II SA/Rz 1121/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. G. (dalej: Skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 12 sierpnia 2018 r. J. G. zwrócił się do Wójta Gminy [....] o interwencję w związku ze skierowaniem wód opadowych na jego działkę przez Z. i G. P. Wskazał, że Z. i G. P. wybudowali mur wzdłuż drogi gminnej przy ul. [....], oddzielający ich działkę od drogi gminnej, co skutkowało skierowaniem wód opadowych na jego posesję. Następnie Wójt Gminy [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W związku z tym, że ustalenie, czy doszło do naruszenia stosunków wodnych wymaga wiadomości specjalistycznych, Wójt powołał biegłego z zakresu gospodarki wodnej w celu wyjaśnienia, czy wybudowanie muru betonowego wzdłuż drogi gminnej spowodowało zmianę stanu wody i szkodliwie wpływa na grunt sąsiedni. Z treści opinii sporządzonej przez biegłego wynika, że wykonany przez Z. i G. P. murek betonowy o wymiarach: długość 6m, wysokość średnia 12 cm nie zmienił w żaden sposób stanu wody na gruncie. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [....] maja 2019 r. nr [...] odmówił przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom przez Z. i G. P. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. G. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że organ I instancji nie ustalił, czy do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich nie doszło, poprzez zmianę ukształtowania terenu działki nr 1920/4. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania przeprowadzono rozprawę administracyjną wraz z oględzinami, podczas których stwierdzono istnienie nasypu. Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego biegły sformułował ostateczną opinię, w której stwierdził, że nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie (działka ewid nr 1920/4) w jej wschodniej części ze szkodą dla działki nr 1920/2. Powstała szkoda przyczynia się do uszkodzenia betonowych elementów ogrodzenia i ich osiadania. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] nakazał Z. i G. P. wykonanie na ich działce oznaczonej nr ewid. 1920/4 położonej w [...], gmina [...] wykonanie nasypu ziemnego zapobiegającego szkodom. Stwierdził, że nasyp ziemny należy wykonać na odcinku długości 42,10 m wzdłuż istniejącego murka ogrodzenia, które jest posadowione w granicy działek 1920/4 i 1920/2. Szerokość tego nasypu powinna wynosić 0,85 m, a nasyp ziemny należy wyprofilować tak, aby był uzyskany spadek poprzeczny w kierunku od murka ogrodzenia w stronę zachodnią działki nr ewid. 1920/4 (spadek średni o 17,65%). Wysokość nasypu od strony murka ogrodzenia powinna wynosić 0,15 m, a po wykonaniu nasypu ziemnego teren należy obsiać mieszanką traw, powyższe należało wykonać w terminie do dnia 30 kwietnia 2020 r. Wójt stwierdził, że nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie (działka ewid. nr 1920/4) Z. i G. P. w jej wschodniej części ze szkodą dla działki nr 1920/2. Powstała szkoda przyczynia się do uszkodzenia betonowych elementów ogrodzenia i ich osiadania, jednak w toku postępowania nie stwierdzono innych szkód, które miałyby związek z wykonaniem betonowego murka, czy wykonaniem nasypu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. G. oraz Z. P. Po rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części określonej w pkt 2 dotyczącym określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku, tj. "do dnia 30 kwietnia 2020 r.", i w tym zakresie orzekło o ustaleniu terminu wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30 czerwca 2020 r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wyeliminował uchybienia wskazane przez Kolegium, a dokonane przez organ ustalenia zarówno wcześniejsze, jak i przeprowadzone po wydaniu decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2019 r., są wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie w sposób wystarczający ustalono stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, jednak organ I instancji wyznaczył zbyt krótki termin wykonania nałożonego obowiązku, wobec powyższego Kolegium wyznaczyło nowy termin. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zakwestionował stanowisko Kolegium odnośnie obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wyrokiem z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 550/20 tut. Sąd oddalił skargę J. G., stwierdzając, że w toku postępowania organy obu instancji ustaliły stan faktyczny w sposób wystarczający do wykazania zaistnienia przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 310 z późń. zm.; zwana dalej w skrócie P.w.), jak i do oceny legalności samego rozstrzygnięcia. Następnie pismem z dnia 29 grudnia 2020 r. J. G. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o interwencję w sprawie muru betonowego wykonanego przez Z. i G. P. na działce ewid. nr 1920/4 w [...]. W piśmie skarżący wskazał, że mur ten zamknął naturalny spływ wody z ul. [...], w wyniku czego woda spływa po jego działce, wyrządzając szkody. Wyjaśnił także, że sprawa ta została przez niego zgłoszona w dniu 12 sierpnia 2018 r. i do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie została wyjaśniona. W piśmie J. G. zarzucił, że biegły wraz z radcą prawnym Gminy dokonali manipulacji i wprowadzili w błąd urząd, opisując w sposób nieprawidłowy spływ wody na działkach, co finalnie doprowadziło do wydania fałszywej opinii przez biegłego. W dalszej kolejności w nawiązaniu do pisma z dnia 28 grudnia 2020 r. J. G. złożył w dniu 15 marca 2021 r. pismo, w którym zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udzielenie informacji dotyczącej stanu sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działkach nr ewid. 1921/3 i 1920/2 w [...], w tym wskazania daty przekazania wspomnianego pisma, jako wniosku o wznowienie postępowania wraz z dokumentami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W piśmie tym, J. G. opisał przebieg postępowania administracyjnego, wyjaśnił, że w związku z błędami popełnionymi przez biegłego oraz zawartymi w opinii biegłego nielogicznymi twierdzeniami złożył w dniu 26 października 2020 r. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez biegłego T. B., polegające na przekroczeniu uprawnień przy wydawaniu opinii technicznej na szkodę jego interesu prywatnego. Następnie J. G. wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzą co najmniej dwie niezależne przesłanki wznowienia postępowania, tj.: – z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej zwana w skrócie: k.p.a.), tj. przesłanka polegająca na wykazaniu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; – z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. przesłanka pojawienia się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Następnie pismem z dnia 7 kwietnia 2021 r. J. G. wskazał, że złożone przez niego pismo z dnia 28 grudnia 2020 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, w związku z tym wniósł o przekazanie wniosku wraz z aktami sprawy do SKO. Wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem ustawowego terminu, został wniesiony do właściwego organu oraz z jego treści jednoznacznie wynika zaistnienie okoliczności, które stanowią podstawę do wznowienia postępowania. W piśmie wskazał, że opinia biegłego, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia organu nie dotyczyła w istocie działki będącej przedmiotem postępowania, w związku z tym dotyczyła innego spływu wód niż ten powodujący naruszenie stosunków wodnych na jego działce, jednak fakt ten wyszedł na jaw dopiero po zakończeniu postępowania. Dodatkowo wskazał, że w trakcie trwania postępowania administracyjnego nie uwzględniano jego wniosków dowodowych i zastrzeżeń, co spowodowało pozbawienie go możliwości udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że nie uznało pisma J. G. z dnia 28 grudnia 2020 r. za wniosek o wznowienie postępowania. Dopiero następne pismo z dnia 15 marca 2021 r. uznane zostało za wniosek o wznowienie postępowania. W dalszej kolejności SKO przytoczyło treść art. 145 k.p.a., art. 148 k.p.a., art. 149 k.p.a., a następnie wyjaśniło, że J. G. był stroną postępowania dotyczącego naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Składał odwołanie od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., w wyniku czego SKO, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [....] uchyliło decyzję Wójta w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku oraz w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium została doręczona pełnomocnikowi J. G. – D. G., która odebrała w/w decyzję w dniu 23 marca 2020 r. w związku z tym, J. G. dowiedział się o wydanej decyzji w sprawie, natomiast po zapoznaniu się z jej treścią wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, która następnie została oddalona. W związku z tym, Kolegium uznało, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, gdyż w niniejszej sprawie termin ten upływał zgodnie z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. z dniem 23 kwietnia 2020 r. Odnosząc się do drugiej przesłanki wznowienia, wymienionej przez J. G., SKO wyjaśniło, że J. G. wskazał na bezsporny w jego ocenie fakt istnienia zmanipulowanych ustaleń dokonanych w opinii, a dotyczących mylnego oznaczenia położenia gruntów i miejsc. W ocenie Kolegium, miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania o w/w przesłankę również został przekroczony, ponieważ już na etapie odwołania od decyzji Wójta z dnia 30 stycznia 2020 r. J. G. szeroko opisywał błędy, które jego zdaniem popełnił