I SA/Sz 338/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcji i Handlu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedsiębiorstwo Produkcji i Handlu E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zwana dalej: "Spółką") w dniu 13 stycznia 2011r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2011 rok. W deklaracji jako przedmiot opodatkowania niepodlegający zwolnieniu Spółka wykazała powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, tj.[...] , stawkę podatku – 0,69, a kwotę podatku w wysokości [...] zł. W załącznikach do tej deklaracji Spółka podała, że na działce nr [...] o powierzchni [...] m2 znajdują się budynki o powierzchni [...] m2, przeznaczone pod działalność rolniczą oraz na działce nr [...] , o powierzchni [...] m2 znajdują się budynki o powierzchni [...] m2, przeznaczone pod działalność rolniczą. Prezydent Miasta S. w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011 rok oraz aktualnego wypisu z KRS, bowiem w deklaracji Spółka wykazała do opodatkowania grunty jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, lecz nie podała budynków, a w załączniku do deklaracji wskazała budynki jako przeznaczone pod działalność rolniczą. Odpowiadając na wezwanie organu, Spółka poinformowała, że wartości wykazane w deklaracji są właściwe i zgodne z prowadzoną działalnością, a nieruchomość o funkcji magazynowo – składowej, zabudowana jest budynkami magazynowymi przeznaczonymi do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego oraz zbiorów płodów rolnych. Ponadto, Spółka podała, że należy ona do producentów rolnych i została wpisana do rejestru nr ewidencyjny [...] w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział w S. S. Wobec powyższego, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych budynki są zwolnione z opodatkowania. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2011 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 rok, wobec niewykazania do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków i budowli. Następnie, na mocy postanowienia z dnia [...] r. organ powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu określenia wartości budowli na dzień 1 stycznia 2011 r. i dopuścił, jako dowód w sprawie, opinię sporządzoną przez tego rzeczoznawcę w dniu 18 czerwca 2010 r. W piśmie z dnia 29 marca 2011 r. Spółka podniosła, że nie zachodziła konieczność powoływania biegłego, gdyż budowle nie podlegały opodatkowaniu. Wartość budowli ewentualnie można ustalić na podstawie wartości przyjmowanych na potrzeby amortyzacji. Spółka wskazała, że niezbędne jest odróżnienie budowli podlegających opodatkowaniu od znajdujących się na nieruchomości przedmiotów, które nie są budowlami i nie podlegają opodatkowaniu, m.in. stacja transformatorowa, portiernia i zbiornik bezodpływowy. Dalej dodała, że nie podlegają opodatkowaniu od wartości sieci kanalizacji deszczowej ani instalacje wodno-kanalizacyjne. Zdaniem Spółki, organ podatkowy powinien dokonać kwalifikacji urządzeń budowlanych (uznanych przez siebie za budowlę) pod kątem poczynionych przez Spółkę uwag. W szczególności powinien ustalić, czy (i ewentualnie w jakiej części i w jakiej wartości) sieci kanalizacyjne i wodne oraz urządzenia i sieci elektryczne są elementami lub częściami składowymi budynków (np. hali), gdyż podlegałyby wówczas opodatkowaniu od powierzchni, a nie od wartości. Spółka poinformowała także, że w 2010 roku zmieniono sposób użytkowania hali, która służyła do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego oraz magazynowania zbiorów płodów rolnych. Wskutek zmiany sposobu użytkowania tego budynku z użytkowania zostały wyłączone wszystkie sieci wodno – kanalizacyjne, energii elektrycznej i pozostałych przyłączy jako zbędnych dla budynku. Wezwaniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. organ zobowiązał Spółkę do przedłożenia wypisów z ewidencji gruntów i budynków dla działek o numerach 98 i 99 oraz złożenia wyjaśnień co do wartości następujących budowli: ogrodzenia, placów i dróg, szamba żelbetonowego, portierni typu kontenerowego, obiektu transformatorowego wraz z urządzeniami oraz sieci wodno – kanalizacyjnych i energetycznych. Spółka odpowiadając na pismo, podniosła, że organ nieprawidłowo powołuje się jedynie na przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 4-6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nieuwzględniając przepisu art. 1a.1 pkt 2 i art. 3 ww. ustawy. Podkreśliła przy tym, że przepisy tej ustawy wyraźnie precyzują i odróżniają budynek od budowli, jak również określają, jakie instalacje i urządzenia techniczne są lub nie są związane z danym obiektem budowlanym. Następnie, w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011 r. Spółka ponownie poinformowała, że na mocy decyzji nr [...] oraz [...] nastąpiła zmiana sposobu użytkowania hal, które służą jako budynki do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego oraz przechowywania zbiorów i płodów rolnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dodała również, że z eksploatacji budynku wyłączono ww. sieci. Odpowiadając na wezwanie organu z dnia 4 i 23 maja 2011 