VI Ka 1476/24

<p>Warszawa, dnia 4 grudnia 2025 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1476/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Sędzia SO Ludmiła Tułaczko</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 4 grudnia 2025 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">J. Z.</span>, syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">H.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z art. 92a § 2 kw </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 4 października 2024 r. sygn. akt III W 1031/24</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1.utrzymuje w mocy zakażony wyrok; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.zasądza od obwinionego <span class="anon-block">J. Z.</span> na rzecz Skarbu Państwa:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- kwotę 100 (sto) zł tytułem opłaty sądowej za drugą instancję;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->-kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł tytułem ryczałtowanych wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- kwotę 6956,88 (sześć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu należności biegłego za wydanie opinii. </strong> </p> <p>Sygn. akt VI Ka 1476/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">J. Z.</span> został obwinionego o to, że:</p> <p>w dniu 14 maja 2024<strong> <!-- --> r.</strong> około godz. 16:16 w <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">Al. (...)</span> jadąc z kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>, naruszył zasady określone w § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. nr 170 poz. 1393 ze zm.), w ten sposób, że kierując na drodze publicznej samochodem marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> przekroczył dopuszczalną prędkość 80 km/h o 37 km/h, poruszając się z prędkością 117 km/h, tj. o czyn z art. 92 a § 2 k.w.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie po rozpoznaniu sprawy sygn. akt III W 1031/24 wyrokiem z dnia 4 października 2024 r. uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 92 a § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.000 zł; zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 200 złotych, w tym 100 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Od powyższego wyroku obwiniony wniósł apelację, w której zarzucił:</p> <p>1.naruszenie przepisów postępowania poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki polegającej na zupełnym pominięciu dla oceny sprawy faktów;</p> <p>- oczywistej niezgodności dokumentu legalizacji urządzenia pomiarowego pomiaru prędkości radiowozu z celem jego użycia ujawnienia wykroczeń innych pojazdów w ruchu drogowym, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że urządzenie pomiarowe pokazuje ze wskazaną w dokumencie dokładnością prędkość pojazdu kontrolowanego a nie prędkość radiowozu;</p> <p>- wpływu procedury pomiarowej zakładającej pomiar odległości na oko, na brak możliwości określenia poziomu błędu pomiarowego prędkości dla pojazdu kontowanego, co zgodnie z właściwym rozporządzeniem ministra gospodarki (Dz.U. 2019 .1081 ) dyskwalifikuje urządzenie z możliwości używania go do wykonywania pomiaru prędkość pojazdu z w kontroli ruchu drogowego;</p> <p>- wpływu zmiany obwodu kół w radiowozie na dokładność pomiaru w efekcie zużycia lub wymiany opon a w konsekwencji przyjęcie założenia ze parametry błędu pomiarowego są zgodne z wykazami w świadectwie legalizacji i nie zmieniają się w czasie;</p> <p>2. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 228)">art. 228 k.p.c.</a> polegające na nieuwzględnieniu podczas określania prędkości obszaru niepewności pomiarowej a w konwencji błędne ustalanie faktyczne, iż prędkość pojazdu wynosiła 117 km/ h ;</p> <p>3. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 290)">art. 290 k.p.c.</a> przy braku kompetencji sędziego do rozstrzygania kwestii związanych z pomiarem prędkości;</p> <p>4. naruszenie art. 233 § 1 art. 33 § 1 i 2 i 3 k.w. poprzez nałożenie zbyt wysokiej grzywny w stosunku do przewinienia oraz nieuwzględnienie okoliczności łagodzących;</p> <p>5. naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 6 § 1 i 2 k.w. poprzez przypisanie winy umyślnej;</p> <p>6. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> poprzez przypisanie szkodliwości społecznej czynu;</p> <p>W oparciu o tak formułowane zarzuty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 2)">art. 386 § 2</a> w zw. z ar 368 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1;§ 1 pkt. 5)">§ 1 pkt 5 k.p.c.</a> wniósł o:</p> <p>1.  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego;</p> <p>2.  ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nieważności wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa w całości na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.k.</a> oraz obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;</p> <p>3.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382</a> w zw., z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 241)">art. 241 k.p.c.</a> wniósł o uzupełnienie i powtórzenie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie dowodu z policyjnej ewidencji przebiegu radiowozu w zakresie informacji dotyczących rozmiaru i typu opon; przebiegu pojazdu w momencie uzyskania świadectwa legalizacyjnego, przebiegu w momencie ujawnienia wykroczenia, także daty wymiany opon w tym radiowozie w celu sprawdzenia czy zmiana obwodu kół radiowozu nie spowodowała utraty świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego.</p> <p>Sąd odwoławczy, zważył co następuje.</p> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie i zasadnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przypisał obwinionemu popełnienie wykroczenia z art. 92 a § 2 k.w. polegującego na tym, że w dniu 14 maja 2024 r. nie dostosował się do znaku ograniczającego prędkość do 80 km/h i prowadząc samochód w ruchu drogowym przekroczył to ograniczenie o ponad 30 km/h. Na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy został uzupełniony o opinię biegłego - zajmującego się zagadnieniami pomiarów prędkości bowiem obwiniony kwestionował prawidłowości tego pomiaru m. in poprzez wpływ rozmiaru i typu opon, przebiegu pojazdu w momencie uzyskania świadectwa legalizacyjnego, przebiegu w momencie ujawnienia wykroczenia, także daty wymiany opon w tym radiowozie w celu sprawdzenia czy zmiana obwodu kół radiowozu nie spowodowała utraty świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego. Wątpliwości obwinionego dotyczące sposobu przeprowadzenia pomiaru przy zastosowaniu urządzenia <span class="anon-block">(...)</span> usunęła opinia biegłego. Biegły ustalił początek pomiaru i jego faktyczny koniec. (k- 115) Dokonał analizy chwilowych prędkości radiowozu oraz gabarytów pojazdu obwinionego w kadrze kamery podczas cyklu pomiarowego. Stwierdził, że ujawniły się prawidłowe zachowania kierującego radiowozem policjanta z utrzymaniem właściwej stałej prędkość z odchyleniem zaledwie ok 0,6 km/h podczas pomiaru prędkości. Równocześnie widoczne było stałe zmniejszanie się gabarytów pojazdu obwinionego w kadrze kamery, czyli de facto oddalanie obwinionego od zamontowanej w radiowozie kamery video sytemu widorejstrujacego niezależnie od zmian prędkości radiowozu. Oznacza to oczywiste zaniżenie wyniku pomiarowego 117 km/h na korzyści obwinionego względem ewidentnie mniejszej prędkości rzeczywistej radiowozu.( k- 123) Biegły stwierdził, że podczas przedmiotowego zdarzenia drogowego radiowóz policyjny poruszał się faktycznie w granicach błędu pomiarowego z prędkością zmierzoną i wskazywaną na monitorze funkcjonariuszom patrolu policji przez system pomiarowo- rejestrujący <span class="anon-block">(...)</span>. Nie zachodzi brak korelacji lub drastyczna różnica pomiędzy wskazaniem urządzenia pomiarowego prędkości własnych radiowozu a wynikami analitycznymi uzyskanymi z materiału video. Ustalenia i obliczenia wykazują tak dużą zbieżność wyników analitycznych z danymi zarejestrowanymi przez urządzenie, że rodzaj ogumienia radiowozu nie miał wpływu na wynik pomiaru. ( k-132) Stosując alternatywne metodologicznie ustalenia analityczne - na postawie geometrii obiektywu kamery Video systemu <span class="anon-block">(...)</span> biegły wyliczył prędkości z jaką obwiniony kierował w dniu zdarzenia samochodem na około 123,1 km/h czyli wyższą niż wskazana w zaskarżonym wyroku. Weryfikacja pomiaru wykazała całkowitą sprawności techniczno – metrologiczną wideorejestrującego urządzenia pomiarowego prędkości <span class="anon-block">(...)