu 17 lutego 2021 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ponaglenie w sprawie bezczynności organu w zakresie wykonania powyższego wyroku. Kolegium postanowieniem z dnia 26 lutego 2021 r. znak: [...] uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Jak wyjaśnił organ, prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy doręczono do MOPR w dniu 6 kwietnia 2021 r., zaś decyzją z dnia 13 kwietnia 2021 r. znak: [...] organ ten załatwił powyższy wniosek, orzekając o odmowie przyznania usługi asystenta osoby niepełnosprawnej w ramach programu "Asystent osoby niepełnosprawnej - edycja 2021". Od decyzji organu pierwszej instancji skarżący złożył odwołanie, które został przekazane wraz z aktami sprawy do Kolegium. Organ podkreślił, że ma świadomość istnienia konieczności zastosowania się do nakazu Sądu, w szczególności w zakresie wskazanego terminu. Brak jednak akt sprawy utrudniał procedowanie i wydanie w sprawie stosownej decyzji w terminie krótszym niż przewidziany w powołanym wyroku. Niezwłocznie po otrzymaniu prawomocnego wyroku sądowego wraz z aktami sprawa została załatwiona w terminie wyznaczonym przez Sąd. MOPR dodał, że sytuacja skarżącego przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie nie pozostawała poza zainteresowaniem tego organu. W okresie po wydaniu ww. wyroku prowadzono wobec skarżącego wiele postępowań, w tym m.in. z wniosku z dnia 29 stycznia 2021 r. o udzielenie usług opiekuńczych. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Inne bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie w przedmiocie przyznania usługi asystenta osoby niepełnosprawnej. Trzeba podkreślić, że skarga na bezczynność organu w niniejszym przypadku została wniesiona po wydaniu przez tut. Sąd wyroku z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke [...], stwierdzającego bezczynność Inne i zobowiązującego ten organ do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia 22 kwietnia 2020 r. o przyznanie opiekuna - w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał wprost, że wnosi skargę na niewykonanie wyroku, o jakiej mowa w art. 154 p.p.s.a., gdzie wymagane jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, uprawnienie określone w art. 154 p.p.s.a. nie wyłącza możliwości złożenia skargi na bezczynność przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w odniesieniu do aktów i czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (por. m.in. wyrok NSA z 25 listopada 2011 r., sygn. II OSK [...], wyrok WSA w Rzeszowie z 5 grudnia 2013 r., sygn. II SAB/Ke [...]). Rozpoznając zatem zasadność tak skonstruowanej skargi wskazać należy w pierwszej kolejności, że co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność i przewlekłość organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że skarżący poprzedził złożenie skargi wniesieniem w dniu 17 lutego 2021 r. ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Kolegium postanowieniem z dnia 26 lutego 2021 r. znak: [...] uznało ponaglenie za niezasadne (okoliczność przyznana w skardze i odpowiedzi na skargę), wobec czego formalne przesłanki do wniesienia skargi w niniejszej sprawie zostały spełnione. W dalszej kolejności wskazać należy, że przepisy kpa definiują w art. 37 § 1 pkt 1 bezczynność jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Natomiast stosownie do art. 37 § 1 pkt 2 kpa przewlekłość to prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia. Przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. W związku z tym w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Jak wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 kpa, a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Stosownie do art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Należy wyraźnie podkreślić, że organ administracji publicznej powinien prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Jakkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 35 § 1 kpa należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy w nim określone traktować jako terminy maksymalne, to należy mieć na uwadze, że ze względu na stopień skomplikowania spraw, nie każde przekroczenie przez organ ustalonych przez ustawodawcę terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK [...]). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przez przewlekłość postępowania należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy indywidualnej. Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych jak wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania sąd administracyjny bada zatem, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Z kolei nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Go [...], dostępny na stronie internetowej [...]). Sumując, sąd administracyjny rozpoznając skargę na przewlekłość postępowania powinien ustalić przebieg postępowania i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone okoliczności wskazują na przewlekłość w działaniach organu, czy też działanie organu prowadzącego postępowanie jest wynikiem okoliczności od niego niezależnych. Sąd powinien również ustalić rodzaj i terminy podejmowanych przez organ czynności i dokonać oceny postępowania administracyjnego, mając na uwadze także charakter i stopień skomplikowania sprawy administracyjnej. Z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że w dniu 22 kwietnia 2020 r. W. S. złożył do MOPR wniosek o udzielenie mu "wszelkiej pomocy" (K-I-1), powołując się przy tym na nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 kwietnia 2020 r. o przymusowym "osadzeniu go" w zakładzie psychiatrycznym i przymusowym leczeniu. Skarżący wnioskował, aby MOPR przyznał mu opiekuna, który zajmie się jego niezbędnymi życiowo sprawami pozadomowymi. Podniósł, że pomoc opiekuna będzie również konieczna w złożeniu dokumentacji do ZUS o zmianę stopnia inwalidztwa na co najmniej całkowitą niezdolność do samodzielnej egzystencji i podwyższenie renty o 100% podstawy. Podkreślił, że "pomoc i pośrednictwo opiekuna zapewni komfort wszystkim osobom trzecim, które obawiają się o swoje bezpieczeństwo i czują zagrożenie" z jego strony. W piśmie z dnia 15 maja 2020 r. Zastępca Dyrektora MOPR skierował do skarżącego pismo informujące, że w oparciu o Program "Asystent osobisty osoby niepełnosprawnej" - edycja 2019 - 2020, organ oferuje pomoc asystenta osoby niepełnosprawnej dla osób posiadających orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności lub też posiadających orzeczenie równoważne do wyżej wymienionych (K-I-3). Organ wyjaśnił skarżącemu, że legitymując się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności nie spełnia warunków określonych w Programie. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało za nieuzasadnione ponaglenie, jakie złożył W. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Dyrektora MOPR w K. w sprawie udzielenia pomocy w postaci przyznania usług asystenta osoby niepełnosprawnej (K-I-6). W wyniku rozpoznania skargi W. S. na bezczynność Dyrektora MOPR w przedmiocie pomocy społecznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke [...] zobowiązał organ do wydania aktu załatwiającego wniosek skarżącego z dnia 22 kwietnia 2020 r. o przyznanie opiekuna - w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy. Odpis nieprawomocnego wyroku organ otrzymał w dniu 4 lutego 2021 r. W celu rozpoznania powyższego wniosku skarżącego organ, po wyroku tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2021 r. podjął następujące działania: 1) w dniu 9 lutego 2021 r. przeprowadził z udziałem skarżącego wywiad środowiskowy (K-I-8-11); 2) Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 17 lutego 2021 r. wynika, że pracownik socjalny wraz z pielęgniarką środowiskową udali się do skarżącego w celu sporządzenia zakresu usług opiekuńczych, zaś cyt.: W. S. nie wpuścił na teren posesji pracowników MOPR twierdząc, że trzeba go wcześniej poinformować pisemnie o terminie planowanej wizyty." (K-I-12); 3) W dniu 25 lutego 2021 r. sporządzona została przez pielęgniarkę środowiskową notatka służbowa w zakresie przyznania skarżącemu pomocy w formie usług opiekuńczych oraz "Karta oceny stanu pacjenta wg zmodyfikowanej skali Barthel" (K-I-16-18); 4) W dniu 11 marca 2021 r. sporządzono plan pomocy zatwierdzony przez Kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej (K-I-8). W dniu 17 lutego 2021 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ponaglenie w sprawie bezczynności organu w zakresie wykonania powyższego wyroku. Kolegium postanowieniem z dnia 26 lutego 2021 r. znak: [...] uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Odpis prawomocnego wyroku WSA w Kielcach z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke [...] wraz z aktami sprawy doręczono Dyrektorowi MOPR w dniu 6 kwietnia 2021 r. (K-I-39). Decyzją z dnia 13 kwietnia 2021 r. znak: [...] organ załatwił wniosek W. S. z dnia 22 kwietnia 2020 r. orzekając o odmowie przyznania skarżącemu usługi asystenta osoby niepełnosprawnej w ramach programu "Asystent osoby niepełnosprawnej - edycja 2021" (K-I-40). Od powyższej decyzji W. S. złożył odwołanie. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z dnia 25 czerwca 2021 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji (K-I-44). Na powyższą decyzję nie została wniesiona skarga do WSA w Kielcach ( k. 18 akt sąd.). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, skarżący niezasadnie zarzucił organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Akta sprawy dowodzą, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie została wydana przez organ w dniu 13 kwietnia 2021 r., a zatem po wniesieniu skargi do WSA (skarga wniesiona bezpośrednio do WSA 29 marca 2021 r. - wpływ do organu 9 kwietnia 2021 r.). Skarga została wniesiona przed doręczeniem organowi odpisu prawomocnego wyroku WSA w Kielcach z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke [...] wraz z aktami sprawy (6 kwietnia 2021 r. [...]). Zauważyć należy, że organ pomocy społecznej podejmował opisane wyżej działania mające na celu rozpoznanie przedmiotowego wniosku skarżącego jeszcze przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku Sądu z dnia 14 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke [...] wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Dyrektor MOPR zobowiązany został tym wyrokiem do załatwienia wniosku W. S. z dnia 22 kwietnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jak już wskazano wyżej, odpis powyższego wyroku oraz akta sprawy doręczono Dyrektorowi MOPR w dniu 6 kwietnia 2021 r., zaś organ ten wydał decyzję w niniejszej sprawie w dniu 13 kwietnia 2021 r. Zatem załatwienie wniosku skarżącego nastąpiło w terminie wynikającym z ww. wyroku. Końcowo wskazać należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi, które w myśl art. 286 § 1 p.p.s.a. zwraca się organowi, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności, po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji. Przebieg postępowania administracyjnego potwierdzony materiałem zawartym w aktach sprawy pozwala stwierdzić, że prowadząc postępowanie organ działał zgodnie z zasadami określonymi w powołanych przepisach i wbrew zarzutom skargi nie dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.