I OSK 750/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Jolanta Rajewska (spr.) NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2006r. sygn. akt II SA/Wa 905/04 w sprawie ze skargi L. M. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 905/04 oddalił skargę L. M. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...]w przedmiocie zwolnienia mjr L. M. H. ze stanowiska sędziego w Sądzie [...] Okręgu Wojskowego w [...] i wyznaczenia go na stanowisko sędziego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że dla oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności powyższych rozstrzygnięć istotne znaczenie ma obowiązujący wówczas stan prawny. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie utworzenia i zniesienia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 23, poz. 106) z dniem 30 czerwca 1996 r. zniesiony został Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego, w którym sędzią był L. M. H.. Zgodnie art. 26 § 1 i 2 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 23, poz. 166, ze zm.), szefów sądów wojskowych, ich zastępców oraz sędziów wyznaczał na stanowisko służbowe, przenosił i zwalniał Minister Obrony Narodowej na wniosek Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; w razie zwolnienia ze stanowiska wyznaczenie na inne stanowisko sędziowskie powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Natomiast § 46 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lipca 1992r w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz.U. z 1992r, Nr 8, poz.31 z póź. zm.), stanowił, iż Minister Obrony Narodowej wyznaczał oficerów w służbie stałej na stanowiska służbowe sędziów w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego i sądach wojskowych, jak również prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i zwalniał z tych stanowisk. W tej sytuacji Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] - na wniosek Prezesa Izby Wojskowej Sądu Najwyższego - zwolnił L. M. H. ze stanowiska sędziego zniesionego Sądu [...] Okręgu Wojskowego i wyznaczył na stanowisko służbowe sędziego w nowo utworzonym Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], z zachowaniem stopnia etatowego stanowiska służbowego podpułkownika i grupy uposażenia U-13. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia z dnia [...] Powyższe rozstrzygnięcia zgodne były z wówczas obowiązującym stanem prawnym. Dla oceny ich legalności nie ma zaś znaczenia powoływany przez sędziego art.70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 117, poz, 753 z póż.zm.), gdyż ustawa ta obowiązuje dopiero od 1 stycznia 1998r. Podobnie w dacie podjęcia powołanych decyzji Ministra Obrony Narodowej nie obowiązywał art.75 § 3 ustawy z 27 lipca 2001r Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1078 ze zm.), a także art.180 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r (Dz.U. Nr 78, poz.483), która weszła w życie dopiero w dniu 17 października 1997r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy L. M. H. stwierdził, że dnia 7 lutego 1992r został powołany przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej na stanowisko sędziego sądu wojskowego w Sądzie [...] Okręgu Wojskowego. Nabył tym samym uprawnienia sędziego Sądu [...] Okręgu Wojskowego. Uprawnień tych nie mógł go pozbawić Minister Obrony Narodowej, który nie był w ogóle właściwy do regulowania statusu sędziów wojskowych. Ponadto jako sędzia Wojskowego Sądu Garnizonowego utracił uprawnienie do orzekania m.in. w sprawach o przestępstwa zagrożone karą śmierci lub karą 25 lat pozbawienia wolności oraz popełnione przez oficerów zajmujących stanowiska dowódcy pułku i wyższe. Pozbawienie go takich uprawnień jest naruszeniem gwarancji sędziowskich i zaprzeczeniem niezawisłości sędziowskiej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoją d. M. H. zachował posiadaną wcześniej grupę uposażenia, jak również stopień etatowy stanowiska służbowego. Natomiast orzekanie w sprawach o określonego rodzaju przestępstwa wynika z właściwości rzeczowej sądu. Organ ponownie też stwierdził, że decyzje z dnia [...] oraz 11 grudnia 1996 zostały podjęte przed dniem wejścia w życie powoływanej przez skarżącego Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. Omawiane rozstrzygnięcia nie zostały wydane ani z naruszenie przepisów o właściwości ani z rażącym naruszeniem wówczas obowiązujących przepisów, a zatem brak podstaw do stwierdzenia ich nieważności. Powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] L. M. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] a także decyzji dnia [...] i z [...] ewentualnie o stwierdzenie niezgodności z prawem tych decyzji lub ich uchylenie. Zarzucił wydanie ich z naruszeniem: 1) art.178 ust.2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r, 2) przepisów o właściwości, 3) z naruszeniem prawa materialnego, 4) zasady praworządności określonej w art. 7 kpa, a ponadto ich wydanie " bez podstawy prawnej, a tym samym z rażącym naruszeniem prawa". Stwierdził też, że powołane decyzje zawierają wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa, gdyż przepisy art.20 ust.1 i art.35 ust.5 ustawy z 30 czerwca 1970r o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dotyczą żołnierza zawodowego a nie sędziego sądu wojskowego. W uzasadnieniu wskazał, że § 46 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter deklaratoryjny i nie może kształtować prawa. W stanie prawnym istniejącym w dacie wydania decyzji z dnia [...] i [...] Prezydent powoływał i odwoływał sędziów sądów wojskowych. W przypadkach określonych w ustawie sędzia sądu wojskowego mógł stracić stanowisko, a ponadto sąd dyscyplinarny mógł wymierzyć sędziemu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby sędziowskiej (art. 23 § 1, art. 30, art. 32 i art. 39 § 1 pkt 4 i 5 ustawy o ustroju sądów wojskowych). Były to jedyne sposoby kształtowania stosunku prawnego związanego ze stanowiskiem sędziego. Ustawy dotyczące sądów wojskowych nie zawierały natomiast uregulowań dotyczących reorganizacji sądownictwa wojskowego. Jedyne regulacje dotyczące powyższej kwestii zawarte były w ówczesnej ustawie o ustroju sądów powszechnych i przepisy te powinny znaleźć zastosowanie w przypadku likwidacji sądu wojskowego, na zasadzie analogii. Stwierdził to Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w rewizji nadzwyczajnej od postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2002r, podkreślając, że zgodnie z art. 61 Prawa o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 70 § 1 pkt 1 oraz art. 23 § 1 i art. 24 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 117, poz. 753), przeniesienie sędziego sądu wojskowego do sądu innego niż określony w akcie powołania jest dopuszczalne jedynie w drodze zarządzenia Ministra Sprawiedliwości podjętego w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Skarżący ponowił ponadto zarzut oparcia wydanych decyzji na przepisach rozporządzenia, wykraczających poza delegację ustawową. Stwierdził, że art. 20 i art. 35 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie poruszają kwestii dotyczących sędziów sądów wojskowych, a zatem umieszczenie takich uregulowań w rozporządzeniu wykracza poza upoważnienie do wydania przepisów wykonawczych. Jednocześnie L. M. H. wskazał, że art. 36 ust. 5 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nakazuje uzyskanie zgody żołnierza zawodowego przed wyznaczeniem go na niższe stanowisko. Skarżący takiej zgody nie wyraził. Nieporozumieniem jest również twierdzenie Ministra Obrony Narodowej, że zwolnienie sędziego ze stanowiska w sądzie okręgowym i wyznaczenie na stanowisko w sądzie garnizonowym nie jest wyznaczeniem go na niższe stanowisko służbowe. W związku z przeprowadzaną obecnie "etatyzacją" stanowisko zajmowane przez skarżącego zostanie zakwalifikowane do stopnia etatowego majora, a zatem będzie zaszeregowane niżej od stanowiska uprzednio zajmowanego. L. M. H. wyraził przypuszczenie, że decyzja z dnia [...]. została sfałszowana, gdyż doręczono mu ją dopiero dnia 19 września 1996 r., a zatem są podstawy do uznania, że została antydatowana. Przez ponad dwa miesiące skarżący nie wiedział, że jest sędzią sądu garnizonowego. Wskazał również, że Minister Obrony Narodowej dokonał tzw. "obejścia władzy", tj. pod pretekstem reorganizacji sądownictwa wojskowego nadużył swoich uprawnień w stosunku do sędziów wojskowych. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianym wyrokiem z dnia 16 lutego 2006 r. skargę L. M. H. oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że w dacie wydania decyzji z dnia [...]