biegły, dodatkowo okoliczności te zostały przez niego podnoszone w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wobec powyższego Kolegium uznało, że okoliczności na które powołuje się aktualnie J. G. były mu znane na etapie odwołania od decyzji Wójta z 30 stycznia 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez samowolne nadanie przez organ znaczenia podaniu wniesionemu przez stronę, polegające na uznaniu, że wniosek z dnia 28 grudnia 2020 r. nie stanowił wniosku o wznowienie postępowania; art. 148 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że strona nie zachowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących przesłankę jego wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w grudniu 2020 r.; art. 149 § 3 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, podczas gdy wydanie takiego postanowienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy było niedopuszczalne, a także poprzez podjęcie przez organ próby merytorycznej oceny przywołanych podstaw wznowienia, polegającej na analizie powołanych we wniosku nowych faktów i dowodów, podczas gdy postępowanie prowadzące do wydania postanowienia na podstawie art. 149 k.p.a. ma charakter wstępny i ogranicza się jedynie do badania spełnienia warunków formalnych. Skarżący wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczył nieprawidłowego oznaczenia przez biegłego lokalizacji gruntów, których dotyczyło postępowanie o naruszenie stosunków wodnych. Zatem podniesiona przez niego okoliczność stanowiła okoliczność nową, niepowoływaną w żadnym wcześniejszym piśmie i niebędąca przedmiotem rozważań żadnego z organów rozpoznających sprawę. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem swej skargi J. G. uczynił postanowienie SKO wydane w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną i prawomocną tego Organu z dnia [...] marca 2020 r. znak [...], w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń wodnych zapobiegających szkodom. Postępowanie Kolegium opiera się na rzetelnie zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym, który stanowił wystarczające oparcie do wydania skontrolowanego przez Sąd postanowienia. WSA nie dopatrzył się więc żadnych uchybień w zastosowaniu przez Organ norm K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym w administracji. SKO powołało się w swym postanowieniu na art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 i art. 150 § 1 K.p.a. Otóż w myśl art. 148 § 1 K.p.a. normującego tryb i termin wniesienia podania o wznowienie postępowania, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Jako zdecydowanie prawidłową uznać należało ocenę SKO dotyczącą charakteru pisma skarżącego dnia 28 grudnia 2020 r. Organ był bowiem uprawiony do jednoznacznego uznania, że pismo to nie było wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Po pierwsze, w żadnym zdań Strona nie wyraziła choćby w sposób dorozumiany woli wznowienia postępowania. Po drugie, opis okoliczności faktycznych i prawnych w nim ujawnionych bezpośrednio nie wypełnia przesłanek pozwalających wznowić postępowanie administracyjne. Innymi słowy, w piśmie tym strona nie pisze o pozbawieniu jej czynnego udziału w sprawie z winy organu, jak również nie opisuje rzekomych błędów biegłego, jako nowych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji okoliczności. Po trzecie, Organ I instancji w piśmie z dnia 11 stycznia 2021 r., (będącym odpowiedzią na w/w pismo strony), poinformował Skarżącego m.in. o treści art. 16 § 1 K.p.a. W ten sposób Stronę pouczono o konsekwencjach ostateczności decyzji administracyjnej i jednocześnie dano możliwość niezwłocznego sprecyzowania uprzednio zgłoszonego żądania. Organ zachował się w tym przypadku zgodnie ze standardami płynącymi z zasad naczelnych Kodeksu i adekwatnie do treści pisma strony, w którym to zażądano wyłącznie interwencji organu. Tymczasem wyraźne żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego wyrażono dopiero w piśmie z dnia 15 marca 2021 r. Ostatecznie tylko to pismo mogło spowodować wszczęcie postępowania wznowieniowego w sprawie. Zatem nie są uprawnione zarzuty skargi o jakiejkolwiek postaci naruszenia przez SKO art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. poprzez samowolne, jak uważa strona, nadanie znaczenia pismu z dnia 28 grudnia 2020 r., bowiem pismo to nie było wnioskiem o wznowienia postępowania administracyjnego. Nie można też skutecznie zarzucać rozstrzygnięciu SKO naruszenia art. 148 § 1 i 2 K.p.a. polegającego na prawidłowym przyjęciu, iż skarżący nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak wynika z treści pisma strony z dnia 15 marca 2021 r. pierwsza z podstaw wznowienia postępowania stanowiła wypełnienie przesłanej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Otóż