II GZ 1260/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2294/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE K. Sp. z o.o. w W. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 21 czerwca 2016 r. o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej utrata płynności finansowej oraz niebezpieczeństwo powstania znacznej i nieodwracalnej szkody. Nadto wykonanie decyzji zachwieje płynnością finansową Spółki, gdyż z załączonych do skargi dokumentów w postaci salda rachunku bankowego i zeznania podatkowego wynika, że celem uiszczenia należności będzie musiała zaciągnąć zobowiązania finansowe, których z dużym prawdopodobieństwem nie będzie w stanie spłacić. Skarżąca załączyła zeznanie podatkowe CIT – 8 za 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 października 2016 r. (sygn. akt V SA/Wa 2294/16), na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił KARASO Sp. z o.o. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, z analizy złożonych przez skarżącą dokumentu wynika, że w okresie od 2 czerwca 2015 r. do 31 grudnia 2015r., przychód spółki z prowadzonej działalności wyniósł 477.095,92 zł, a koszty uzyskania przychodów wyniosły 538.713,80 zł. Spółka w analizowanym okresie uzyskała więc stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 61 617,88 zł, która jednak nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. Sąd podkreślił, że opierając się wyłącznie na danych zawartych w przedłożonym rozliczeniu podatkowym nie można ustalić wpływu wykonania decyzji na rzeczywistą sytuację majątkową spółki. W tym celu konieczna jest bowiem analiza informacji o posiadanym przez spółkę majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na jej rachunkach bankowych, kwotach posiadanych przez nią wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Dokumentów zaś zawierających informacje tego typu skarżąca nie dołączyła do wniosku. W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że argumentacja przedstawiona we wniosku, odnosząca się do utraty płynności finansowej nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. .K Sp. o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy skarżąca spółka spełniła przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczniej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji pozbawi skarżąca środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż sprawi, że spółka zostanie postawiona w stan upadłości likwidacyjnej przed rozpoznaniem skargi przez Sąd. Do zażalenia spółka załączyła oświadczenie o nieruchomościach i prawach majątkowych spółki oraz saldo obrotów, na okoliczność trudnej sytuacji finansowej spółki oraz w celu wykazania, że egzekucja kary pieniężnej przed prawomocnym rozpoznaniem skargi przez sądy administracyjne, skutkować będzie wyrządzeniem spółce znacznej szkody, bowiem wykonanie decyzji pozbawi skarżącą środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, sprawi, że spółka zostanie postawiona w stan upadłości likwidacyjnej przed rozpoznaniem skargi przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył decyzji o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie stwierdził, że możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania decyzji, powinna zostać oceniona w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Dla zobrazowania swojej sytuacji spółka do zażalenia załączyła oświadczenie o nieruchomościach i prawach majątkowych spółki oraz saldo obrotów obliczone na dzień 27 października 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z tak wybiórczo przedstawionych twierdzeń skarżącej (Sąd pierwszej instancji dysponował jedynie zeznaniem podatkowym CIT – 8, obecnie strona złożyła dodatkowe wskazane wcześniej dokumenty), nie był w stanie ocenić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłane przez Spółkę dodatkowe dokumenty nie obrazują w sposób pełny jej sytuacji majątkowej i finansowej. Szczególnego pokreślenia wymaga, że spółka uzasadniając wniosek posłużyła się jedynie ogólnikowymi sformułowaniami, których w żaden sposób nie powiązała z danymi finansowymi przedstawionymi w przesłanym bilansie. Jak już zostało wskazane na wstępie rolą wnioskodawcy jest takie sformułowanie wniosku by ten w sposób pełny obrazował sytuację spółki oraz skutki ewentualnej egzekucji zaskarżonej decyzji. Samo załączenie dokumentacji finansowej bez szczegółowego uzasadnienia i odniesienia się do danych nie można uznać za uzasadnienie wniosku. Sąd pierwszej instancji jak również Naczelny Sąd Administracyjny nie są zobowiązane do samodzielnej analizy i przeprowadzania takiego badania dokumentów, by wykazać przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego, że skarżąca nie wykazała możliwości wystąpienia skutków wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, stwierdzić należy, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.