II SA/Lu 609/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S., M. P., J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji drogi powiatowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]., nr [...] dot. ustalenia lokalizacji drogi powiatowej – ulicy K. w L., na odcinku od ulicy D. do ul. K. wraz z przebudową skrzyżowań: K.-D. i K.-K. oraz mostem na rzece C., w części dotyczącej nieruchomości zabudowanej, oznaczonej numerem ewidencyjnym 239, położonej przy ul. K. w L. W treści decyzji pouczono strony o przysługującym im prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Wojewody, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. E. S., J. P. i M. P. działając zgodzie z udzielonym pouczeniem, złożyli skargę do tut. Sądu na przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). Oznacza to, że skuteczne wniesienie skargi wymaga wyczerpania, określonego w ustawie procesowej regulującej dane postępowanie, środka prawnego. W rozpoznawanej sprawie decyzja Wojewody z dnia [...] jako decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w I instancji, podlegała zaskarżeniu odwołaniem do organu wyższego stopnia (art. 127 § 1 i 2 kpa). W przypadku gdyby decyzja wydana była przez ministra (w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa) albo przez samorządowe kolegium odwoławcze, służyłby od niej stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3). Funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w stosunku do wojewodów pełni minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w myśl art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Takie też pouczenie zaskarżona decyzja Wojewody winna była zawierać w swej treści. Błędne pouczenie zawarte w treści decyzji o sposobie jej zaskarżenia nie może szkodzić stronie, nie może też tworzyć dla niej uprawnienia do zaskarżania decyzji administracyjnych wbrew obowiązującym przepisom prawa. Błędne pouczenie może natomiast stanowić podstawę do żądania przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (vide: postanowienia NSA z 30.września 1999r., sygn. akt IV SA 1537/97, Lex nr 48676 oraz z 27.października 1998r., sygn. akt III SA 6382/97, Lex nr 43739). W związku z tym, iż skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpali toku postępowania przed organami administracji, skarga do sądu administracyjnego na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.