w przypadku tego rodzaju podstawy wznowieniowej termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji – art. 148 § 2 K.p.a. Jednocześnie przez pojęcie dowiedzenia się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Niewątpliwie takim dniem jest dzień oficjalnego doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony, kwestionującej ten akt w trybie wznowieniowym. Skarżona przez stronę decyzja SKO została prawidłowo doręczona wnioskodawcy w dniu 23 marca 2020 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Kolegium, które załączono do akt administracyjnych sprawy. Wynika z niego wyraźnie tak jak ustaliło to SKO, że decyzję odebrała pełnomocnik skarżącego D. G. Zatem w tym dniu J. G. dowiedział się o wydanej przez SKO decyzji ostatecznej tego Organu, dzięki czemu mógł w terminie miesięcznym, czyli do 23 kwietnia 2020 r. wnosić żądanie wznowienia postępowania administracyjnego. Strona z tego środka nadzwyczajnej kontroli decyzji ostatecznych nie skorzystała, lecz wniosła skargę do WSA w Rzeszowie, a ten zaś skargę prawomocnie oddalił (wyrok z dnia 15 października 2020 r., o sygn. II SA/Rz 550/20, CBOSA). Nie może być zatem mowy o zachowaniu przez Skarżącego terminu miesiąca z art. 148 § 2 K.p.a., nawet przy przyjęciu forsowanego przez niego założenia, że podanie o wznowienie postępowania wpłynęło do Urzędu Gminy [...] w dniu 28 grudnia 2020 r., czyli kilka miesięcy po skutecznym doręczeniu decyzji SKO. Zatem składając wniosek wznowieniowy na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie dochowano terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W piśmie stanowiącym wniosek o wznowienie postępowania przytoczono także przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Według jego treści wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowymi okolicznościami faktycznymi według strony, nieznanymi Organowi w dniu wydania decyzji było zmanipulowanie przez biegłego ustaleń zawartych w opinii, na której oparł się organ wydając ostateczną decyzję. Strona podkreśla, że Organ w chwili wydawania decyzji nie znał okoliczności stanowiącej nowy fakt w sprawie, ponieważ nie dokonał kontroli ustaleń zawartych w opinii biegłego. W odniesieniu do tej przesłanki SKO w swym postanowieniu trafnie zauważa, iż strona już w złożonym w toku postępowania odwołaniu wskazywała na błędy, jakich miał dopuścić się biegły. Na próbach podważenia wiarygodności opinii biegłego oparto także zarzuty skargi do WSA. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 15 października 2020 r., o sygn. II SA/Rz 550/20, CBOSA, pozytywnie ocenił moc dowodową całej opinii biegłego oraz wnioski w niej wyrażone. WSA nie podzielił zarzutów skargi odnośnie wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie wpływu zrealizowanego murku na szkody powstałe na działkach sąsiednich. Ponieważ zarzuty przeciwko opinii biegłego były stawiane przez stronę już w czasie trwania zakończonego postępowania administracyjnego, to po pierwsze zostały z całą pewnością ocenione zarówno przez organy jak i sąd administracyjny, a po drugie wiedzę o tych okolicznościach skarżący miał co najmniej od czasu zakończenia postępowania administracyjnego. Zatem nie może być w tym wypadku mowy o dopełnieniu przez stronę terminu do złożenia wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a określonego treścią art. 148 § 1 K.p.a. Strona podnosi także, że nową nieznaną Organowi okolicznością było opisanie przez biegłego spływu wody na działce o nr 1922, która jest działką dojazdową, zamiast działki o nr 1920/4, na której usytuowany jest mur. Jednakże trzeba jeszcze raz podkreślić, że pismo w którym tą "nową okoliczność", podniesiono nie stanowiło wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Nie każde pismo, w którym pojawiają się zarzuty przeciw prawidłowości sporządzenia opinii biegłego w postępowaniu ostatecznie zakończonym winno być rozpatrywane przez organ na płaszczyźnie przepisów K.p.a. o nadzwyczajnych (tj. extraordynaryjnych) trybach kontroli decyzji. Dopiero kolejne pismo strony, w którym wyraźnie wyrażono wolę wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. mogło zostać potraktowane za podanie formalnie wszczynające postępowanie administracyjne. Sąd zauważa w tym miejscu, iż według wyraźnego oświadczenia skarżącego wyrażonego w piśmie z dnia 15 marca 2021 r., wykrył on opisane wyżej błędy w opisie położenia gruntów i spływu wody w miesiącu grudniu 2020 r. Zatem biorąc pod uwagę ten moment dowiedzenia się o nowej okoliczności (grudzień 2020 r.) oraz czas złożenia wniosku wznowieniowego (marzec 2021 r.), również nie doszło do zachowania terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Zatem postanowienie wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.