III OSK 4376/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 423/20 w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 423/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] maja 2020 r., nr [...] , w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z [...] maja 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. B. od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Komendanta Powiatowego Policji w Raciborzu z [...] marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych, będącego jednocześnie odwołaniem od pisma informacyjnego tego organu z 23 kwietnia 2020 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w Raciborzu pismem z [...] marca 2020 r. poinformował skarżącego o zwolnieniu go od zajęć służbowych od 21 listopada 2019 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji w związku z ostatecznym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w Katowicach z [...] września 2019 r. Z orzeczenia tego wynikało, że skarżący został zakwalifikowany do kategorii "C", tj. osób trwale niezdolnych do pełnienia służby, a jednocześnie należących do trzeciej grupy inwalidzkiej. Wnioskiem z 23 marca 2020 r. skarżący zwrócił się do przełożonego o dostarczenie dokumentu stanowiącego podstawę naliczania mu przez komórkę finansową należnego wynagrodzenia. Pismem z 23 kwietnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Raciborzu poinformował skarżącego o treści art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.; dalej jako "ustawa o Policji") oraz potwierdził wcześniejszą informację o fakcie zwolnienia go od zajęć służbowych w terminie od 21 listopada 2019 r., tj. od dnia uzyskania przez ww. orzeczenie komisji lekarskiej przymiotu ostateczności, do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Powyższe znalazło przełożenie na wypłatę funkcjonariuszowi wyrównania uposażenia do wysokości 100% (wcześniej potrącono 20% wobec przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim) od dnia jego zwolnienia od zajęć służbowych, tj. od 21 listopada 2019 r. Odnośnie dokumentów potwierdzających naliczone uposażenie przełożony odesłał zainteresowanego do komórki finansowej. Pismem z 28 kwietnia 2020 r. skarżący złożył odwołanie od ww. pisma Komendanta Powiatowego Policji. Zakwestionował w nim poprawność określenia daty zwolnienia od zajęć służbowych (21 listopada 2019 r.) ze względu na fakt, że orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby wydane zostało [...] września 2019 r. Nadto zarzucił organowi podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie w niewłaściwej formie - pisma informacyjnego, zamiast w formie rozkazu personalnego. Zdaniem skarżącego powyższe wynika z § 3 ust. 3 w zw. § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.; zwane dalej "rozporządzeniem"). W tej sytuacji zażądał wypłaty wyrównania uposażenia do wysokości 100% od dnia wydania przez komisję lekarską orzeczenia stwierdzającego jego całkowitą niezdolność do służby, tj. od [...] września 2019 r. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach powołał się na art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a."). Wskazał, że norma wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, o czym świadczy użycie w jego treści kategorycznego zwrotu "organ odwoławczy stwierdza", co oznacza, że organ jest zobligowany do wydania takiego rozstrzygnięcia w razie stwierdzenia odpowiednio: okoliczności powodujących niedopuszczalność odwołania albo uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (po uprzednim ustaleniu, że odwołanie było w ogóle dopuszczalne). Zdaniem organu w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, gdyż zwolnienie funkcjonariusza od zajęć służbowych w trybie § 24 rozporządzenia nie wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, którą można kwestionować w drodze odwołania. W § 3 ust. 1 rozporządzenie wymienia materię, w tym udzielanie urlopów i zwolnień od zajęć służbowych, zaliczaną do spraw osobowych policjantów, która co do zasady rozstrzygana jest na piśmie w formie rozkazu personalnego (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast w myśl § 3 ust. 4 rozporządzenia formy rozkazu personalnego nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnień od zajęć służbowych. Organ wskazał, że zwolnienie funkcjonariusza Policji od zajęć służbowych w przypadku ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o jego trwałej niezdolności do służby nie zależy od władczej decyzji przełożonego przyznającej mu to prawo. Wymienione uprawnienie policjant nabywa na podstawie orzeczenia o trwałej niezdolności do służby, w dacie jego ostateczności (co wynika wprost z § 24 rozporządzenia), bowiem na podstawie tego orzeczenia funkcjonariusz nie może być dopuszczony do służby, a dalszą konsekwencją jest jego zwolnienie ze służby po upływie okresu ochronnego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem organu drugiej instancji pismo Komendanta Powiatowego Policji w Raciborzu z [...] marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych w zw. z orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności tego policjanta do służby (a także kolejne pismo informacyjne datowane na dzień 23 kwietnia 2020 r.), nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., bowiem "nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej co do istoty", stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. Stanowi ono jedynie czynność materialnotechniczną odnoszącą się do posiadanego już przez policjanta uprawnienia. W związku z powyższym w sprawie należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania funkcjonariusza z 28 kwietnia 2020 r., z uwagi na przesłankę przedmiotową - brak aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu. Skargę na powyższe postanowienie wywiódł skarżący, zarzucając organowi drugiej instancji rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 121 ust. 1 oraz art. 121b ust. 1 ustawy o Policji przez błędną ich wykładnię. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji i nakazanie wydania decyzji o wypłaceniu wyrównania należnego mu wynagrodzenia od [...] września 2019 r. z należnymi od 21 listopada 2019 r. odsetkami ustawowymi. Jednocześnie, biorąc pod uwagę fakt, że wyrównanie wynagrodzenia od 21 listopada 2019 r. nastąpiło dopiero w 1 kwietnia 2020 r., wniósł o nakazanie wydania decyzji naliczającej należne odsetki ustawowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, ze przepisy k.p.a. przewidują prawo do wniesienia odwołania jedynie w stosunku do decyzji administracyjnych. Natomiast w przedmiotowej sprawie to rozstrzygnięcie zawarte zostało w decyzji komisji lekarskiej orzekającej o niezdolności funkcjonariusza do służby, a nie w piśmie Komendanta Powiatowego Policji, które stanowiło jedynie potwierdzenie i doprecyzowanie wiedzy funkcjonariusza co do skutków, jakie wywołuje orzeczenie komisji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że zgodnie z sentencją zaskarżonego postanowienia Komendant Wojewódzki, po rozpatrzeniu odwołania od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Komendanta Powiatowego Policji z [...] marca 2020 r. odnośnie zwolnienia od zajęć służbowych, będącego jednocześnie odwołaniem od pisma informacyjnego Komendanta Powiatowego z 23 kwietnia 2020 r. - stwierdził niedopuszczalność odwołania. Treść rozstrzygnięcia wskazuje, że spór nie dotyczy zagadnień materialnoprawnych, lecz procesowych. Odnośnie kwestii zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.) formy rozkazu personalnego nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnienia od zajęć służbowych. Pismo z [...] marca 2020 r. dotyczyło tej właśnie kwestii. Zatem zwolnienie strony od zajęć służbowych nie wymagało wydania rozkazu personalnego. W niniejszej sprawie zwolnienie strony od zajęć służbowych było konsekwencją uznania skarżącego ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do służby. Sąd ten uznał za prawidłowe stanowisko organu co do tego, że brak było władczego rozstrzygnięcia, od którego strona mogła wnieść odwołanie. Konsekwencją powyższego było uznanie pisma z 23 kwietnia 2020 r. także za pismo informujące o konsekwencjach (a nie rozstrzygające sprawę) w zakresie wynagrodzenia w przypadku zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych. Uwzględniając treść art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") i treść skargi, z której wynika, że skarżący uznaje, że wynagrodzenie w wysokości 100 % jest mu należne już od daty orzeczenia o niezdolności do służby – Sąd pierwszej instancji poddał analizie także merytoryczne stanowisko organu wyrażone w pismach objętych odwołaniem. Sąd ten przytoczył art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, z którego wynika, że policjant ma prawo do 100 % uposażenia m.in. w razie zwolnienia od zajęć służbowych, a nie w przypadku orzeczenia komisji lekarskiej o niezdolności do służby. Komisja orzeka bowiem o stanie zdrowia funkcjonariusza, ale w żaden sposób nie odnosi się (bo nie może z racji braku właściwości) do kwestii obowiązków służbowych policjanta lub zwolnienia od nich wykonywania. Taki zresztą cel został wskazany w orzeczeniu komisji – celem tym było "ustalenie stanu zdrowia oraz ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby". Orzeczeniem z [...] września 2019 r. komisja określiła: "kategoria zdolności do służby lub pracy: Kategoria "C". Trwale niezdolny do służby w Policji". Natomiast zwolnienie od zajęć służbowych nastąpiło na podstawie pisma z [...] marca 2020 r., (niebędącego rozkazem personalnym na mocy § 3 ust. 4 rozporządzenia, zatem niezaskarżalnego odwołaniem, o czym prawidłowo orzekł organ w zaskarżonym postanowieniu), z dniem 21 listopada 2019 r. Konsekwencją powyższego jest, że zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji organ naliczył wynagrodzenie w wysokości 100 % od dnia zwolnienia od zajęć służbowych, czyli od 21 listopada 2019 r., a nie od daty uznania skarżącego za niezdolnego do służby, gdyż taka przesłanka wypłaty 100 % wynagrodzenia nie została określona w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 121 ust. 1 w zw. z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji (stanowiącym, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80 % uposażenia) jest nieuzasadniony. Odnośnie daty, z jaką funkcjonariusz został zwolniony z obowiązków służbowych, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że stosownie do § 24 rozporządzenia przełożony właściwy w sprawach osobowych po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta niezwłocznie zwalnia go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. Zwolnienie to może nastąpić dopiero po uzyskaniu przez decyzję komisji waloru ostateczności. Z pisma komisji lekarskiej z 16 marca 2020 r. (k. 10) wynika, że skarżący otrzymał decyzję 6 listopada 2019 r., zatem decyzja ta stała się ostateczna 21 listopada 2019 r. i z tym dniem, tj. najwcześniejszym z możliwych, organ zwolnił skarżącego od zajęć służbowych, a więc otworzył policjantowi prawo do otrzymywania wynagrodzenia w wysokości 100 % należnego uposażenia. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przed adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o: "zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 423/20 poprzez uwzględnienie odwołania skarżącego od decyzji", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 121 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że odwołujący dysponował orzeczeniem komisji lekarskiej MSWiA o trwałej niezdolności do służby w Policji, co jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki "zwolnienia od zajęć służbowych", a zatem uprawnia odwołującego do uposażenia w wysokości 100 %; b) art. 121b ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten dotyczy również sytuacji, w których zostało wydane orzeczenie o trwałej niezdolności do służby w Policji, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że art. 121b ust. 1 ustawy o Policji ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy osoba przebywa na zwolnieniu lekarskim; c) art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że z treści tego przepisu wynika, że zwolnienie od zajęć służbowych na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej jest równoznaczne ze zwolnieniem od zajęć służbowych na podstawie zwolnienia lekarskiego w okresie choroby policjanta. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W szczególności podniósł, że w przypadku uznania policjanta za całkowicie niezdolnego do służby, przez co należy również rozumieć policjanta trwale niezdolnego do służby, powinien on otrzymywać wynagrodzenie zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a więc 100 %. Wskazał, że pełne wynagrodzenie naliczono mu od 21 listopada 2019 r., a więc od daty decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Raciborzu o zwolnieniu od zajęć służbowych, tymczasem powinien on otrzymać 100 % wynagrodzenia od [...] września 2019 r. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a."), zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w związku z czym ustalony w sprawie stan faktyczny, akceptowany wyrokiem Sądu pierwszej instancji, jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążący. W art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymieniono dwie formy naruszenia prawa materialnego umożliwiające zaskarżenie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji wymienionego w art. 173 § 1 p.p.s.a.: błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakkolwiek te dwie postacie naruszenia prawa materialnego w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił (zob. np. wyroki NSA: z 10.07.2007 r., II FSK 886/06, z 26.11.2014 r., I OSK 766/13; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA"). W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Najistotniejsze jednak w niniejszej sprawie jest, że: "Naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę kasacji, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Wywodzący się z niej zarzut naruszenia konkretnego przepisu może doprowadzić do uwzględnienia kasacji, gdy miało ono wpływ na rozstrzygnięcie, to jest, jeśli na skutek błędnej wykładni lub niewłaściwego jego zastosowania zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu." (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2002 r. sygn. akt II CKN 727/99, LexPolonica). Stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości skarżącego kasacyjnie i nie jest przez niego kwestionowany. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem zgodności z prawem w niniejszej sprawie przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji jest wydane na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej: Komendant Wojewódzki Policji), który, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Komendanta Powiatowego Policji w Raciborzu (dalej: Komendant Powiatowy Policji) z [...] marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych, będącego jednocześnie odwołaniem od pisma informacyjnego tegoż organu z 23 kwietnia 2020 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że pismem z [...] marca 2020 r. Komendant Powiatowy Policji poinformował skarżącego o zwolnieniu go od zajęć służbowych od 21 listopada 2019 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji w związku z ostatecznym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w Katowicach z [...] września 2019 r. Z orzeczenia tego wynikało, że skarżący został zakwalifikowany do kategorii "C", tj. osób trwale niezdolnych do pełnienia służby, a jednocześnie należących do trzeciej grupy inwalidzkiej. Skarżący wnioskiem z 23 marca 2020 r. zwrócił się do przełożonego o dostarczenie dokumentu stanowiącego podstawę naliczania mu przez komórkę finansową należnego wynagrodzenia. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 23 kwietnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji poinformował skarżącego o treści art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.; dalej: ustawa o Policji) oraz potwierdził wcześniejszą informację o fakcie zwolnienia tego policjanta od zajęć służbowych w terminie od 21 listopada 2019 r., kiedy to orzeczenie komisji lekarskiej uzyskało przymiot ostateczności, do dnia zwolnienia ze służby w Policji. W tej sytuacji wypłacono funkcjonariuszowi wyrównanie uposażenia do wysokości 100 % (wcześniej potrącono 20 %, wobec przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim) od dnia jego zwolnienia od zajęć służbowych, tj. od 21 listopada 2019 r. Odnośnie dokumentów potwierdzających naliczone uposażenie przełożony odesłał zainteresowanego do komórki finansowej. Następnie pismem z 28 kwietnia 2020 r., skarżący złożył odwołanie od ww. pism Komendanta Powiatowego Policji. Zakwestionował poprawność określenia daty zwolnienia od zajęć służbowych od 21 listopada 2019 r. ze względu na to, że orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby wydane zostało [...] września 2019 r. Zarzucił podjęcie rozstrzygnięcia w niewłaściwej formie - pisma informacyjnego, zamiast rozkazu personalnego, powołując się na § 3 ust. 3 w zw. § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.). Wniósł o wypłatę wyrównania uposażenia do wysokości 100 % od dnia wydania przez komisję lekarską orzeczenia stwierdzającego jego całkowitą niezdolność do służby, tj. od września 2019 r., a nie - jak to uczynił Komendant Powiatowy Policji - od dnia kiedy przedmiotowe orzeczenie stało się ostateczne. Rozpatrując ww. odwołanie Komendant Wojewódzki Policji rozważył w pierwszej kolejności jego dopuszczalność. Wskazał, że norma wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Zdaniem tego organu, w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, gdyż zwolnienie funkcjonariusza od zajęć służbowych w trybie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, którą można kwestionować w drodze odwołania. W § 3 ust. 1 ww. rozporządzenie wymienia materię (w tym udzielanie urlopów i zwolnień od zajęć służbowych) zaliczaną do spraw osobowych policjantów, która co do zasady rozstrzygana jest na piśmie w formie rozkazu personalnego (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia formy rozkazu personalnego nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnień od zajęć służbowych. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że pismo Komendanta Powiatowego Policji z [...] marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych w zw. z orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności tego policjanta do służby (a także kolejne pismo informacyjne datowane na dzień 23 kwietnia 2020 r.), nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., bowiem "nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej co do istoty", stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. Stanowi ono jedynie czynność materialno-techniczną odnoszącą się do posiadanego już przez policjanta uprawnienia. Mając powyższe na względzie stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń obowiązany był, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania skarżącego z 28 kwietnia 2020 r. uwagi na przesłankę przedmiotową - brak aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu. W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 121 ust. 1 oraz art. 121b ust. 1 ustawy o Policji i wniósł o uchylenie wydanego postanowienia i wyrównanie należnego mu wynagrodzenia od [...] września 2019 r. poprzez wypłatę 20 % potrąconego wynagrodzenia wraz z należnymi odsetkami ustawowymi oraz wyrównanie wypłaconego od 1 kwietnia 2020 r. wynagrodzenia o odsetki ustawowe należne od dnia 21 listopada 2019 r. W konkluzji skargi stwierdził, że w odwołaniu podniósł dwie kwestie. Pierwsza dotyczyła zwolnienia go od zajęć służbowych w formie rozkazu personalnego (czego obecnie – na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji - już nie kwestionuje), a druga dotyczyła naliczenia wyrównania należnego mu wynagrodzenia od [...] września 2019 r. Podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu organ odniósł się do kwestii wydania rozkazu personalnego, jednak pominął kwestię należnego skarżącemu od [...] września 2019 r. wynagrodzenia. Rozpatrując skargę, Sąd pierwszej instancji na wstępie rozważań prawnych zauważył, że spór nie dotyczy zagadnień materialnoprawnych, lecz procesowych i dokonał kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] maja 2020 r. Powołując się na § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów wskazał, że formy rozkazu personalnego nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnienia od zajęć służbowych. Kwestionowane przez skarżącego pismo Komendanta Powiatowego Policji z [...] marca 2020 r. dotyczyło tej właśnie kwestii, zatem zwolnienie strony od zajęć służbowych nie wymagało wydania rozkazu personalnego. Rozkaz personalny winien być wydany wówczas, gdy rozstrzyga o prawach i obowiązkach adresata wynikających z norm prawa administracyjnego i załatwia sprawę indywidualną w sposób władczy i jednostronny. W niniejszej sprawie zwolnienie skarżącego od zajęć służbowych było konieczną konsekwencją uznania skarżącego ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do służby. Organ nie rozstrzyga tu władczo, przyznając albo pozbawiając określonych uprawnień lub nakładając obowiązki, a jedynie wykonuje ostateczną decyzję komisji lekarskiej, zwalniając od zajęć policjanta, który nie jest zdolny do ich wypełnienia ze względu na stan zdrowia. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji wskazał, że stanowisko organu co do tego, że brak było władczego rozstrzygnięcia, od którego strona mogła wnieść odwołanie było prawidłowe i znajdowało podstawę prawną w cytowanym przepisie rozporządzenia w zw. z art. 134 k.p.a. Konsekwencją powyższego było uznanie pisma z 23 kwietnia 2020 r. także za pismo informujące o konsekwencjach (a nie rozstrzygające sprawę) w zakresie wynagrodzenia w przypadku zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych. W tej sytuacji Sąd ten stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W dalszej jednak części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 134 i 135 p.p.s.a. oraz treść skargi, z której wynika, że skarżący uznaje, że wynagrodzenie w wysokości 100 %, jest mu należne już od daty orzeczenia o niezdolności do służby, wskazał, że poddał analizie także merytoryczne stanowisko organu wyrażone w pismach objętych odwołaniem. Powołując się na przepisy ustawy o Policji, a to art. 121 ust. 1, art. 121b ust. 1 oraz § 3 ust. 4 i § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, stwierdził, że zajęte w ww. pismach organu stanowisko o do wysokości przysługującego skarżącemu wynagrodzenia oraz okresu, za który wynagrodzenie to powinno wynosić 100 %, jest prawidłowe. Zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie opartej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie nie kwestionuje prawidłowości wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie oddalenia skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] maja 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, lecz polemizuje ze stanowiskiem tego Sądu w zakresie dokonanej przez Sąd analizie także merytorycznego stanowiska Komendanta Powiatowego Policji wyrażonego w pismach tego organu objętych odwołaniem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wyraźnie wskazał, że rozpatrując sprawę Sąd pierwszej instancji skupił się przede wszystkim na formie i dacie wydania pisma odnoszącego się do kwestii zwolnienia skarżącego od obowiązków służbowych, mimo, że zarówno skarga, jak i kolejne pismo procesowe skarżącego z 9 sierpnia 2020 r. wyraźnie podkreślało, że te kwestie nie mają w sprawie znaczenia. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Istota sprawy rozpatrywanej przez Sąd pierwszej instancji sprowadzała się do zagadnień procesowych, a mianowicie dopuszczalności odwołania skarżącego kasacyjnie od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Komendanta Powiatowego Policji w Raciborzu z [...] marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych, będącego jednocześnie odwołaniem od pisma informacyjnego tego organu z 23 kwietnia 2020 r. Ani organ odwoławczy, ani Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygał sprawy merytorycznie, to jest w zakresie wysokości należnego skarżącemu kasacyjnie wynagrodzenia w związku z orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej o uznaniu skarżącego kasacyjnie za niezdolnego do służby. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w końcowej części uzasadnienia wyraził stanowisko w tym przedmiocie, lecz pozostaje ono bez wpływu na wynik sprawy. Z tych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego odnoszący się do powyższego stanowiska uznać należało za nieusprawiedliwiony, albowiem naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Mając na względzie tezę powołanego wyżej wyroku Sądu Najwyższego z 7 marca 2002 r. sygn. akt II CKN 727/99, wskazać należy, że zarzut naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego może doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeżeli miało ono wpływ na rozstrzygnięcie, to jest, jeśli na skutek błędnej wykładni lub niewłaściwego jego zastosowania zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, by zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest na oddalenie skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] maja 2020 r. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wprost wynika, że jej autor nie kwestionuje stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie oddalenia skargi na ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, lecz podniesione zarzuty skargi kasacyjnej kieruje przeciwko wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny merytorycznego stanowiska Komendanta Powiatowego Policji wyrażonego w pismach tego organu objętych odwołaniem, które to stanowisko pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wykazano też, by zarzucane naruszenie przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.