II SAB/Lu 99/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niewypłacania zasiłku stałego; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić Z. W. przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa (materialnego i formalnego) niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Okoliczność powyższa zachodzi w sprawie niniejszej. Z. W. wniósł skargę, w której kwestionuje "czynność wypłaty zasiłku stałego" i decyzje dotyczące przyznania i zawieszenia wypłaty zasiłku stałego. W toku postępowania sąd ustalił, że przedmiotem skargi Z. W. z dnia 16 sierpnia 2012r. w rzeczywistości jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niewypłacania zasiłku stałego. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 50/11 w dniu 18 lipca 2011r. skarżący wniósł już skargę na bezczynność w powyższej sprawie, skutkiem czego zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące tego samego przedmiotu sprawy między tymi samymi stronami. Skarga Z. W. z dnia 18 lipca 2011r. została oddalona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 13 grudnia 2011r. (sygn. akt II SAB/Lu 50/11). Wyrok ten został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 738/12 oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie. Zatem sprawa objęta niniejszą skargą została już prawomocnie osądzona, co powoduje, że zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 4 powyższej ustawy podstawa do jej odrzucenia, a tym samym czyni skargę oczywiście bezzasadną. Natomiast istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy. Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odmowa przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.