r. do wykazania wszystkich środków trwałych znajdujących się na terenie Gminy Miasta S. S., a stanowiących własność podatnika, z jednoczesnym podaniem ich wartości według stanu na dzień 1 stycznia 2011 r., Spółka poinformowała, że nie jest możliwe udzielenie wyczerpującej odpowiedzi z uwagi na ogólne i niesprecyzowane żądanie organu. Zdaniem strony organ powinien podać konkretne rodzaje środków trwałych podlegających opodatkowaniu, z uwzględnieniem podziału Klasyfikacji Środków Trwałych wyodrębnionych na pierwszym szczeblu podziału. Podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko co do tego, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Spółka, po otrzymaniu kolejnych wezwań organu (pismo z dnia 27 września 2011 r. oraz 10 listopada 2011 r.) do wykazania wszystkich środków trwałych, w piśmie z dnia 16 listopada 2011 r. poinformowała, że z orzeczenia technicznego w zakresie przedmiotowego postępowania wynika, że Spółka nie posiada środków trwałych, które mają być ustalone na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 4-6 u.p.o.l. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. S. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 rok w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że warunkiem uznania budynków za gospodarcze służące działalności rolniczej i zwolnienia ich z opodatkowania, jest położenie tych budynków na gruntach gospodarstwa rolnego, a nie na gruntach sklasyfikowanych jako "Ba". Organ podniósł także, iż do zakresu działalności spółki należą również - inne niż uprawy rolne - rodzaje działalności, wobec czego organ przyjął, że strona prowadzi działalność gospodarczą. Organ I instancji, powołując się na treść art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", oraz art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane", wskazał, że opodatkowaniu podlegają wszystkie obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, z wyjątkiem tzw. obiektów małej architektury. Natomiast o tym, czy te obiekty budowlane będą opodatkowane jako budynki, czy też jako budowle, decydują postanowienia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zawierającej definicje legalne tych zwrotów. Organ dodał, że opodatkowaniu podlegają także "urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym", które to urządzenie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Dalej, organ wyjaśnił, że stosownie do postanowień art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca uzależnia uznanie budowli za "związaną z prowadzeniem działalnością gospodarczą" nie od faktycznego jej wykorzystywania na potrzeby związane z działalnością, lecz od faktu, że znajduje się ona w posiadaniu przedsiębiorcy. Nie ma znaczenia, czy budowla jest w danym momencie wykorzystywana na potrzeby działalności. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2005 r., III SA/Wa 1411/05, LEX 179651. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wyjaśnił, że do ustalenia wartości budowli znajdujących się na ww. nieruchomościach oraz powierzchni użytkowej hali posadowionej na działce nr [...] przyjęto z operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 18 czerwca 2010 r., zgodnie z którą powierzchnia użytkowa hali (łącznie z częścią administracyjną), posadowionej na tej działce, wynosiła [...] m2, natomiast wartość obiektów budowlanych zaliczonych do kategorii budowli znajdujących się na działkach [...] i [...] określono zgodnie z operatem szacunkowym z dnia[...] . łącznie na [...] zł. Jednocześnie organ szczegółowo przedstawił wartość poszczególnych obiektów budowlanych. Ponadto dodał, że powierzchnię użytkową hali znajdującej się na działce nr [...] przyjęto z załącznika do deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011r. złożonej przez podatnika [...] [...] Odnosząc się do żądania Spółki przeprowadzenia oględzin nieruchomości w trybie art. 173 Ordynacji podatkowej, organ wskazał, że nie ma możliwości przeprowadzenia oględzin w trybie tej regulacji prawnej. Jednocześnie organ podniósł, że biegły przed sporządzeniem operatu szacunkowego w dniu 9 marca 2011 r. przeprowadził wizję lokalną, zaś wartość budowli została uwzględniona na dzień 1 stycznia 2011 r. i w ocenie organu, działania podatnika zmierzają jedynie do wydłużenia postępowania podatkowego, o czym świadczy także uporczywy brak odpowiedzi na wezwania organu. Dalej, powołując się na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 2 ust. 1 u.p.o.l., organ podał, że należny podatek od nieruchomości na 2011 rok łącznie wyniósł [...] zł. Przedstawił także szczegółowe wyliczenie wysokości podatku od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz od budowli. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła: – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., polegające na uznaniu, że nieruchomości zabudowane związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą; – naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z pominięciem zapisów art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego i zawyżonego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego; – naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 188 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na bezzasadnej odmowie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z oględzin nieruchomości, których dotyczy zaskarżona decyzja, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu jest kluczowe do ustalenia prawdziwego stanu zabudowanych nieruchomości, co w konsekwencji ma istotny wpływ nie tylko na wysokość zobowiązania podatkowego, lecz i na samo jego istnienie; – naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na rozpoznaniu zebranego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, albowiem zaskarżona decyzja całkowicie pomija podnoszone przez podatnika okoliczności, jakie wykazywał w pismach kierowanych do toczącego się postępowania; – naruszenie art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej polegające na nieuwzględnieniu przez organ podatkowy jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, tj. z postępowań podatkowych, jakie prowadzone były do poprzednich właścicieli zabudowanych nieruchomości; – naruszenie zapisów art. 61 ust. 1 prawa budowlanego, a z tym związane sankcje karne z art. 91a tej ustawy, tj. użytkowania budynków w sposób niezgodny z ich przeznaczeniem; – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 2 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., polegające na ich niezastosowaniu, mimo faktu, iż Spółka prowadziła w przeważającej mierze działalność o charakterze rolniczym. Wobec powyższego, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i umorzenie postępowania w tym zakresie, zaś ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, z których wynika, że powierzchnia użytkowa hali, położonej na działce nr [...] wynosi [...] m2 i przyjęta została z operatu szacunkowego, a nie z danych technicznych hali, określonych w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. S., w której podana została powierzchnia użytkowa hali – [...] m2. Zdaniem odwołującej Spółki, jeżeli zaistniały wątpliwości co do stanu i charakteru obiektów objętych obowiązkiem podatkowym, to organ powinien na podstawie art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej przeprowadzić oględziny, a jeżeli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne - zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej - powołać biegłego lub kilku biegłych w celu wydania opinii. W ocenie Spółki, faktyczny brak przeprowadzenia dowodów, objętych zarzutami podniesionymi w odwołaniu, stanowi w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, albowiem organ podatkowy nie tylko nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, ale wręcz odmówił podjęcia takich działań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ powołał się na treść art. 2 ust. 1 i u.p.o.l., następnie wskazał, że co do zasady wszystkie budynki lub ich części, z wyjątkiem budynków mieszkalnych - niezależnie od sposobu wykorzystania - jeżeli znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, musiały być traktowane jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu. Natomiast budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dalej Kolegium wskazało, że w sprawie podatnik składając deklarację na podatek od nieruchomości na 2011 r., wykazał do opodatkowania grunty związane z działalnością gospodarczą, nie wykazał natomiast posiadanych budynków i budowli. W załącznikach do deklaracji wskazał powierzchnię użytkową budynków, zaznaczając, że przeznaczone są one do działalności rolniczej. Organ zaznaczył, że podatnik nie złożył przy tym załącznika do deklaracji zatytułowanego "dane o zwolnieniach", w związku z czym nie wykazał na jakiej podstawie posiadane przez niego budynki powinny być zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ podniósł, że Spółka odmawiając złożenia na wezwanie organu korekty deklaracji, nie przedłożyła stosownej decyzji marszałka województwa, na mocy której włączono ją do grupy producentów rolnych, którzy z mocy ustawy są zwolnieni z podatku od nieruchomości. Organ dodał, że z jawnego rejestru grup producenckich również nie wynika, ażeby E. Spółka z o. o. z siedzibą w K. w takim rejestrze figurowała. Następnie organ odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, wskazał, że nieuzasadnione jest żądanie Spółki dokonania oględzin oszacowanych obiektów, a w razie konieczności powołanie biegłego, skoro został on powołany przez organ i dokonał szacowania wartości budowli. Organ nie zgodził się również z kolejnym zarzutem, tj. dotyczącym zaistnienia wątpliwości co do stanu i charakteru opodatkowanych obiektów, bowiem z załączonych do akt sprawy wypisów z rejestru gruntów i budynków jednoznacznie wynikało, iż działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] , położone w K. posiadają symbol użytku "Ba", co w myśl § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) oznaczało tereny przemysłowe, należące do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Za nieuzasadniony organ uznał także zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 61 ust. 1 prawa budowlanego, gdyż organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku od nieruchomości nie stosowało przepisów ustawy - Prawo budowlane. Nieuzasadnione w ocenie organu były również zarzuty naruszenia art. 1a ust. 2 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Podnoszenie tych zarzutów stanowiło bowiem de facto spór merytoryczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przytaczając treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 4 i pkt 6, art. 7ust. 1 pkr 4, art. 2 ust. 3 u.p.o.l., art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), wskazało, że budynki uznane przez podatnika za gospodarcze, służące działalności gospodarczej mogły być zwolnione z opodatkowania, o ile położone były na gruntach gospodarstwa rolnego, natomiast z ewidencji gruntów i budynków wynikało, że budynki strony znajdowały się na gruntach sklasyfikowanych jako Ba, tj. terenach przemysłowych. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości znajdujące się w jego posiadaniu, a nie prowadzona działalność gospodarcza. Podkreślił przy tym, że decydujące znaczenie miało przeznaczenie nieruchomości, niezależnie od tego, jaka jej część wykorzystywana była gospodarczo i jakie przynosiło to efekty ekonomiczne – organ powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2004 r., I SA/Bd 232/04. Dalej, Kolegium wskazało, że skoro Spółka prowadziła działalność gospodarczą, o czym świadczą dane zawarte w wypisie z Krajowego Rejestru Sądowego, należało ją uznać za przedsiębiorcę. Ponadto, zmiana sposobu użytkowania budynków podatnika i ich wpis do rejestru producentów rolnych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie spowodowały zmiany kwalifikacji gruntów, na których znajdowały się budynki stanowiące własność spółki, nadal były to grunty przemysłowe (o symbolu Ba), a nie użytki rolne. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., uznając go za nieuzasadniony. Zdaniem organu, definicja budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazywała, że istotna była okoliczność, iż posiadaczem tejże budowli był przedsiębiorca, i nie miało znaczenia faktyczne jej wykorzystanie. Odnosząc się do zarzutu Spółki, co do zasadności opodatkowania jako budowli urządzeń budowlanych, które zdaniem strony były związane z budynkami, a przez to nie podlegały opodatkowaniu, organ zacytował obszerny fragment wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. W uzasadnieniu decyzji, Kolegium wyjaśniło również, że tymczasowy obiekt budowlany nie stanowi odrębnej od obiektu budowlanego kategorii, która byłaby wyłączona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i jako taki - może być kwalifikowany jako budynek, budowla lub obiekt małej architektury (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/G1 1097/08, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołując się na treść art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz pismo Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 15 maja 2003 r. znak: LK-727/MM/03, organ odwoławczy stwierdził, że wyliczenie budowli w tym przepisie prawa nie jest wyczerpujące. Do katalogu budowli należało zaliczyć również tymczasowe obiekty budowlane, które stanowią obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Sumując, organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził status Spółki jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym, zasadnym było opodatkowanie nieruchomości znajdujących się w jej posiadaniu stawkami właściwymi dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, której zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przez przyjęcie, że niedopuszczone do użytkowania części budynku podlegają opodatkowaniu i to jako związane z działalnością gospodarczą; 2) art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. przez błędne ustalenie, co jest przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie; 3) art. 1a ust. 2 pkt 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez przyjęcie, że podatniczka powinna być opodatkowana jak podmiot prowadzący działalność gospodarczą, mimo że prowadzi działalność rolniczą; 4) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym m.in.: - nieuwzględnienie treści decyzji PINB w S. S. o nr [...] z dnia [...] r. i błędne oparcie się o treść opinii biegłego, - nieustalenie, które obiekty były wyłączone z używania ze względów technicznych i które z nich były budowlami (w rozumieniu ustawy podatkowej), a które nie podlegały opodatkowaniu, - ustalanie działalności podatniczki wyłącznie na podstawie danych z KRS, - odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości, - niewzięcię pod uwagę dokumentów z innych postępowań dotyczących tej samej nieruchomości, - znaczne zawyżenie wartości przedmiotu opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 3 lipca 2012 r. skarżąca Spółka wniosła o zaliczenie w poczet materiału notatki służbowej sporządzonej przez W. G. na okoliczność przeprowadzonych w dniu 21 czerwca 2012 r. oględzin nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności uznał bowiem, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Istota zarzutów skargi sprowadza się do zakwestionowania sposobu kwalifikacji obiektów