II SA/Wa 2213/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędzia WSA Karolina Kisielewicz Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na rzecz skarżącego B. G. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE B. G. wniósł skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej "Prezes") z dnia [...] kwietnia 2021r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej "Dyrektor") z dnia [...] marca 2021r., nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. [...] B. G. jest żołnierzem pełniącym zawodowa służbę wojskową jako służbę stałą w Oddziale Żandarmerii Wojskowej w [...] od [...].01.2021 r. W dniu [...].01.2021 r. Żołnierz złożył do Dyrektora wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. We wniosku oświadczył, że pełnił służbę jako funkcjonariusz, a jego żona – M. G. - pełni nadal służbę w innej formacji mundurowej. Dodatkowo Dyrektor, w toku prowadzonego postępowania uzyskał informację od Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w [...], że M. G. otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w kwocie 49 800,00 zł. Z tej przyczyny Dyrektor, w decyzji z dnia [...].03.2021 r., odmówił wypłaty świadczenia mieszkaniowego na rzecz [...] B. G. Rozpoznając sprawę organ II instancji wskazał, iż przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ustalenie, czy żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej, którego małżonek będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej i któremu w ramach tej służby wypłacono pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przysługuje prawo do zakwaterowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo to, jak stanowi art. 21 ust. 2 Jest realizowane w jednej z następujących form zakwaterowania: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W myśl ustępu 3 ww. art. 21 żołnierz służby stałej wybiera, na swój wniosek, jedną ze wskazanych powyżej form zakwaterowania. Natomiast treść art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu zawiera katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania (w tym do wypłaty świadczenia mieszkaniowego). Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: 1) otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do 30.06.2004 r.; 2) otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od 01.07.2004 r.; 3) nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4) otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z 20.05.1976 r. o zakwaterowaniu sil zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36); 5) nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Wskazany ustęp 10 stanowi, że prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Organ wskazał, iż zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych żołnierza, czy funkcjonariusza, jest zatem formą pomocy państwa kierowaną do wszystkich służb, tzn. jest pomocą jednorodną, związaną ze stosunkiem służbowym i pokrywaną z tych samych środków pochodzących ze Skarbu Państwa. Uwzględniając zatem charakter tej pomocy, przepisy ją regulujące powinny być interpretowane w sposób zapewniający wyeliminowanie jakichkolwiek nadużyć w tym zakresie. Z tej przyczyny - prawo do zakwaterowania - z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu doznaje ograniczeń, w tym wynikających z art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu. Ponadto, analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż błędnym jest założenie, że przesłanek negatywnych z art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu nie należy stosować do uprzednio udzielonej pomoc państwa w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych, a związanej z pełnioną służbą. Dowodzi temu również dyspozycja ust. 10 art. 21 ustawy o zakwaterowaniu, w którym ustawodawca przewidział, że w sytuacji zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej - prawo do zakwaterowania - jest realizowane, w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że żona B. G., jest funkcjonariuszem Służby Więziennej i w związku z pełnioną służbą otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Analogicznie, jak w ustawach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, celem regulacji dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Służby Więzienne] jest to, ażeby funkcjonariusz ten miał zrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego poprzez przydział lokalu lub wypłatę pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, zwanej "pomocą finansową", o czym mowa w art. 171 pkt 1 i 2 ustawy z 09.04.2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 848, 2112, 1610, z 2019 r. poz. 2020 i z. 2021 r. poz. 180). Natomiast art. 184 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. W razie zbiegu uprawnień do pomocy finansowej z tytułu służby obojga małżonków świadczenie to przysługuje tylko jednemu z nich (ust. 2). B. G. wniósł skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2021r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] marca 2021r., w przedmiocie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) naruszenie art, 6 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o domniemaną podstawę prawną, co narusza zasadę praworządności, 2) naruszenie art. 7a k.p.a. I art, 81a k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i podjęcie decyzji na niekorzyść strony po wyimaginowaniu wątpliwości i przedstawieniu ich jako istotnych interesów Państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego, co narusza zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony skarżącej; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 21 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 4 w związku z ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie skonstruowanej normy prawnej, tj. że organ - pomimo tego, iż powołany przepis jest jasny i precyzyjny, zawiera jasne kryteria przyznania prawa, a także zawiera zamknięty katalog i stanowi enumeratywne wyliczenie przesłanek, na podstawie których organ może odmówić przyznania prawa do zakwaterowania (wypłaty świadczenia pieniężnego) - odmawia tego prawa, powołując się na pozaustawowe przesłanki. Skarżący wskazał, że wyraźny katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania (w tym do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego) ustawodawca zawarł w treści art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Skarżący podnosił, iż zarówno organy obu instancji, uznały, że skoro na gruncie ustawy o Służbie Więziennej małżonka skarżącego otrzymała pomoc finansową w kwocie 49.800,00 zł na uzyskanie lokalu mieszkalnego, to skarżący traktowany jest jako osoba, której potrzeby mieszkaniowe zostały definitywnie zaspokojone, to uznać należy, że takowa pomoc mu już nie przysługuje. Nie sposób w żadnym zakresie podzielić stanowiska zaprezentowanego w niniejszej sprawie przez organu obu instancji, które przemawiały za uwzględnieniem wykładni celowościowej i systemowej, a w konsekwencji obowiązkiem uwzględnienia faktu wcześniejszego pobrania przez małżonkę skarżącego (funkcjonariuszkę Służby Więziennej) pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, która to pomoc - jak mylnie uznały organy - rzekomo nie może być ponownie udzielona w drugiemu małżonkowi w innej służbie (w tym przypadku żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych). W ocenie skarżącego przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest jednoznaczny pod względem językowym. Nie daje on prawa do zakwaterowania żołnierzowi, którego małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, a nie jakąkolwiek inną pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, z jakiegokolwiek innego tytułu prawnego. Kierując się tą metodą wykładni można wyprowadzić z niego tylko jeden wniosek - tylko osoba zachowująca status żołnierza nie może ponownie skorzystać z prawa do zakwaterowania na podstawie tych samych przepisów, dotyczących zakwaterowania Sił Zbrojnych RP (tak również: WSA w Warszawie w wyrok z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 120/20). Skarżący nigdy nie korzystał z pomocy kwaterunkowej z Sił Zbrojnych Wojska Polskiego ani za rządów starej, ani nowej ustawy. Zdaniem skarżącego, nie ma podstaw do przyjęcia, że sformułowanie zawarte w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy "małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36)" można nadinterpretować, iż chodzi o dowolną pomoc dla służb mundurowych w budżetu państwa na rzecz drugiego małżonka, pracującego w innych służbach, która wyłącza możliwość otrzymania świadczenia mieszkaniowego przez żołnierza zawodowego. Zaskarżona decyzja, nie zawiera wskazania żadnego przepisu ustawy z 1976 r. ani ustawy obecnie obowiązującej, "uniemożliwiających" pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego. Prezes Agencji Mienia Wojskowego wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 21 ustawy o zakwaterowaniu z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.2356 ze zm., dalej "ustawa o zakwaterowaniu") : Zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36). Skarga jest zasadna. Niespornym jest, iż żona skarżącego, funkcjonariusz Służby Więziennej, otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zgodnie z treścią art. 184 ust. 1 ww. ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 848, 2112, 1610, z 2019 r. poz. 2020i z. 2021 r. poz. 180) funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. W razie zbiegu uprawnień do pomocy finansowej z tytułu służby obojga małżonków świadczenie to przysługuje tylko jednemu z nich (ust. 2). Małżonka skarżącego, spełniając ww. warunki otrzymała wskazaną pomoc finansową. Natomiast organy wydając zaskarżone decyzje przyjęły, iż zaistniała przesłanka negatywna, wbrew literalnemu brzmieniu art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Kwestionowaną decyzję wydano zatem z naruszeniem przepisów prawa materialnego, określających zakres prawa do zakwaterowania dla żołnierzy zawodowych - wynikającego z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu. Nie było bowiem dopuszczalne zastosowanie rozszerzającej wykładni w zakresie wyłączenia danego uprawnienia, opisanego w art. 21 ust. 6 pkt 4 danego aktu. Należy wskazać, iż w judykaturze wyrażano również stanowisko, co do zasadności stosowania wykładni systemowej i celowościowej dla odkodowania treści normatywnej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Uzasadniano w ten sposób konkluzję o braku - dla osób, które uprzednio skorzystały z pomocy mieszkaniowej jako policjanci (także ich małżonków) - uprawnienia do świadczeń przysługujących w danym zakresie żołnierzom zawodowym - choć nie wynikało to expressis verbis z brzmienia stosownej regulacji. W przeciągu kilku lat prawodawca nie ingerował jednak w treść danych przepisów pomimo, że ich rozumienie budziło uzasadnione wątpliwości, a orzecznictwo sądów nie było jednolite - akceptacja rozszerzającej wykładni wyłączenia od uprawnienia jest natomiast okolicznością wyjątkową. W takiej sytuacji brak obecnie przesłanek dla konkluzji, że wyrażane dotąd w orzecznictwie poglądy odnośnie szerokiego wyłączenia