II SA/Op 337/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 10 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stypendium szkolnego postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE G. G. działając w imieniu swojego małoletniego syna K. G., jako jego przedstawiciel ustawowy, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę z dnia 16 maja 2007 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], uznające jego zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w zakresie załatwienia wniosku z dnia 14 września 2005 r. o przyznanie stypendium szkolnego dla syna K. G. za uzasadnione i wyznaczające 14 – dniowy termin załatwienia wyżej wymienionej sprawy. Skargę tę złożył do tut. Sądu za pośrednictwem organu I instancji, to jest Prezydenta Miasta Opola. W odpowiedzi na skargę z dnia 16 lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, a nadto podniosło, że powinna też ulec odrzuceniu, jako złożona po terminie i dotycząca sprawy objętej skargą już prawomocnie osądzoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 438/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione w cyt. przepisie. Nie jest on zatem uprawniony do rozpoznawania skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które nie służy zażalenie, nie kończących postępowania, a także nie rozstrzygających sprawy co do istoty, co wynika a contrario z przepisu wyżej cytowanego, art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Zasada ta odnosi się także do rozpoznawanej sprawy. Jak wynika z akt sprawy G. G. w imieniu swojego syna K. G., skarży postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], uznające jego zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w zakresie załatwienia wniosku z dnia 14 września 2005 r. o przyznanie stypendium szkolnego dla syna K. G. za uzasadnione i wyznaczające 14 – dniowy termin załatwienia wyżej wymienionej sprawy, w którym wskazano, że nie przysługuje od niego zażalenie. Stosownie do art. 141 w związku z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego przysługuje zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, postanowienie na które nie służy zażalenie można skarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skarga zatem na postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, nie może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego, por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, System Informacji Prawnej Lex nr 76109, wydane na tle ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), zachowujące nadal swą aktualność w obecnym stanie prawnym. W związku z powyższym skargę, jako niedopuszczalną, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucić. Ponadto G. G. składał już skargę na zaskarżone postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 9 czerwca 2006 r., została ona odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 438/06, jako niedopuszczalna, z powodów tych samych co wyżej opisane. Nadto podniesiono w nim, że została wniesiona po terminie. Należy bowiem zauważyć, że jednym z podstawowych wymogów formalnych, który musi zostać zachowany przy zaskarżeniu aktu administracyjnego do Sądu jest złożenie skargi w ustawowym terminie. Termin wnoszenia skarg sądowoadministracyjnych reguluje art. 53 P.p.s.a., a tryb ich wnoszenia określono w art. 54 § 1 P.p.s.a. W myśl art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W każdej sprawie Sąd z urzędu bada zachowanie przez stronę ustawowego terminu do wniesienia skargi. W sprawie rozpatrywanej zaskarżone postanowienie z dnia 20 lutego 2006 r. doręczono skarżącemu w dniu 15 marca 2006 r. Zawierało ono pouczenie, iż akt ten nie podlega zaskarżeniu. W świetle tych przepisów i przytoczonego stanu faktycznego skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowemu terminowi do jej złożenia, który upłynął w dniu 14 kwietnia 2006 r. Z mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skarżący zatem już składając skargę pierwszy raz w dniu 9 czerwca 2007 r. uchybił terminowi do jej wniesienia, a zatem ponowne złożenie jej po tym dniu jest równoznaczne z tym, że zostało ono dokonane z opóźnieniem. Zasadniczo jednakże należy stwierdzić, że nawet, gdyby skarga na postanowienie z dnia [...], nr [...], nie została już prawomocnie osądzona i wniesiona w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania przez skarżącego, to nie spowodowałoby to możliwości merytorycznego rozpoznania jej przez tut. Sąd. Jak już wskazano w pierwszej części postanowienia, skarga na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które nie służy zażalenie jest niedopuszczalna. W związku powyższym, orzeczono jak sentencji postanowienia.