I OSK 1090/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2078/06 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) oddala wniosek P. K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2078/06 uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego. Sąd orzekł również, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od organ na rzecz P. K. zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...], odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Nauk Humanistycznych [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] o uznaniu dyplomu Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu [...] w M. (w Niemczech), wydanego [...] lipca 2003 r. dr P. K., jako równorzędnego stopniowi naukowemu doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia nadawanemu w Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu powyższa uchwała Rady Wydziału narusza prawo, gdyż przedmiotem uznania w Polsce za równorzędny stopniowi naukowemu może być jedynie dyplom świadczący o uzyskaniu za granicą równorzędnego stopnia naukowego. Przepis art. 6 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym z dnia 23 lipca 1997 r. (Dz.U. 1998, nr 92, poz. 584) wymienia dwa odrębne tytuły naukowej, tj. doktora i doktora habilitowanego. Tymczasem przedłożony przez stronę do nostryfikacji dyplom odpowiada w swej treści ściśle systemowi z jednym stopniem naukowym doktora, bo stanowi wyłącznie o wąsko zakreślonym zakresie przedmiotowym prawa do nauczania w szkole wyższej. Jako jedną z konsekwencji przyznanego uprawnienia do nauczania w dyplomie dodaje się petitem informacyjnie dwie klauzule, tj. uprawnienia do dołączenia do już posiadanego stopnia doktora określenia "habilitatus" oraz używania nazwy "Privatdozent", wskazującej na posiadanie uprawnień do wykładania w szkole wyższej. Organ podkreślił, iż w sytuacji, gdy P. K. jest doktorem historii, filologii klasycznej, teologii oraz filozofii nie sprecyzowano, którego ze stopni doktora uzupełniające określenie "habilitatus" ma dotyczyć. Zgodnie z ustawą o uniwersytecie kraju związkowego N.-P. z dnia 23 maja 1995 r., stronie przyznano prawo nauczania w szkole wyższej, jako rodzaj uprawnienia zawodowego, nie zaś wyższy stopień naukowy. Powołując się na wyżej wymienioną umowę międzyrządową organ zauważył, iż używanie w Polsce stopni i tytułów naukowych wymaga nostryfikacji, która musi prowadzić do rzeczywistej ekwiwalencji. W sprawie taka ekwiwalencja nie zachodzi z uwagi na zakres i cel postępowania habilitacyjnego prowadzonego na Uniwersytecie [...] w M. oraz fakt obowiązywania jednego stopnia naukowego, odmiennego od obowiązującego w Polsce sytemu dwóch stopni naukowych, z których stopień wyższy jest nadawany w wyniku prowadzonego na innych zasadach i w innym celu postępowania habilitacyjnego. Natomiast zbieżność brzmienia określeń habilitowany ma wyłącznie charakter zewnętrzny. Żaden dyplom wydany w kraju, w którym nadaje się tylko jeden stopień naukowy doktora nie może być uznany, jako dowód uzyskania tam innego, wyższego stopnia naukowego – doktora habilitowanego. P. K. zaskarżył opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 6 w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 3 ust. 5 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym. Jako bezpodstawne skarżący uznał twierdzenia, że w N.-P. nadaje się tylko jeden stopień naukowy, a przedmiotowy dyplom stanowi jedynie o prawie do nauczania w szkole wyższej. Argumentując swoje stanowisko skarżący powołał się także na pismo Przewodniczącego Komisji Habilitacyjnej Dziekana Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu [...] w M. z dnia [...] kwietnia 2004 r., w którym wyjaśnia się, iż przewód habilitacyjny skarżącego przeprowadzono w oparciu o regulamin obowiązujący na Wydziale Teologii Katolickiej [...] w M., a przyznany tytuł oznacza przyznanie wyższego stopnia naukowego. Skarżący przedłożył również regulamin habilitacyjny Wydziału Teologii Katolickiej tego uniwersytetu oraz pismo Ministerstwa Nauki, Kształcenia, Badań Naukowych i Kultury N.-P., w którym podkreślono, iż z § 4 regulaminu habilitacyjnego wynika, że warunkiem dopuszczenia do habilitacji jest posiadanie stopnia doktora w dziedzinie, w której kandydat ubiega się o habilitację względnie kwalifikacje do nauczania. Skoro w dyplomie habilitacyjnym osoba habilitowana uzyskuje prawo dodania tytułu "habilitatus", to stwierdzenie odnosi się do stopnia doktora stanowiącego podstawę uzyskania habilitacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1965/04 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...]