posadowionych na nieruchomości, obejmującej działki o numerach [...] i [...] , stanowiącej własność skarżącej Spółki. Skarżąca Spółka zarzuca organowi, że odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości i drastycznie zawyżył wartość przedmiotu opodatkowania. A zatem, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sporu ma ustalenie, czy organ prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania, a mianowicie, czy wykazał, że obiekty znajdujące się na ww. nieruchomości stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca Spółka zadeklarowała w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz w załącznikach do deklaracji pod nazwą "Dane o nieruchomościch" - budynki przeznaczone pod działalność rolniczą, posadowione na nieruchomości, dla których są prowadzone księgi wieczyste o numerach: KW nr [...] oraz KW nr[...] . W związku z tym, że skarżąca Spółka w wykonaniu wezwania organu nie przedstawiła korekty deklaracji, wskazując w pisemnej odpowiedzi z dnia 7 lutego 2011 r., że wykazane w złożonych deklaracjach w podatku od nieruchomości za rok 2011 są właściwe, organ postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r., po uprzednim wszczęciu z urzędu postępowania, powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu określenia wartości budowli na dzień 1 stycznia 2011 r., nie wskazując biegłemu wykazu budowli zleconych do oszacowania. Organ I instancji wskazał, że wprawdzie Spółka wniosła o przeprowadzenie oględzin w trybie art. 173 Ordynacji podatkowej, to jednak nie miał możliwości przeprowadzenia oględzin w trybie tego przepisu. Nadto, wskazał, że - wbrew twierdzeniom podatnika, który nie zapoznał się z zebranym materiałem, lecz pomimo to stwierdził, że wycena sporządzona przez biegłego rzeczoznawcę odbiega od istniejącego stanu - biegły przeprowadził wizję lokalną w dniu 9 marca 2011 r., wartość zaś budowli została uwzględniona na 1 stycznia 2011 r. Na podobnej argumentacji oparł się organ odwoławczy wskazując, że niesłuszny jest zarzut odwołania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oględzin oszacowanych obiektów, skoro powołany przez organ biegły dokonał oszacowania wartości budowli. Przywołany zaś przez Spółkę w odwołaniu art. 188 Ordynacji podatkowej - zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem - został uznany przez organ odwoławczy za bezpodstawny, gdyż zdaniem organu odwoławczego została sporządzona w sprawie opinia rzeczoznawcy i zawarte w niej wnioski nie wskazują na konieczność przeprowadzenia oględzin opodatkowanych obiektów. Dalej organ wskazał, że pomimo wielokrotnego wezwania skarżącej Spółki do przedstawienia wykazu środków trwałych, strona żądanego wykazu nie przedstawiła, chociaż w piśmie z dnia 16 listopada 2011 r. skarżąca Spółka wprost oświadczyła, iż środki trwałe, występujące na terenie gminy Miasta S. S., a stanowiące własność skarżącej Spółki, nie występują. Organy jednak uznały, że sporządzone opinie biegłego są wystarczające dla ustalenia przedmiotu opodatkowania. Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie nie podzielił poglądu organów w tym zakresie. Rozważając szczegółowo sporne w sprawie kwestie, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżąca Spółka w toku postępowania podatkowego złożyła wniosek dowodowy o przeprowadzenie oględzin. W związku z tym, organ zobowiązany był ten wniosek formalnie rozpoznać w drodze postanowienia. A zatem, albo dopuścić dowód z oględzin, albo oddalić wniosek dowodowy w tym względzie, przy czym przyczyny uzasadniające oddalenie wniosku strony powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym w decyzji, o ile organ podatkowy argumentacji tej nie zwarł w uzasadnieniu postanowienia oddalającego wniosek. W rozpoznawanej sprawie organ w ogóle nie rozpoznał wniosku, nie wydał bowiem takiego postanowienia, a jedynie arbitralnie rozstrzygnął o wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011 w oparciu o ustalenia powołanego biegłego zawarte w opiniach z dnia 17 marca 2011 r. i z dnia 18 czerwca 2010 r., co było niedopuszczalne, jest to bowiem wyłączna kompetencja organu podatkowego. Zadaniem biegłego nie jest ustalanie stanu faktycznego, lecz naświetlenie i wyjaśnienie okoliczności z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych w oparciu o zebrany i udostępniony biegłemu materiał dowodowy sprawy. W analizowanej sprawie należało przeprowadzić dowód z oględzin w celu ustalenia, jakie obiekty znajdują się na terenie gminy S. S. na nieruchomości skarżącej Spółki. W przypadku gdy oględziny wymagają wiadomości specjalnych, mogą być przeprowadzone z udziałem biegłego lub biegłych. Zgodnie z art. 190 Ordynacji podatkowej strona powinna być powiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin, przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Co do zasady, wartość budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Jednak to organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z dyspozycji art.122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej zaś sprawie, obiekty znajdujące się na nieruchomości skarżącej Spółki, niezależnie od tego, że