. prawa i obowiązki sędziów wojskowych regulowane były w ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych oraz w ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie ustawą o ustroju sądów wojskowych, szefów sądów, ich zastępców oraz sędziów wyznaczał na stanowisko służbowe, przenosił i zwalniał Minister Obrony Narodowej- na wniosek Prezesa Izby Wojskowej- w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 26 § 1), a obowiązki i uprawnienia sędziów w sprawach nieunormowanych w tej ustawie określają przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 68 § 2). W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od kwalifikacji i opinii służbowej. Także § 46 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 lipca 1992r w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych stanowił, że na stanowiska sędziów w sądach wojskowych wyznacza Minister Obrony Narodowej. Z przytoczonych przepisów wynika, że Minister Obrony Narodowej w lipcu 1996 r. był organem właściwym do wyznaczenia skarżącego na stanowisko sędziego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w Warszawie. Zarzuty naruszenia w tym zakresie przepisów o właściwości są zatem nieuzasadnione. Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych weszła w życie już po wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] tj. od 1 stycznia 1998r. Dopiero od tej daty organem właściwym do poprzenoszenia także sędziego wojskowego stał się Minister Sprawiedliwości, a ponadto przeniesienie sędziego wojskowego na inne miejsce służbowe – co do zasady - wymagało jego zgody. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż wyznaczenie na inne stanowisko służbowe dokonane zostało bez jego zgody, WSA w Warszawie podał, że zgodnie z art. 36 ust. 5 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez niższe stanowisko służbowe w stosunku do oficerów zawodowych rozumie się stanowisko, którego stopień etatowy jest niższy od stopnia etatowego poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego. Wyznaczenie L. M. H. na stanowisko sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nastąpiło z zachowaniem dotychczasowego stopnia etatowego podpułkownika. Nie było to zatem stanowisko niższe w rozumieniu zacytowanego przepisu, a w konsekwencji przeniesienie nie wymagało zgody skarżącego. Z powyższych względów Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra Obrony Narodowej, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył osobiście sędzia L. M. H. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności lub uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 26 § 1 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. Nr 23,poz.166 ze zm.), art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. Nr 8, poz.31 ze zm.) oraz § 46 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lipca 1992r w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych,(Dz.U. Nr 60, poz.305 ze zm.) 2) nieuwzględnienie, że przepis § 46 pkt 3 powołanego rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, tj. wbrew przepisowi art. 20 i art. 35 ust.5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, 3) nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, 4) brak uzasadnienia pozwalającego prześledzić tok myślenia Sądu. Skarżący wskazał, że w ustnych motywach wyroku, które nie znalazły odzwierciedlenia w jego pisemnym uzasadnieniu, Sąd zawarł twierdzenie, że "sędziowie wojskowi byli żołnierzami, nie stricto sędziami". Gdyby przyjąć ten tok myślenia, należałoby uchylić wszystkie wyroki sądów wojskowych, jako wydane na rozkaz, zgodnie z zasadą hierarchicznego podporządkowania. L. M. H. stwierdził ponadto, że w 1996 r. nie istniały uregulowania dotyczące statusu sędziów wojskowych na wypadek reorganizacji sądownictwa wojskowego. W związku z tym nie można było przeprowadzić reorganizacji sądownictwa, nie naruszając jednocześnie podstawowych gwarancji sędziego. Uzasadnienie Sądu nie zawiera żadnej argumentacji odnośnie tej kwestii. Powołane przez Sąd przepisy nie dotyczyły reorganizacji sądownictwa wojskowego. W art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych brak jest wskazania, iż dotyczy on również sędziów wojskowych. Art. 26 § 1 ustawy o ustroju sądów wojskowych ma natomiast charakter deklaratoryjny i nie stanowi samoistnej