. Sąd ocenił, iż sprawę należy rozpatrywać w oparciu o umowę z dnia 23 lipca 1997 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym. Zgodnie z tym aktem prawnym Uniwersytet [...] (wymieniony w załączniku nr 3) jest uczelnią wyższą z prawem nadania stopnia doktora. W art. 6 umowy wymienia się niemiecki stopień "Dr.habil.", jako odpowiednik polskiego stopnia – doktor habilitowany, co podważa twierdzenia organu, iż w Republice Federalnej Niemiec nie ma stopnia - doktor habilitowany. Zdaniem Sądu organ przyjął, iż system niemiecki jest jednostopniowy bez odniesienia się do postanowień cytowanej umowy. Nadto organ nie ustosunkował się do złożonych przez skarżącego pism: Przewodniczącego Komisji Habilitacyjnej – Dziekana Uniwersytetu [...] w M. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Działu prawnego Uniwersytetu w M. z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz Ministerstwa Nauki, Kształcenia, Badań Naukowych i Kultury, z których jednoznacznie wynika, że na Uniwersytecie w M. przyznawany jest drugi wyższy stopień naukowy doktora habilitowanego. Mając na uwadze regulamin habilitacyjny Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu [...] w M. nie można podzielić stanowiska organu, że brak ekwiwalencji wynika z innych zasad przewodu habilitacyjnego w obu krajach. Sąd wskazał, iż nie ustalono w sprawie czy [...] Uniwersytet [...] i Uniwersytet [...] w M. nie zawarły umowy, o jakiej mowa § 28 ust. 5 ustawy z dnia 23 maja 1995 r. o uniwersytecie kraju związkowego N.-P.. Przepis ten upoważnia do nadawania stopni naukowych innych niż w § 28 ust. 1 tej ustawy na podstawie umowy z uczelnią zagraniczną za zgodą odpowiedniego do specjalności ministerstwa. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 i art. 6 umowy z dnia 23 lipca 1997 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia wyroku w całości, podnosząc argumentację jak w swojej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 października 2006 r. I OSK 610/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Sąd niższej instancji naruszył zasadę wykładni prawa nakazującą dokonywanie wykładni normy prawnej w związku z całością przepisu, w którym jest zawarta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał ustalenia ekwiwalencji w zakresie stopni naukowych opierając się na art. 5 ust. 1 i art. 6 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym. Jednak w tych przepisach unormowano tylko ustalenia tytułów i stopni w rozumieniu umowy oraz przyjęty w tym zakresie schemat. Zasady nadania uprawnienia do używania stopni naukowych reguluje art. 5 ust. 6 i 7 niniejszej umowy, który przyjmuje przesłankę rzeczywistej ekwiwalencji oraz procedurę nostryfikacji z dopuszczeniem wyjątków. Pominięcie tych ostatnich przepisów stanowi naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Dokonanie wykładni w oderwaniu od zasadniczej regulacji materialnoprawnej doprowadziło zaś do wadliwości oceny, co do dopuszczalności odstąpienia od procedury nostryfikacji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w piśmie Ministerstwa Nauki, Kształcenia, Badań Naukowych i Kultury N. P., wskazuje się na prace Stałej Komisji Ekspertów, co do zmiany umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym w zakresie uznawania stopnia naukowego doktora habilitowanego, które jednak nie weszły jeszcze w życie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uwzględniając te wytyczne Sąd wziął pod uwagę, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów – rozpatrując wniosek Rady Wydziału Nauk Humanistycznych [...] Uniwersytetu [...] o zatwierdzenie nostryfikacji i stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych dr P. K. – działała w oparciu o § 13 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Zgodnie z tym paragrafem wnioski o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych oraz o przyznanie uprawnień do nadawania stopni naukowych niezgodne z przepisami ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych rozpatruje Prezydium Komisji, które może zrezygnować z przeprowadzenia postępowania opiniodawczego przewidzianego w § 8. Komisja stwierdziła, że zgodnie z prawem obowiązującym w N.