zostały oszacowane, zostały ustalone przez biegłego i przez niego zakwalifikowane jako budowle, co jak wyżej wskazano nie leży w kompetencjach biegłego, lecz organu podatkowego. Skarżąca Spółka w toku postępowania w piśmie z dnia 8 października 2011 r., a zatem już przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zakwestionowała tę okoliczność, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z oględzin, co uzasadniało jego uwzględnienie. W związku z tym, że strona skarżąca wskazała, że środki trwałe u skarżącej Spółki nie występują (pismo Spółki z dnia 16 listopada 2011 r.), organ podatkowy zaś miał wątpliwości co zadeklarowanych nieruchomości, należało zatem w pierwszej kolejności przeprowadzić oględziny w trybie art. 198 Ordynacji podatkowej w związku z art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej, co pozwoliłoby organowi ustalić obiekty znajdujące się na działkach skarżącej Spółki o Nr [...] i [...] , a następnie dokonać ich kwalifikacji prawnej, stosownie do art. 2 ust.1 u.p.o.l. Każdy ma obowiązek, z uwagi na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, poddania oględzinom przedmiotu, który znajduje się w jego posiadaniu. Obowiązek ten wynika wprost z art. 198 § 2 Ordynacji podatkowej, który uprawnia organ podatkowy do wezwania osoby trzeciej do okazania przedmiotu oględzin. Oględziny, jako czynność mająca istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, polegają na zbadaniu nieruchomości, rzeczy ruchomej lub miejsca przez właściwy organ w celu dokonania spostrzeżeń mających istotne znaczenie dla sprawy. Dowód z przeprowadzonych oględzin powinien znaleźć odzwierciedlenie w protokole oględzin (art. 172 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej). A zatem, po ustaleniu przez organ podatkowy obiektów znajdujących się na nieruchomościach skarżącej Spółki i ich zakwalifikowaniu w myśl art. 2 u.p.o.l., mają następnie zastosowanie zasady ustalania podstawy opodatkowania przewidziane w art. 4 u.p.o.l. w zależności od zakwalifikowania danego obiektu. W rozważaniach swoich, Kolegium odniosło się do zarzutu skarżącej Spółki w przedmiocie dokonania oględzin nieruchomości, wskazując, że zarzut ten jest niesłuszny. Zasadnie zatem podnosi skarżąca, że obowiązkiem organu było przede wszystkim ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do kwalifikacji przedmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w tym, czy były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Ustalenia te mają bowiem kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu, ponieważ organy w toku postępowania nie wyjaśniły tych kwestii bezspornie, tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, zaś przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego nastąpiła w sposób dowolny, nie uwzględniła bowiem konieczności wykazania, na jakiej podstawie organ uznał daną okoliczność za udowodnioną. Natomiast odnośnie zarzutu skargi w przedmiocie niemożliwości korzystania z budynków i budowli ze względów technicznych - wprawdzie w odwołaniu, jak i w toku postępowania podatkowego, skarżąca Spółka okoliczności "względów technicznych" nie podnosiła, a jedynie naprowadzała organ podatkowy na konieczny kierunek postępowania dowodowego co do przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości, to jednak dowód ten należało przeprowadzić, o czym wyżej mowa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że ww. nieruchomości skarżącej Spółki zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości za rok 2011 stawkami właściwymi dla gruntów i budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż organ odwoławczy przyjął, że wystarczy sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, by uznać, iż budynek, budowla, grunt były związane z działalnością gospodarczą oraz, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził status skarżącej Spółki jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym – zdaniem organu - zasadnym było opodatkowanie nieruchomości znajdujących się w posiadaniu podatnika stawkami właściwymi dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przywołać tu należy zatem wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt I SA/Ol 220/04 (publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl), w którym Sąd uznał, że "(...) w przypadku niewykorzystywania przez przedsiębiorcę posiadanych przez niego nieruchomości w całości lub części, wyłącznym kryterium, na podstawie którego do ich opodatkowania mogą mieć zastosowanie stawki inne niż przewidziane w stosownej uchwale rady gminy dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jest niewykorzystanie tych nieruchomości ze względów technicznych". Pogląd wyrażony w tym wyroku jednoznacznie świadczy, że stan techniczny nieruchomości ma znaczenie prawne co do opodatkowania nieruchomości podatkiem od nieruchomości. W związku z tym, że taki zarzut co do niewykorzystywania nieruchomości ze względów technicznych jest podnoszony w skardze, i tę kwestię należy poddać badaniu w ponownym postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicje legalne wymienionych powyżej pojęć, tj. gruntów, budynków i budowli zawarte zostały w art. 1a ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. I tak. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. termin "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; W myśl zaś art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. "budowla" oznacza – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewni możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei przez "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Wyżej wskazana definicja określenia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" wymaga zatem nie tylko ustalenia, że nieruchomości te są w posiadaniu przedsiębiorcy, ale nadto wymaga ustalenia, że nieruchomości te służą lub mogą służyć choćby pośrednio prowadzonej działalności gospodarczej. W świetle tej definicji nie zawsze musi to być grunt, budynek lub budowla związane z działalnością gospodarczą. Z analizowanej definicji wynika, że każdy grunt, budynek lub budowla będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z działalnością gospodarczą. W rzeczywistości jednak tak wcale być nie musi, chociażby wówczas, gdy osoba ta kupiła działkę na budowę własnego domu mieszkalnego, budynek uległ zawaleniu lub rozbiórce itp. W takim przypadku grunt taki, chociaż kupiony przez przedsiębiorcę, powinien być opodatkowany wg stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych, ponieważ nie ma on związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Definicja "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" stwarza istotną wątpliwość co do zawartego w niej terminu "względy techniczne". Grunt, budynek i budowla są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, chyba że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Termin "względy techniczne" nigdzie nie został bezpośrednio zdefiniowany przez ustawodawcę. Należy zatem przyjąć rozumienie tego terminu wynikające z potocznego języka polskiego i pomocniczo z prawa budowlanego. Jeżeli więc stan techniczny, np. budynku jest katastrofalny i grozi zawaleniem, bez odwoływania się do prawa budowlanego należy stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza. Brak jednak określenia podmiotu uprawnionego do stwierdzenia, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza. Oznacza to, że ustawodawca w tym względzie pozostawił stronom postępowania swobodę co do sposobu ustalenia tej kwestii. A zatem, zarówno podatnikowi (sam podatnik wskazuje na "względy techniczne" w zmienionej deklaracji lub informacji na podatek od nieruchomości), jak i organowi podatkowemu, który zobowiązany jest dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). Nie znajdują oparcia w obowiązującym prawie spotykane w praktyce twierdzenia, że tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być, ze względów technicznych, prowadzona działalność gospodarcza. Takiego wymogu nie zawiera bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeżeli organ podatkowy kwestionuje poprawność złożonej informacji lub deklaracji, to może wszcząć postępowanie i ustalić, czy "względy techniczne" faktycznie występują. Można posiłkowo posłużyć się przepisami prawa budowlanego, które regulują te kwestie. Jako przykład aktu zawierającego przybliżenie "względów technicznych" można podać rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Pomocna przy rozwiązywaniu tych problemów może być też opinia biegłego, który stwierdzi, jaki jest stan budynku lub budowli. Należy również korzystać z coraz "bogatszego" orzecznictwa sądowego, np. niżej przytoczone dotyczące rozumienia terminu "względy techniczne". Tak np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 marca 2006 r., I SA/Rz 517/05 (publikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl), w którym Sąd uznał, że "Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być ze względów technicznych prowadzona działalność gospodarcza. Takiego wymogu nie ma bowiem w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3" . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 września 2007 r., III SA/Wa 767/07 (publikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl), stwierdził, że "nie ma racji organ kwestionując możliwość dokonania samodzielnie oceny, czy z powodów technicznych budynek nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazując, że tylko odpowiedni akt administracyjny, np. decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę, może tę okoliczność należycie dokumentować. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych expressis verbis nie obligują podatnika do legitymowania się stosownym aktem administracyjnym z zakresu prawa budowlanego, czego domaga się organ. Jeżeli organ podatkowy kwestionuje poprawność złożonej korekty deklaracji, winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy wspomniane względy techniczne faktycznie występują. Organ ma do dyspozycji szereg środków dowodowych (przesłuchanie strony, zeznania świadków, opinie biegłych), które umożliwiają mu dokonanie oceny". W ocenie Sądu, nie ma zatem racji Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdząc, że definicja "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawarta w art. 1 a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. uzasadnia uznanie co do zasady, że jeżeli grunty budynki lub ich części, budowle znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to w konsekwencji tego muszą być traktowane jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu, i opodatkowane według najwyższej stawki, właściwej dla danej nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się zatem do zarzutu skargi w przedmiocie niemożliwości korzystania z budynków i budowli ze względów technicznych, zdaniem Sądu, dla potrzeb ustalania w rozpoznawanej sprawie, czy obiekty znajdujące się na nieruchomości skarżącej Spółki (grunty, budynki lub budowle) są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności w świetle definicji "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" kluczowe znaczenie ma - oprócz tego, że grunty i budynki są w posiadaniu przedsiębiorcy - nadto okoliczność, czy w roku 2011 "względy techniczne" spornych nieruchomości pozwalały na prowadzenie w nich działalności gospodarczej. Jak już wyżej zauważono, wprawdzie strona skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie dowodów na te okoliczności w toku postępowania podatkowego, ani też w odwołaniu, kwestie te bowiem skarżąca podniosła dopiero w skardze do Sądu, to jednak w związku z tym, że okoliczności te mają istotny wpływ na wynik postępowania, również i te kwestie należy wyjaśnić w toku ponownego postępowania. Również w ocenie Sądu, dla potrzeb klasyfikacji nieruchomości na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, istotne znaczenie dla celów podatkowych jest ustalenie, czy na nieruchomości skarżącej Spółki istniały w roku 2011 budynki i budowle, a jeżeli tak, konieczne jest ustalenie przede wszystkim ich przeznaczenie. To, czy dany obiekt spełnia definicję budynku, czy też budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ powinien wykazać wyczerpująco w uzasadnieniu decyzji, szczegółowo odnosząc się do konkretnej działki, a następnie konkretnego obiektu zlokalizowanego na tej działce, przypisując doń określony szczegółowo dowód znajdujący się w aktach sprawy. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istnieją istotne wątpliwości co do przedmiotu opodatkowania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2011, a tym samym co do zastosowanych stawek podatku. Nadto, zdaniem Sądu, wyjaśnienia wymaga również kwestia stanu technicznego nieruchomości skarżącej Spółki w roku 2011. Na marginesie należy zatem podkreślić, że dla ustalenia obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości należy w pierwszej kolejności dokonać kwalifikacji takiej nieruchomości, stosownie do art. 2 u.p.o.l., a następnie ustalić podstawę opodatkowania zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 4 u.p.o.l. Warunkiem opodatkowania gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą podatkiem od nieruchomości jest nie tylko ustalenie, że są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jest nadto ustalenie na gruncie art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jeżeli bowiem ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, to nie wyczerpuje znamion określenia ustawowego "gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą". A zatem mają tu zastosowanie powyższe uwag co do ustalania kwestii niemożliwości wykorzystywania nieruchomości ze "względów technicznych". W ocenie Sądu, rozważania organu w rozpoznawanej sprawie odnośnie budynków służących działalności rolniczej były prawidłowe. Jednak wobec braku wyżej wskazanych ustaleń mających istotny wpływ na wynik sprawy, rozważania te nie mogą tym samym stanowić podstawy wystarczającej do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Konkludując powyższe rozważania należało przyjąć, że uzasadnione wątpliwości budzą dokonane przez organ podatkowy ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz przyjęta kwalifikacja spornych nieruchomości, i w tym zakresie niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Dotychczasowe postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie nie zrealizowało zasady wynikającej z treści przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej jak również narusza, z wyżej wskazanych przyczyn, zasadę swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze, że przedmiotem opodatkowania jest rok podatkowy 2011, i konsekwentnie powinien doprowadzić do wyjaśnienia wszystkich tych wątpliwości, które nie zostały jednoznacznie ustalone w toku postępowania podatkowego i poparte zgromadzonym materiałem dowodowym. Należy zatem doprowadzić do bezspornego ustalenia obiektów znajdujących się na nieruchomościach skarżącej Spółki (działki Nr [...] i [...] ), wyjaśnienia ich kwalifikacji oraz, czy były wykorzystywane do działalności gospodarczej, czy też ze względów technicznych nie były wykorzystywane do jej prowadzenia, z uwzględnieniem powyższych uwag. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wobec stwierdzenia naruszenia innych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. i obejmowały wpis od skargi w kwocie [...] zł