odzwierciedlały wolę ustawodawcy. Rolą Sądu jest natomiast prawidłowe odkodowanie woli ustawodawcy. Należy przy tym wskazać na to, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 9 lutego 2021 r. (sygn. akt II OSK 3338/21 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") - oddalono nim skargę kasacyjną na orzeczenie wydane w I instancji, gdzie zakwestionowano stanowisko organu, co do braku możliwości uzyskania pomocy mieszkaniowej przez żołnierza zawodowego, gdy wcześniej uzyskał on pomoc mieszkaniową jako policjant. W uzasadnieniu wskazano m.in.: "W art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP enumeratywnie wyliczono kiedy żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania. W pkt 4 tego ustępu wskazano, że prawo do zakwaterowania nie przysługuje, jeżeli żołnierz lub jego małżonek, który otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Niewątpliwie chodzi tu wyłącznie o pomoc finansową udzieloną żołnierzowi lub jego małżonkowi na podstawie wskazanej ustawy, a nie o jakąkolwiek inną pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, z jakiegokolwiek innego tytułu prawnego udzieloną na podstawie innych ustaw. W konsekwencji podzielić należy stanowisko, że żołnierzowi w czasie pełnienia służby przysługuje jednokrotnie pomoc państwa w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych. Ogólnie rzecz ujmując żołnierz nie może ponownie skorzystać z prawa do zakwaterowania, jeżeli z tego prawa już skorzystał (lub jego małżonek) czy to na podstawie poprzednio obowiązujących, czy też aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących zakwaterowania sił zbrojnych RP." a dalej: "w procesie wykładni prawa nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jest to bardzo istotne, jeśli zważy się chociażby na to, że jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik [...]. Jednak względy celowościowe w żadnym razie nie mogą być wykorzystane do podważenia i w rezultacie odrzucenia zastosowania normy prawnej, która na gruncie językowym nie budzi żadnych wątpliwości, a one same muszą być uzasadnione. Tymczasem skarżący kasacyjnie powołując się na konieczność stosowania wykładni celowościowej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wskazuje, że dosłowne odczytywanie treści tego przepisu sprzeciwia się celowi ustawy oraz narusza zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP [...]. Nie odnosi się przy tym do przeprowadzonej, a budzącej wątpliwość, wykładni językowej, lecz do jasnej treści samego przepisu. Zatem de facto skarżący wnosi o zastosowanie wykładni celowościowej wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 21 ust. 6 pkt 4 cyt. ustawy, a opierając się tylko na ogólnym celu ustawy - zakwaterowaniu żołnierza i jego rodziny oraz posiłkując się pozanormatywną argumentacją, iż taka treść przepisu prowadzi do zaakceptowania praktyki wielokrotnego udzielania przez państwo wsparcia na zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.", zaś na końcu "o ile np. ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie tego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy we wskazanej tam formie (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1418/18), o tyle taka interpretacja nie jest możliwa w odniesieniu do art. 21 ust. 6 pkt 4 cyt. ustawy.". Jak zauważono także: "art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest jednoznaczny i brak jest podstaw do przyjęcia, że ta jasna wypowiedź racjonalnego prawodawcy nie jest adekwatna do jego zamierzeń normatywnych. Nie sposób przyjąć, że ustawodawcy chodziło w tym przepisie o pomoc finansową wypłaconą obecnemu żołnierzowi w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. (a tym bardziej później) także na podstawie innych ustaw, które przewidują taką lub podobną pomoc np. funkcjonariuszom policji, a nie tylko na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (skoro w tym przepisie explicite wskazał tyko tę ustawę). Nie jest zadaniem Sądu dokonywanie oceny przyczyn i zasadności przyjętych przez ustawodawcę regulacji normatywnych. Podkreślić jednak należy, że obecnie obowiązująca ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej była już wielokrotnie nowelizowana. Jednak racjonalny ustawodawca, który niewątpliwie ma na względzie takie kreowanie prawa, aby realizowało ono zasadę racjonalnego wydatkowania funduszy publicznych, do chwili obecnej nie zmienił brzmienia art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ani też nie wprowadził innych regulacji dopełniających tę kwestię.". W zakresie wykładni art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP rozważania te są adekwatne do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Rozpoznający niniejszą sprawę Sąd w pełni to stanowisko zawarte w przytoczonym wyroku naczelnego Sądu Administracyjnego. Wypada też odnotować, że analogicznie orzeka obecnie sąd I instancji także w innych sprawach, w zakresie wykładni art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy (tak np. wyroki o sygn. akt II SA/Wa 149/21, 2224/20, 1779/20, 1361/20 i 1227/20 - dostępne w CBOSA). Wskazane na wstępie naruszenie przepisu prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prowadziło do bezzasadnego pozbawienia skarżącego środków z tytułu pomocy mieszkaniowej. Ponieważ analogiczną wadliwością były dotknięte decyzje organów dwu instancji, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego oba te akty. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy do kosztów na rzecz strony zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.