</span> za pomocą, którego wykonano rejestrowany pomiar prędkości samochodu obwinionego ze wskazaniem 117 km/h. Wskazanie prędkości należy uznać za miarodajne, wiarygodne i odzwierciedlające, w granicach tolerancji pomiarowej +- 3 km/h, rzeczywistą prędkość radiowozu policjantów - lecz zaniżoną na korzyść obwinionego, jadącego ewidentnie szybciej od radiowozu. Odnosząc się do podważanej przez obwinionego legalności użycia urządzenia <span class="anon-block">(...)</span> do pomiarów prędkości samochodów w celach procesowych należy wskazać, że urządzenie to spełnia wymagania wskazane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznie z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 10 stycznia 2019 r. zmieniające to rozporządzenie. Urządzenie pomiarowe Videorapid 2A spełnia wymagania wynikające z treści § 5.1 oraz § 9.1 tych rozporządzeń. Dokonuje rejestracji zdjęciowej/filmowej pojazdu, w sposób umożliwiający jego identyfikację, wskazuje datę i godzinę pomiaru. Prędkość oblicza na podstawie pomiaru prędkość radiowozu utrzymującego stałą odległość od mierzonego pojazdu. Wszystkie zapisy są udostępniane kierowcy. Jest to także dowód podlagający kontroli biegłego. Biegły w niniejszej sprawie dokonał kontroli tego pomiaru. Jak wynika z tej opinii pomiar został wykonany prawidłowo. Opinia biegłego jest jasna, pełna nie ma w niej sprzeczności. Jako dowód w sprawie jest w pełni wiarygodna<strong> <!-- --> . </strong>Nie są także zasadne pozostałe zarzuty wskazane w apelacji bowiem kara grzywny została dostosowana do zawinienia mając na uwadze fakt, iż obwiniony przekroczył o 30 km/h prędkość administracyjne dopuszczalną na tym odcinku drogi. Nadmierna prędkość kierowców jest jedną z głównych przyczyn wypadków i kolizji drogowych. Tak więc, czyn obwinionego zagrażający temu bezpieczeństwu wymaga reakcji adekwatnej do rangi popełnionego wykroczenia. Nie jest także zasadny zarzut nieświadomego działania obwinionego bowiem z konstrukcji pojazdu wynika, że za prędkość sprawnego technicznie samochodu odpowiada kierowca, który nim steruje. Obwiniony w apelacji powołał się na przepisy procedury cywilnej, która w sprawach o wykroczenia nie ma zastosowania. Proces, w takim wypadku, toczy się w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a>. Zarzuty apelacyjne w obu procedurach są podobne, a w związku z tym powoływanie się obwinionego na przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">KPC</a> nie miało wpływu na rozpoznanie wniesionej apelacji. Zaskarżony wyrok jako słuszny i sprawiedliwy należało utrzymać w mocy. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 §1 k.p.w.</a> do kosztów postępowania stosuje się przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 §1 k.p.k.</a> wskazujący, że w razie nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego – apelacji, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na zasadach ogólnych ten kto wniósł środek odwoławczy- czyli obwiniony. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">Art. 119 §1 k.p.w.</a> stanowi, że w razie skazania od obwinionego sąd zasądza opłatę na rzecz Skarbu Państwa oraz zryczałtowane wydatki i należności, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 1 pkt. 1;art. 118 § 1 pkt. 2)">art. 118 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.</a> O opłacie wynoszącej 10. % kwoty grzywny sąd odrzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1;art. 11;art. 21;art. 21 ust. 1)">art. 3 ust.1 , art. 11, art. 21 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a>. Ryczałt w kwocie 50 zł został ustalony zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienia postępowania w sprawach o wykroczenia. Za postępowanie odwoławcze ryczałt wynosi 50 zł. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 1 ust. 1)">art. 118 § 1 ust. 1 k.p.w.</a> ryczałt nie obejmuje należność biegłych więc sąd odwoławczy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wypłaconej z zasobów Skarbu Państwa należność biegłego za sporządzenie opinii. (k- 235 – kwota 6956,88 zł) Konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu badania mierników prędkości została wywołana treścią apelacji obwinionego bowiem kwestionował on prawidłowość pomiaru. Z tych powodów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.</p> </div>