przesłanki do wyznaczania, przenoszenia i zwalniania sędziego. Ponadto, zgodnie z argumentacją przyjętą przez Sąd I instancji, Minister Obrony Narodowej mógłby przenieść sędziego Sądu Najwyższego do wojskowego sądu okręgowego. L. M. H. wskazał również, że powołany przez Sąd art. 36 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wymaga wyrażenia przez żołnierza zawodowego zgody na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe. Sąd, stwierdzając, że skarżący był żołnierzem zawodowym, nie zaś "stricto sędzią", odmówił mu jednak tego prawa. Autor skargi kasacyjnej podkreślił także, że Sąd nie odniósł się do szeregu argumentów zawartych w skardze, w tym do zarzutu sfałszowania decyzji oraz naruszenia zasady praworządności. W dodatkowym piśmie z 11 czerwca 2007r, zatytułowanym "uzupełnienie skargi kasacyjnej z dnia 18 kwietnia 2006r" L. M. H. dodatkowo podniósł, że zaskarżony wyrok został wydany z udziałem sędziego, który poprzednio w jego sprawie wydawał trzy negatywne orzeczenia: Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 15 października 2003r sygn. akt IISA 3350/03, i IISA 3349/03 odrzucił wnioski o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniami z 15 lutego 2002 i 18 marca 1997r, natomiast postanowieniem z dnia 24 września 2003r sygn. akt IISA 1259/02 umorzył postępowanie zakończone postanowieniem z dnia 11 maja 2001r. Podtrzymał ponadto zarzuty, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ustosunkował się do poglądów Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wyrażonych w rewizji nadzwyczajnej nr NC III 4120/419/01/A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Jej wniesienie obwarowane jest szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowo podstaw tej skargi, jak i jej formy (art.174 i art.176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ustawa P.p.s.a.), a także terminu dokonania tej czynności procesowej. Z uwagi na ten szczególny charakter sporządzenie omawianego środka prawnego powierzono profesjonalnym prawnikom ( art. 175 § 1 - § 3 P.p.s.a.). Miało to w ocenie ustawodawcy gwarantować sporządzenie skargi na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym, umożliwiającym Sądowi II instancji dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia. Skargę kasacyjną, stosownie do art.177 § 1 P.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Później strona może przytaczać jedynie nowe uzasadnienie zgłoszonych wcześniej zarzutów. Dlatego pismo skarżącego z dnia 11 czerwca 2007 r nie może być uznane za skuteczne uzupełnienie skargi kasacyjnej. Jako wniesione z oczywistym naruszeniem wskazanego terminu pismo to nie podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu. Błędny jest także wniosek o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego wyroku. Takiego alternatywnego żądania nie przewidują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Ponadto NSA, uwzględniając skargę kasacyjną, może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ( art.185 § 1 P.p.s.a.) Nie można więc ograniczyć się tylko do żądania uchylenia tego orzeczenia. Zauważyć również należy, że w myśl art.183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd z urzędu nie dopatrzył się żadnej z enumeratywnie wymienionych w art.183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Należy zatem powołać wszystkie przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego- miał uchybić Sąd I instancji, uzasadnić zarzut ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu prawa procesowego-dodatkowo wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA nie jest uprawniony do zastępowania stron postępowania. Nie ma on zatem ani prawa ani obowiązku jakiegokolwiek korygowania czy uzupełniania rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Nie może w konsekwencji oceniać też zaskarżonego wyroku pod kątem przepisów, których naruszenia nie zarzucił sam autor skargi kasacyjnej. Z przytoczonych względów całkowicie nieskuteczne są zarzuty L. M. H. dotyczące nienależytego, jego zdaniem, uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz nieustosunkowania się do wszystkich argumentów zawartych w skardze wniesionej do WSA w Warszawie. Takie zarzuty wymagały wskazania konkretnych przepisów ustawy P.p.s.a., które w ocenie skarżącego miał