–P., w tym kraju związkowym nadawany jest tylko jeden stopień naukowy i dyplom uzyskany przez dr P. K. nie jest dowodem nadania wyższego stopnia naukowego i nie może być podstawą postępowania nostryfikacyjnego prowadzącego do jego uznania, jako równorzędnego z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm). W ocenie Sądu pierwszej instancji Komisja nie wyjaśniła dokładnie z jakich względów rozpatrywana uchwała Rady Wydziału Nauk Humanistycznych [...] podjęta została z naruszeniem prawa, na czym to naruszenie polegało oraz dlaczego zrezygnowała z przeprowadzenia postępowania opiniodawczego i nie powołała recenzentów. Sąd analizując treść art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 6 i 7 oraz art. 6 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym stwierdził, iż nie dają one podstaw do twierdzenia, że dr P. K. nie mógł być przyznany przez Wydział Teologii Katolickiej Uniwersytetu [...] w M. wyższy stopień naukowy – doktor habilitowany. Dalej Sąd powołując się na spostrzeżenia dotyczące wykładni prawa zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w swojej decyzji, jako podstawę rozstrzygnięcia powołała art. 6 umowy, nie odniosła się zaś do wcześniej powołanych postanowień umowy, w szczególności do art. 5 ust. 1, ust. 6 i 7. Co istotne właśnie te przepisy zawierają podstawowy mechanizm uznawania za równoważne stopni i tytułów nadawanych przez uczelnie obu państw. Organ nie wyjaśnił także, dlaczego uważa, że celem przeprowadzonego postępowania habilitacyjnego jest wyłącznie nadanie prawa nauczania z wyznaczeniem jego zakresu, a nie nadanie wyższego stopnia naukowego. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2007 r. pełnomocnik organu stwierdził, że przekonanie Komisji o jednostopniowym systemie nadawania stopni naukowych wynika z analizy regulaminu Uniwersytetu [...] w M. oraz pism przesyłanych do akt sprawy przez tę uczelnię. W tym zakresie Sąd stwierdził, że regulamin uczelni nie może zmieniać treści umowy międzyrządowej, a w aktach sprawy brak jest powoływanego regulaminu. W aktach sprawy znajduje się natomiast odpis dyplomu habilitacyjnego P. K., z którego wynika, że przyznano jemu – na podstawie pracy habilitacyjnej oraz pomyślnie ukończonego przewodu habilitacyjnego – kwalifikacje do nauczania w dziedzinie starożytnej historii kościoła i patrologii. Sąd stwierdził, że organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do treści istotnych dokumentów zawartych w aktach, tj. Przewodniczącego Komisji Habilitacyjnej z dnia [...] kwietnia 2004 r., Działu prawnego Uniwersytetu w M. z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz Ministerstwa Nauki, Kształcenia, Badań Naukowych i Kultury N.-P.. Reasumując rozważania Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zaskarżyła wyżej opisany wyrok skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 6 i 7 umowy z dnia 23 lipca 1997 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zasadniczo powtórzył tezy zawarte w wydanych przez siebie decyzjach. Dodatkowo wskazał, że prawne zagadnienia stopni naukowych były przedmiotem badań prowadzonych przez prof. J. P., Stopnie naukowe. Studium z prawa administracyjnego, Ossolineum 1983. Zgodnie z tą publikacją cechą systemu przyjętego w Republice Federalnej Niemiec jest jego jednostopniowość. Uzyskanie tytułu doktora otwiera możliwości pracy zarówno zawodowej, jak i naukowej. W strukturze uniwersyteckiej zachowała się silnie ugruntowana habilitacja, nie będąca stopniem, ale uprawnieniem wewnętrznym. Z faktu, że system niemiecki jest jednostopniowy wynikają różne konsekwencje ujawniające się w określeniu uprawnień oraz w używaniu odpowiednich do nich nazw. Skarżący organ zacytował art. 5 ust. 5 i 6 cytowanej wyżej umowy i stwierdził, że umowa międzynarodowa odwołuje się nie tylko do rzeczywistej ekwiwalencji, ale również uznania w Polsce za tryb podstawowy ustalenia tej ekwiwalencji – przeprowadzenie nostryfikacji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przedłożony przez dr P. K. do nostryfikacji dyplom Wydziału Teologii Uniwersytetu [...] w M. odpowiada w swej treści ściśle systemowi z jednym stopniem naukowym, bo wprost stanowi tylko i wyłącznie o wąsko zakreślonym zakresie przedmiotowym prawa do nauczania (venia legendi) w szkole wyższej. Jedną z konsekwencji przyznanego uprawnienia do nauczania są wcześniej opisane klauzule zawarte w dyplomie. Skarżący organ jeszcze raz podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi rzeczywista ekwiwalencja tytułów naukowych z uwagi na