II FZ 746/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 556/11 w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 08 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując, że nie przesłał żądanych przez Sąd dokumentów i oświadczeń, w szczególności: zeznań podatkowych, deklaracji VAT-7 za ostatnie 6 miesięcy a także nie udzielił informacji o wysokości przychodu oraz kosztach jego uzyskania, oraz nie wykazał wysokości wydatków składających się na jego bieżące utrzymanie oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazując art. 246 § 1 pkt 2, art.260 oraz art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił przyznania prawa pomocy. W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości. Podniesiono, że skarżący żyje obecnie w separacji ze swoją małżonką , prowadzi z nią dwa odrębne gospodarstwa domowe oraz, ze toczy się sprawa rozwodowa z powództwa małżonki. Wyjaśnił, że podtrzymuje istnienie firmy, aby nie znaleźć się na zasiłku dla bezrobotnych, a wszystkie środki finansowe zostały zajęte. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał oceny sprawy i analizy dokumentów przedstawionych przez skarżącego, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i nie znalazł okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wskazać należy, że strona, na której ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, uchylając się od przedstawienia określonych dokumentów i oświadczeń na wezwanie sądu administracyjnego, powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tego typu sytuacjach sąd jest zmuszony do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy przedłożony przez stronę. Skarżący nie ustosunkował się również w treści zażalenia w jakikolwiek sposób do stawianego wobec niego zarzutu wybiórczego przedstawiania informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej. W świetle opisanych okoliczności za usprawiedliwioną należało uznać argumentację Sądu pierwszej instancji, który wywodził, że dane, jakimi dysponował nie stanowiły wystarczającej podstawy do zwolnienia skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji