II GSK 1698/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. T. H. "T." Spółki z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 340/12 w sprawie ze skargi P. T. H. "T." Spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 340/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę P. T. H. "T." Spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2012 r. skarżąca spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 320 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 lipca 2012 r. W terminie otwartym do wykonania powyższego obowiązku z rachunku spółki na rachunek bankowy sądu dokonano w dniu 4 lipca 2012 r. przelewu jedynie w kwocie 100 zł (w tytule podano sygnaturę akt sprawy; przelew zawierał dopisek "uzupełnienie wpisu"). W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że uiszczenie wpisu w zbyt niskiej wysokości – pomimo prawidłowego wezwania sądu – oznacza, że należny wpis nie został uiszczony. Wobec tego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływana jako "p.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu pierwszej instancji złożyło P. T. H. "T." Spółka z o.o., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona wniosła o uchylenie tego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 220 § 3 w zw. z § 1 tego artykułu oraz art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów oraz dokonanie wykładni tych przepisów na niekorzyść skarżącego poprzez uznanie, że uiszczenie wpisu w kwocie niższej niż wskazana w wezwaniu winno stanowić podstawę do odrzucenia wniesionej skargi i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skarga spółki winna zostać odrzucona. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził, że sam fakt uiszczenia wpisu w kwocie niższej niż wskazana w wezwaniu Sadu nie powinien stanowić podstawy do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje odrzucenie skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, zaś w niniejszej sprawie wpis został uiszczony w wyznaczonym terminie, jednakże na skutek omyłki błędnie została określona jego kwota (100 zł zamiast 320 zł). Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, nie znajduje uzasadnienia zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji rygorystyczna wykładnia wspomnianych przepisów, która prowadzi do analogicznego traktowania dwóch różnych sytuacji: takiej, w której skarżący w ogóle nie uiszcza należnego wpisu sądowego pomimo wezwania sądu oraz takiej, w której na skutek oczywistej omyłki wpis taki został uiszczony, jednakże w kwocie innej niż wynikająca z wezwania sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny strona wyznaczyła zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 220 § 3 w zw. z § 1 oraz art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej, brak było podstaw do odrzucenia skargi w sytuacji, gdy strona w istocie uiściła wpis, tyle że w wysokości niższej niż określona w wezwaniu, co było wynikiem jej oczywistej omyłki. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 p.p.s.a). Pisma, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, to w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a.: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie strona nie zakwestionowała wysokości wpisu sądowego (320 zł) określonej w doręczonym jej pełnomocnikowi odpisie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Ze skargi kasacyjnej wynika natomiast, że - zdaniem strony - częściowe wykonanie wspomnianego wezwania (poprzez wpłatę w wysokości 100 zł) powinno wyłączać skutek określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. Stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nietrafne. Ze wspomnianego art. 220 § 3 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, okoliczności uiszczenia przez stronę wpisu sądowego tylko w części nie można traktować jako wpłacenia "należnej opłaty", bądź "należnego wpisu", o których mowa w art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że cytowany przepis nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez stronę, czy też strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieuiszczenie w wymaganym terminie wpisu sądowego w należnej wysokości, jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi. W sytuacji braku winy w uchybieniu terminu strona może - przy spełnieniu dodatkowych wymogów - złożyć wniosek o jego przywrócenie na podstawie art. 87 p.p.s.a. Instytucja przywrócenia terminu jest jednak odrębna od instytucji odrzucenia skargi, inne są jej przesłanki i rozpatrywana jest w sposób odrębny. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca ani jej pełnomocnik w zakreślonym terminie nie uiścili wpisu sądowego od skargi w należnej wysokości, to jest w kwocie 320 zł. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji był zobligowany na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi jako pisma procesowego, od którego nie uiszczono należnego wpisu. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.