zakres i cel postępowania habilitacyjnego prowadzonego na Uniwersytecie [...] w Niemczech, w sytuacji obowiązywania systemu jednego stopnia naukowego odmiennego od obowiązującego w Polsce systemu dwóch stopni naukowych, z których stopień wyższy jest nadawany w wyniku prowadzonego na innych zasadach i w innym celu przewodu habilitacyjnego. Z uwagi na powyższe uchwała z dnia [...] listopada 2003 r. Rady Wydziału Nauk Humanistycznych [...] w sprawie odstąpienia od nostryfikacji i uznania, że dr P. K. uzyskał za granicą wyższy stopień naukowy, chociaż w świetle prawa niemieckiego nabył tylko uprawnienie do nauczania w bardzo ściśle wyznaczonym zakresie przedmiotowym, który ma być równorzędny nadawanemu w Polsce stopniowi doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych, nie kwalifikuje się do jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. W dopowiedzi na skargę kasacyjną P. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ewentualnym przypadku uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji skarżący wniósł na postawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu P. K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, iż dyplom uzyskany na Uniwersytecie [...] w M. oznacza nadanie mu tytułu naukowego doktora habilitowanego przyznanego dożywotnio (Lehrbefähigung). Należy go odróżnić od drugiego uregulowanego w dyplomie uprawnienia do nauczania na niemieckich uczelniach (Lehrbefugnis). Powołał się przy tym na pismo Przewodniczącego Komisji Habilitacyjnej, Dziekana Uniwersytetu [...] w M. z dnia [...] kwietnia 2004 r., zgodnie z którym Wydział Teologii Katolickiej tego Uniwersytetu ma prawo przeprowadzania przewodu habilitacyjnego i nadawania wyższego stopnia naukowego – doktor habilitowany. Zawiera ono również stwierdzenie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą nadania stopnia naukowego P. K. przyznano drugi, wyższy stopień naukowy doktora habilitowanego. P. K. poparł wywody zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji i podważył powoływanie się w skardze kasacyjnej na publikacje dotyczące stopni naukowych. Na końcu poniósł, iż naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., stwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r. samo w sobie mogło być podstawą uchylenia decyzji zapadłych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd II instancji, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstawy, gdyż podniesiony w niej zarzut przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest trafny. Skarga kasacyjna zarzuca wyrokowi Sądu pierwszej instancji wyłącznie naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 5 ust. 6 i 7 umowy z dnia 23 lipca 1997 r. miedzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o uznaniu ekwiwalencji w szkolnictwie wyższym. Tymczasem, jak wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, bowiem, organ nie wyjaśnił istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, gdyż nie odniósł się do treści regulaminu Uniwersytetu [...] w M. w powiązaniu z ustawą o uniwersytecie kraju związkowego N. – P. z dnia [...] maja 1995 r. oraz nie zajął stanowiska odnośnie złożonych przez skarżącego pism wystosowanych przez odpowiednie władze Uniwersytetu J. G. Zatem istota rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji sprowadza się do stwierdzenia, iż doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylenie decyzji organu. Uznanie, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania nie może zostać potraktowane jako błędna wykładnia art. 5 ust. 6 i 7 cytowanej wyżej umowy międzynarodowej. Skoro niniejsze przepisy, jako zasadę nadania uprawnienia do używania stopni naukowych, przyjmują przesłankę rzeczywistej ekwiwalencji, to oznacza, iż okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest wyjaśnienie czy taka rzeczywista ekwiwalencja zachodzi. Skarga kasacyjna natomiast nie stawia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postawienie wyłącznie zarzutu naruszenia prawa materialnego wyklucza możliwość dokonania oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie naruszeń przepisów postępowania. Zatem należało uznać, iż skarga kasacyjna została oparta na wadliwym zarzucie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony, bowiem nie wykazał on kosztów poniesionych w związku z wniesieniem przez organ skargi kasacyjnej w sytuacji, kiedy na rozprawie nie był reprezentowany przez pełnomocnika.