II SA/Gl 1022/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na "decyzję" [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki obiektów budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej "decyzji" p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej "decyzji". UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. A. C. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...], nazwane przez ten organ decyzją, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki budynku letniskowego wraz z tarasem i pomieszczeniem gospodarczym zlokalizowanym na działce [...] w P. gmina R., za nieuzasadnone. W treści przedmiotowej skargi skarżący zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Co więcej, nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie, tzn. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody lub że skutki wykonania postanowienia byłyby trudne do odwrócenia. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie mogą stanowić zarzuty sformułowane w skardze w zakresie wydania tego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Z urzędu wskazać także należy, iż postanowienie uznające zgłoszone przez skarżącego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie rozbiórki obiektów budowlanych za nieuzasadnione, z uwagi na swój charakter, nie może wywołać skutków o jakich mowa w art. 61 §1 p.p.s.a. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. np. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz. LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Zaskarżone postanowienie nie posiada w ocenie Sądu tak rozumianego przymiotu wykonalności, nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Bezzasadny jest zatem wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W związku z powyższym wniosek skarżącego podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i § 5 omawianej ustawy.