II SA/Wa 1442/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Konrad Łukaszewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Komendanta Służby Ochrony Państwa na rzecz H. K. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Komendanta Służby Ochrony Państwa (zwanego dalej: "Komendantem SOP") z dnia [...] maja 2018 r. o numerze [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Szefa Biura Ochrony Rządu (zwanego dalej: "Szefem BOR") z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie wydania H. K. (zwanemu dalej: "Skarżącym") żądanego zaświadczenia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. Skarżący wystąpił do Szefa BOR o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że został wpisany w dniu [...] lipca 2016 r. na listę kolejności zawierania umów o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu pod pozycją [...] i określającego wysokość przysługującego mu ekwiwalentu, jak również datę jego wpływu, a także zawierającego potwierdzenie, że od daty wpisania go na listę, stan faktyczny i prawny w sprawie wypłaty ekwiwalentu nie uległ zmianie. Jako podstawę prawną wniosku Skarżący wskazał art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. ; zwanej dalej: "k.p.a."). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. o numerze [...], Szef BOR odmówił Skarżącemu wydania żądanego zaświadczenia, podnosząc w jego uzasadnieniu, iż wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego dla urzędowego poświadczenia faktów lub stanu prawnego. Organ pouczył jednocześnie Skarżącego, iż przysługuje mu prawo wniesienia zażalenia do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwanego dalej: "Ministrem") – w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Szefa BOR. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżący wystąpił z zażaleniem na postanowienie Szefa BOR z dnia [...] stycznia 2018 r., które – zgodnie z pouczeniem – skierował do Ministra za pośrednictwem Szefa BOR. Zażalenie to zostało następnie przekazane przez Komendanta SOP (który zastąpił od dnia 1 lutego 2018 r. Szefa BOR) do Ministra. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Minister – działając na podstawie art. 65 k.p.a. – zwrócił zażalenie Komendantowi SOP celem załatwienia według właściwości w trybie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a., jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie tym Minister wyjaśnił dodatkowo, iż wobec tego, że obecnie obowiązująca ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 138 ze zm.; zwana dalej: "ustawą o SOP") nadała Komendantowi SOP status centralnego organu administracji rządowej, a jednocześnie nie zawiera ona przepisów przejściowych dotyczących postępowań unormowanych w art. 217-220 k.p.a., to zasadnym było przyjęcie, iż w toku sprawy zmianie uległa właściwość organów. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Komendant SOP utrzymał w mocy postanowienie Szefa BOR z dnia [...] stycznia 2018 r., podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w tym postanowieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] maja 2018 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o jego uchylenie w całości, jak również poprzedzającego je postanowienia Szefa BOR oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając Komendantowi SOP naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przedwczesne jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia odmawiającego Skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej z uwagi na niewykazanie przez niego interesu prawnego w jego uzyskaniu, w sytuacji kiedy organ nie odniósł się do uzasadnienia interesu prawnego sprecyzowanego w zażaleniu Skarżącego; 2) art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym niewydanie zaświadczenia potwierdzającego, że Skarżący w dniu [...] lipca 2016 r. został wpisany na listę kolejności zawierania umów o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu pod pozycją [...] i określającego wysokość przysługującego mu ekwiwalentu, jak również datę jego wypłaty, a także zawierającego potwierdzenie, że od dnia wpisania go na listę, o której powyżej, stan faktyczny jak i prawny w sprawie wypłaty mu przedmiotowego ekwiwalentu nie uległ zmianie, w sytuacji wykazania przez Skarżącego interesu prawnego w jego otrzymaniu, a także dysponowania przez organ dokumentacją pozwalająca na jego wydanie; 3) art. 219 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia żądanej treści bez wskazania w jego uzasadnieniu dlaczego organ nie uwzględnił wykazanego przez Skarżącego interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku; 4) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia niespełniającego wszystkich wymogów formalnych przewidzianych przez wskazany przepis, w tym nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych przez stronę w zażaleniu, niewskazanie przez organ z jakich powodów nie uwzględnił przedstawionego przez Skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia objętego wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Komendant SOP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Jednocześnie, stosowanie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej wskazano. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż organ prawidłowo zinterpretował i zastosował reguły prawa intertemporalnego, jakie należało przyjąć w niniejszej sprawie. Pamiętać bowiem należy, iż w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji przez Szefa BOR znalazło się pouczenie o środku zaskarżenia w postaci zażalenia, które należało wnieść do Ministra, z którego to środka Skarżący skorzystał, wywodząc zażalenie z dnia [...] lutego 2018 r. Wobec tego jednak, iż od dnia 1 lutego 2018 r. uchylona została ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 985 ze zm.), a w jej miejsce weszła w życie nowa ustawa o SOP, dotychczasowy organ, jakim był Szef BOR, stał się Komendantem SOP (art. 347 ust. 3 ustawy o SOP) oraz – co bardziej istotne dla niniejszej sprawy – zyskał status centralnego organu administracji publicznej (art. 9 ust. 1 ustawy o SOP). W nowej ustawie o SOP zawarto wprawdzie przepisy przejściowe, jednakże – jak to słusznie wskazano w piśmie Ministra z dnia [...] kwietnia 2018 r. – nie normowały one wprost stanu prawnego kontrolowanej sprawy. Wskazać w tym miejscu należy na dwa przepisy, to jest na art. 373 ust. 1 oraz art. 375 ustawy o SOP, które operują stwierdzeniami: "ostatecznymi decyzjami" i "Odwołanie od decyzji" przy czym w sposób odmienny regulują zasady intertemporalne po wejściu w życie ustawy o SOP. Jakkolwiek, w ocenie Sądu, przepis art. 375 ustawy o SOP odnosi się do administracyjnego postępowania odwoławczego i należałoby stosować go odpowiednio do zażaleń od postanowień, to w niniejszej sprawie trzeba mieć na względzie, iż jej przedmiotem nie jest zwykłe postępowanie administracyjne, lecz postępowanie uregulowane odrębnie w przepisach art. 217- 220 k.p.a. Koniecznym stało się zatem ustalenie, jaki charakter przypisać należy zapadłemu w sprawie postanowieniu Szefa BOR, a co dalej idzie, przepisy której z ustaw miałyby zastosowanie do postępowania odwoławczego wywołanego złożonym przez Skarżącego środkiem zaskarżenia, by w końcu wiadomym stało się, jaki organ administracyjny jest właściwy rzeczowo do jego rozpatrzenia. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2017, s. 996). Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (por. C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, M. Praw. 1996/7, s. 241). Również Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. o sygn. akt II OSK 172/15, iż zaświadczenie jest tylko czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywoływać skutki prawne, ale nie jest to jego główny cel (vide: LEX nr 2256232). Wobec powyższego Sąd przyjął, iż w warunkach barku wyraźnego przepisu przejściowego, odnoszącego się do postępowania z wniosku o wydanie zaświadczenia (art. 217- 220 k.p.a.), należało przyjąć ogólną zasadę bezpośredniego działania prawa, zgodnie z którą, przy braku przepisów przejściowych organ administracji publicznej stosuje przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania postanowienia – zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Taką zresztą intencję należy przypisać również przepisowi art. 373 ust. 1 ustawy o SOP. Reasumując tę część wywodu uzasadnienia, stwierdzić należało, iż Komendant SOP jako centralny organ administracji rządowej był organem właściwym rzeczowo do rozpatrzenia środka zaskarżenia złożonego w niniejszej sprawie przez Skarżącego. Przechodząc zatem do wyłuszczenia motywów zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia przypomnieć należy, iż zaskarżone postanowienie Komendanta SOP z dnia [...] maja 2018 r. wydane zostało na podstawie przepisów art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a., w myśl których, strona niezadowolona z postanowienia mogła się zwrócić do tego samego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. W ocenie Sądu, zawarta w art. 127 § 3 k.p.a. formuła "przepisy dotyczące odwołań" obejmuje także przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., który przewiduje, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe regulacje, Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany był zbadać, czy postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było prowadzone w sposób nienaruszający przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, postanowienie Szefa BOR z dnia [...] stycznia 2018 r. zostało podpisane (na podstawie upoważnienia) przez Zastępcę Szefa BOR – Szefa [...]–[...]. Ten sam pracownik, działając obecnie jako Zastępca Komendanta SOP podpisał również zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2018 r. Zagadnienie wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r. o sygn. akt I GPS 2/12 (LEX nr 1271653), w której stwierdzono, że artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; zwanej dalej: "O.p.") ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. Ze względu na zbieżne brzmienie art. 130 § 1 pkt 6 O.p. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jak również art. 221 O.p. z art. 127 § 3 k.p.a., w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, iż poglądy wyrażone w tej uchwale znajdują również zastosowanie do instytucji wyłączenia pracownika w sprawach, w których zastosowanie znajdują przepisy k.p.a., dotyczące wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazać zatem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa zauważył, że przesłanka wyłączenia pracownika określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. o sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. W pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p. Także we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, iż wyrażenie "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania, i wiąże się z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie projektu decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie upoważnionego przez osobę sprawująca stanowisko organu (por. wyroki NSA: z dnia 30 maja 2005 r. o sygn. akt I GSK 253/05; z dnia 26 stycznia 2012 r. o sygn. akt o sygn. II FSK 1357/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w wydaniu zaskarżonej postanowienia uczestniczył Zastępca Komendanta SOP [...], który uprzednio podpisał również z upoważnienia Szefa BOR postanowienie, od którego Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinno to skutkować – w ocenie Sądu – wyłączeniem go od udziału w postępowaniu po wniesieniu przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, iż omawiane wyłączenie obejmuje podejmowanie jakichkolwiek czynności procesowych istotnych dla weryfikacji zgodności z prawem wydanego postanowienia. Bez znaczenia jest bowiem powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia chociażby poprzez jego akceptację, czy też zatwierdzenie. Oczywistym jest, że zwykle wynika to z zakresu obowiązków tej osoby oraz organizacji pracy danej instytucji. Powód nie zmienia jednak samego faktu uczestnictwa, a przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 784/13). W konsekwencji uznać należało, iż nie może się ostać w porządku prawnym rozstrzygnięcie, które podjęte zostało w postępowaniu, w którym pozbawiono stronę bezstronnego rozpatrzenia jej sprawy na skutek wniosku o ponowne jej rozpatrzenie, tj. bez udziału pracownika biorącego udział w wydaniu postanowienia, od którego ten środek zaskarżenia wywiedziono. Uchybienie to daje podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.), a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego postanowienia Komendanta SOP z dnia 28 maja 2018 r., w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit b) p.p.s.a. Końcowo podnieść należy, iż Sąd poprzestał na wyeliminowaniu wadliwego postanowienia, uznając przy tym za przedwczesne dokonywanie kontroli merytorycznej sprawy. Niemniej jednak, Komendant SOP winien ponownie ocenić wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zaś ograniczyć się jedynie do wydania decyzji wolnej od wskazanych w uzasadnieniu naruszeń, bowiem czyniłoby to zasadę bezstronności iluzoryczną. Niejako na marginesie dodać także trzeba, iż analizując treść zaskarżonego postanowienia, jak również odnośne przepisy ustawy o SOP, uwadze Sądu nie mogła umknąć okoliczność, iż w nagłówku zaskarżonego postanowienia wskazany został "Zastępca Komendanta Służby Ochrony Państwa", który złożył swój podpis pod tym postanowieniem bez dodania, że miało to miejsce w warunkach "upoważnienia" ze strony organu (Komendanta SOP). Natomiast jak to wyżej wyjaśniono, organem uprawnionym do załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy był Komendant SOP, co organ również weźmie pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparto na przepisach art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.