II OSK 1417/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. i K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 440/06 w sprawie ze skargi M. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz M. W. i K. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II OSK 1417 /07 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez M. W. oraz K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydent Miasta Częstochowy z dnia [...] marca 2006 roku, którą to decyzją ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ulicy [...] w C.. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż wnioskiem z dnia 18 lipca 2005 roku Miejski Zarząd Dróg w Częstochowie zwrócił się do Urzędu Miasta w Częstochowie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa ulicy [...] w C. wraz z odwodnieniem i uzupełnieniem oświetlenia. Po zawiadomieniu o wszczęciu pismem z dnia 1 września 2005 roku postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego część właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości przewidywanych częściowo pod inwestycję lub bezpośrednio z nią sąsiadujących zgłosiło na piśmie swoje uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji. Między innymi zastrzeżenia takie złożyli skarżący M. i K. W., którzy w swoim piśmie z dnia 16 września 2005 roku sprzeciwili się wobec planowanego zamierzenia w obrębie działek nr [...] i [...] przy ul. [...]. Nie wyrazili zgody na poszerzenie ul. [...] kosztem wskazanych działek. Postulowali, aby utwardzić ulicę [...] na obecnej szerokości wzdłuż ich posesji przystosowując ją wyłącznie do ruchu pieszego. Wskazali na uciążliwości, jakie niesie ze sobą realizacja planowanej inwestycji w projektowanym zakresie. Zaproponowali alternatywne rozwiązanie polegające na doprowadzeniu dojazdu do ulicy [...] ulicą [...], co pozwoliłoby na wykonanie tylko ciągu pieszego wzdłuż ich posesji. Ustosunkowując się do tych zarzutów inwestor pismem z dnia 14 października 2005 roku podtrzymał swoje pierwotne stanowisko dotyczące rozwiązań technicznych i komunikacyjnych dla planowanej inwestycji. Wskazał, że realizacja postulatów skarżących doprowadziłaby do dalszej ingerencji w ich działkę, a to z uwagi na konieczność wykonania miejsca do zawracania. Prezydent Miasta Częstochowy decyzją z dnia [...] marca 2006 roku ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora. Wydanie tej decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem jej projektu przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał przepisy art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - dalej zwanej ustawą o planowaniu) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że teren objęty wnioskiem nie leży w granicach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu. Uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Wskazano, że projektowana szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających, jak i projektowany przekrój drogi i funkcja nie uległy zmianie. Od tej decyzji wniesione zostały odwołania przez J. K., S. K. oraz przez skarżących. Rozpoznając wniesione odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zamierzona inwestycja ma stanowić realizację celu publicznego. Ulica [...] jest drogą publiczną o kategorii drogi gminnej klasy D - droga dojazdowa. W skardze do Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazali, iż decyzje te wydane zostały z pominięciem wymagań zawartych w art. 1 ust. 2 pkt 7, a także w sposób niedostateczny uwzględniają wymagania zawarte w art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu wniesionej skargi zarzucili organom rozpoznającym sprawę lekceważenie prawa własności, stanu faktycznego i prawnego terenu, a także brak podjęcia prób pogodzenia ze sobą tego prawa z potrzebami interesu publicznego. Wskazali, iż jest możliwe pogodzenie ich własnego interesu z interesem publicznym przy zachowaniu wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano na § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), w myśl którego szerokość tej klasy ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10 m. Wskazano także na § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, który dopuszcza zmniejszenie tej szerokości, co w projekcie zostało wykorzystane, gdyż pas drogowy ma mieć w liniach rozgraniczających szerokość 4,5 - 9 m. Organ zaznaczył, że w ten sposób uwzględniono zarówno prawo własności skarżących, jak i interes publiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu pierwszej instancji kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest zgodna z prawem. Sąd wskazał, że inwestycja objęta wnioskiem w niniejszym postępowaniu należy do inwestycji celu publicznego, albowiem odpowiada definicji zawartej w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu. Z kolei zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu nie zachodzi sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu analiza stanu faktycznego i prawnego terenu wymagana art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 oraz art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu została przez organ przeprowadzona. Ustalono bowiem w toku postępowania właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości, jak również ich następców prawnych, ustalono także aktualny stan geodezyjny z uwzględnieniem przebiegu granic nieruchomości. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że prawo własności, o którym stanowi art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu jest wartością, którą należy w sposób szczególny uwzględniać przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przy wydawaniu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pomimo jednak, iż własność jako podstawowa wartość państwa prawnego podlega szczególnej ochronie, gwarantowanej w ustawie zasadniczej (zob. art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. Nr 78, poz. 483), to jednak ochrona ta ustępuje niekiedy wartościom wyżej cenionym przez ustawodawcę. Za taką wartość, która powinna być w sposób szczególny uwzględniana w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca przyjął "potrzeby interesu publicznego". Wyważenie tych interesów pozostaje w pewnym sensie w granicach uznania organów orzekających i Sądu. W ocenie Sądu pierwszej instancji w kontrolowanej decyzji wyważono te interesy w sposób dostateczny. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że pas drogowy w liniach rozgraniczających na odcinku przylegającym do nieruchomości skarżących został zaprojektowany z dopuszczalnymi przez przepisy prawa odstępstwami na korzyść skarżących. Dalsze zawężenie tego pasa kłóciłoby się z celem, jakim ma służyć projektowana droga tj. celem publicznym. Planowana droga jest bowiem drogą dojazdową i jako taka musi spełniać określone parametry. Sąd stwierdził też, że samo wytyczenie w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego linii rozgraniczających nie przesądza o konieczności wywłaszczenia nieruchomości w tych granicach. To, jaka część nieruchomości skarżących okaże się niezbędna do realizacji inwestycji wynikać będzie dopiero z decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi, co w świetle powołanego już wcześniej przepisu art. 56 ustawy nie dawało organom możliwości odmowy wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.- dalej zwanej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. W. i K. W. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie: 1) naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na oparciu rozstrzygnięcia na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomimo, że ustalony w sprawie stan faktyczny spełnia przesłanki wskazane w art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, 2) naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że "wytyczenie linii rozgraniczających nie przesądza o konieczności wywłaszczenia w tych granicach" wbrew brzmieniu art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, 3) naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wyrażające się w oparciu rozstrzygnięcia o art. 21 Konstytucji interpretowany w oderwaniu od art. 64 Konstytucji, 4) naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwą jego wykładnię i przyjęcie, że "pas drogowy w liniach rozgraniczających na odcinku przylegającym do nieruchomości skarżących został zaprojektowany z dopuszczalnymi przez przepisy prawa odstępstwami na korzyść skarżących" podczas gdy zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 roku minimalna szerokość pasa drogowego dla drogi klasy "D" w obszarze zabudowanym wynosi 3 metry, 5) naruszenie przepisów postępowania przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i niestwierdzenie nieważności decyzji z powodu naruszenia art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych lub według złożonego spisu kosztów. W omówieniu podstaw kasacji jej autor wskazał, iż naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polega na oparciu rozstrzygnięcia na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomimo, że ustalony w sprawie stan faktyczny spełnia przesłanki wskazane w art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80 poz. 721). Wszystkie wskazane przez WSA argumenty, mające uzasadnić zastosowanie w sprawie art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są chybione. Jakkolwiek rzeczywiście powołana przez Sąd ustawa zawiera definicję inwestycji celu publicznego i przewiduje określoną procedurę lokalizacji takich inwestycji to Ustawodawca przewidział dla dróg publicznych zasady szczególne i wyłączył wprost stosowanie w takich wypadkach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolejne naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że "wytyczenie linii rozgraniczających nie przesądza o konieczności wywłaszczenia w tych granicach" nastąpiło w zaskarżonym wyroku wbrew brzmieniu art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Opierając wyrok na takim rozumowaniu, zdaniem skarżących Sąd naruszył przepis prawa materialnego, gdyż zgodnie z oczywistym brzmieniem art. 12 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w szczególności linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości a decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Co więcej, zgodnie z ust. 4 powołanego wyżej przepisu, nieuwzględnionego przez WSA, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto w ocenie autora kasacji naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wyraża się w oparciu rozstrzygnięcia o art. 21 Konstytucji interpretowany w oderwaniu od art. 64 Konstytucji. Pomimo podnoszenia przez Skarżących w toku postępowania, że doszło do naruszenia zasady równej ochrony własności, Sąd nie odniósł się w ogóle do tej kwestii. Już z samego uzasadnienia skarżonego wyroku wynika niezbicie, że zasada ta została naruszona. Zgodnie z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym, droga w liniach rozgraniczających ma mieć szerokość od 4,5 do 9 metrów. Oczywiste jest zatem, że prawo własności niektórych posesji graniczących z nią musi zostać ograniczone znacznie bardziej niż innych. Skoro Sąd dopuścił możliwość takiego wyznaczenia drogi, że w niektórych odcinkach miała ona mieć szerokość 4,5 metra, to niepodobna przyjmować, że zastosowanie konstytucyjnej zasady równej ochrony własności było niemożliwe. Wnoszący kasację wskazali także na naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą jego wykładnię i przyjęcie, że "pas drogowy w liniach rozgraniczających na odcinku przylegającym do nieruchomości skarżących został zaprojektowany z dopuszczalnymi przez przepisy prawa odstępstwami na korzyść skarżących" podczas gdy zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 roku minimalna szerokość pasa drogowego dla drogi klasy "D" w obszarze zabudowanym wynosi 3 metry. Wojewódzki Sąd Administracyjny z jednej strony uznał, że prawo własności chronione jest w sposób maksymalny a z drugiej przyznał, że wymagany zakres ingerencji w prawo własności nie został jeszcze dostatecznie ustalony i nastąpi to dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wewnętrzna sprzeczność takiej argumentacji jest oczywista. Niezasadność twierdzeń WSA wynika już z samego stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Sąd ustalił bowiem, że możliwe było zaprojektowanie pasa drogowego na tej samej drodze lokalnej o tej samej kategorii o szerokości od 4,5 do 9 metrów. Jednocześnie zaś sąd argumentuje, że szerokość pasa drogowego w części graniczącej z posesją skarżących została maksymalnie zwężona. Gdyby rzeczywiście możliwość zaprojektowania węższego pasa drogowego nie istniała to niedopuszczalne byłoby określenie jej w niektórych odcinkach na 4,5 metra, co Sąd zaakceptował. Ponadto zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 roku minimalna szerokość pasa drogowego dla drogi klasy "D" w obszarze zabudowanym wynosi 3 metry a nawet zgodnie z § 43 ust. 2 zd. 2 ulica klasy L lub D w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodników. Z powyższego wynika zatem niezbicie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie w jakim twierdził, że pas drogowy został zaprojektowany z maksymalnymi odstępstwami na korzyść skarżących naruszył powołane przepisy. Ponadto skarżący zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i niestwierdzenie nieważności decyzji z powodu naruszenia art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzję o lokalizacji drogi w odniesieniu do dróg gminnych wydaje starosta. Bezsporne zaś jest, że w przedmiotowym postępowaniu decyzja została wydana z naruszeniem tego przepisu przez prezydenta miasta a nie przez właściwy organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione zarzuty. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacji na wstępie koniecznym jest podkreślenie, iż Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił stan prawny istniejący w dacie wydania decyzji ostatecznej, a więc istniejący na dzień [...] kwietnia 2006 r. Powyższe podkreślenie jest konieczne z uwagi na liczne zmiany stanu prawnego zaistniałe po dniu wydania decyzji kontrolowanej w postępowaniu sądowym. Stwierdzić należy, iż uwzględniając przedstawioną wyżej uwagę za trafny uznać trzeba zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenie przepisów postępowania przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i niestwierdzenie nieważności decyzji z powodu naruszenia art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz. U. Nr 80, poz.721 - dalej zwanej ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r.), ustawą tą określano "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 554, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 214, poz. 1816 i Nr 216, poz. 1826 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717),....... w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach" ( ust. 1). W ust. 2 art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wskazano, że ma ona ..."zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg, wykonuje właściwy zarządca drogi." W przytoczonym wyżej brzmieniu art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. pozostawał do dnia 16 grudnia 2006 r., kiedy normę tą poddano częściowej zmianie ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 220, poz. 1601). Przepis art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu pierwotnym stanowił w ust. 1, iż "Wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad". Zmianę brzmienia art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wprowadzono z dniem 16 grudnia 2006 r. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220 poz. 1601) przepisowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nadano brzmienie "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi." Obecnie natomiast obowiązujący stan sprawny ustalony został ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 154 poz. 958). W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. z dniem 10 września 2008 r. nastąpiła utrata mocy art. 2 z dnia 10 kwietnia 2003 r. Tak więc na dzień 27 kwietnia 2006 r. obowiązywał stan prawny ustalony ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. do chwili wprowadzenia zmiany wyżej omawianego art. 2 z dniem 16 grudnia 2006 r. Przedstawiony wyżej stan prawny obowiązujący na dzień wydania kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji winien był być uwzględniony przez Sąd w zaskarżonym wyroku i to bez względu na zakres zarzutów i wniosków przedstawionych w skardze przez tenże Sąd rozpatrywanej. W konsekwencji zaskarżonym wyrokiem naruszono regulację zawartą w art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, iż zasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na oparciu rozstrzygnięcia na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomimo, że ustalony w sprawie stan faktyczny spełnia przesłanki wskazane w art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych weszła w życie z dniem 25 maja 2003 r. Przepis art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w swym pierwotnym brzmieniu stanowił "W sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się". Utrata mocy tej normy nastąpiła dopiero z dniem 10 września 2008 r. w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 154 poz. 958). Mając na względzie fakt, że będąca przedmiotem niniejszej sprawy droga w myśl art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych należy do dróg publicznych kategorii gminnej, to przy uwzględnieniu art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. i zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji kontrolowanej zaskarżonym wyrokiem nie miały zastosowania. Wyłączenie stosowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznaczało zatem, że wszelkie zasady wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu nie miały zastosowania do spraw z zakresu dotyczącego lokalizacji dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględniając w zaskarżonym wyroku przepisów legis specialis, w oczywisty sposób naruszył przytoczone wyżej przepisy, co przesądziło o zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. Skarżący w skardze kasacyjnej powołali się również na naruszenie dalszych norm prawa materialnego, wskazując na niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., niewłaściwą wykładnię § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego wyrażające się w oparciu rozstrzygnięcia o art. 21 Konstytucji RP interpretowany w oderwaniu od art. 64 Konstytucji RP. W związku z tymi zarzutami należy zauważyć, że wymienione postacie naruszenia prawa materialnego wynikają z pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązujących przepisów, a w szczególności regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które powinien były być zastosowane w konkretnej sprawie. Wadliwość tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez Sąd orzekający normy prawnej stanowiącej podstawę orzekania. Ocena w rozpatrywanej sprawie prawidłowości zastosowania kolejnych przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze kasacyjnej, wobec wadliwie przeprowadzonego postępowania w zakresie wyżej omówionym jest w warunkach przedmiotowej sprawy przedwczesna. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że skarga została oparta na usprawiedliwionych podstawach i na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.