II GSK 1513/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Ś. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 677/12 w sprawie ze skargi K. Ś. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić K. Ś. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 40 (czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 677/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pozostawił bez rozpatrzenia skargę K. Ś. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła K. Ś. Skarga kasacyjna została sporządzona osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: p.p.s.a. W omawianej ustawie przyjęto system odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a., które polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152. Z powyższych uregulowań wynika zatem konieczność stosowania m.in. tych przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej, określonych w art. 175 p.p.s.a. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona. Skarżąca, co wynika z akt sprawy, nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej, a mimo to wniosła skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Skutkuje to stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej i w konsekwencji jej odrzuceniem na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.