naruszyć Sąd I instancji. Tymczasem ani w podstawach kasacyjnych ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wytknięto WSA w Warszawie naruszenia jakichkolwiek norm regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Skoro takich przepisów skarżący nie powołał, to NSA będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie mógł samodzielnie rozważać kwestii ewentualnego naruszenia przez Sąd I instancji przepisów P.p.s.a., jak też potencjalnego wpływu takich uchybień na wynik sprawy. Zgodnie z art.174 pkt.1 i 2 P.p.s.a. podstawę kasacyjną może stanowić naruszenie prawa, jednak tylko przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W świetle powołanego przepisu nie jest zatem możliwe formułowanie zarzutu dotyczącego jedynie nieuwzględnienia, iż określony przepis wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Tak sformułowany zarzut nie podlegał merytorycznej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od tego zwrócić trzeba uwagę na to, iż rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lipca 1992r w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz.U. Nr 60,poz.305 ze zm.) zostało wydane na podstawie art. 8 ust. 4, art. 18, 24, 25 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 3, art. 39, 49 ust. 5, art. 50 ust. 2, art. 56, 74 ust. 2, art. 80 ust. 2 i art. 87 oraz w związku z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie powołanych w skardze kasacyjnej art. 20 i art. 35 ust.5 tej ustawy. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, zauważyć przede wszystkim należy, że przedmiotem kontroli WSA w Warszawie były podjęte w trybie nadzorczym rozstrzygnięcia Ministra Obrony Narodowej dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] i [...]. W postępowaniu nadzorczym ocenie organu podlegało, to czy decyzje w przedmiocie wyznaczenia sędziego L. M. H. dotknięte były wadami przewidzianymi w art.156 § 1 k.p.a., zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to czy organ nadzorczy prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do uznania by takie kwalifikowane naruszenia prawa miały miejsce. Oddalając skargę na decyzje w przedmiocie wyznaczenia L. M. H. na stanowisko w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], WSA w Warszawie nie naruszył powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji bezbłędnie przyjął, że do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1977 Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. Nr 177, poz.753) do sędziów sądów wojskowych zastosowanie miały jedynie przepisy art.75 i art.79 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U. z 1994r, Nr 7, poz.25 ze zm.), regulujące kwestie zamieszkania sędziego oraz powołania go do niezawodowej służby wojskowej. Wynika to wprost z art. 68 § 11 obowiązującej do dnia 1 stycznia 1978r ustawy z dnia 8 czerwca 1972r o ustroju sądów wojskowych. Ustawa ta w art.1 § 1 i art. 3 § 1 stanowiła, że sądy wojskowe wchodzą w skład Sił Zbrojnych PRL i sprawują w tych Siłach wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych. Art. 26 § 1 tej ustawy miał zaś następujące brzmienie:"Szefów sądów wojskowych, ich zastępców oraz sędziów wyznacza na stanowiska służbowe, przenosi i zwalnia Minister Obrony Narodowej na wniosek Prezesa Izby Wojskowej w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast zgodnie z art.68 § 1 ustawy obowiązki i uprawnienia sędziów w sprawach nienormowanych w ustawie określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zastrzeżeniem § 2, z tym że przepisów o okresie próbnym nie stosuje się. Treść wskazanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że do dnia 1 stycznia 1978r, sytuację prawną sędziów sądów wojskowych, z pewnymi zastrzeżeniami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie, regulowały ustawa z dnia 8 czerwca 1972r o ustroju sądów wojskowych, a w kwestiach w niej nienormowanych- ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organem właściwym do wyznaczania na stanowiska i przenoszenia sędziów sądów wojskowych był zatem Minister Obrony Narodowej a nie Minister Sprawiedliwości. Powyższe przepisy w tym zakresie żadnych wyjątków nie przewidywały. Przyjęta zaś w nich zasada znalazła odbicie w § 46 pkt.3 cyt. rozporządzenia z dnia 28 lipca 1992 r. Ten ostatni przepis, wbrew zarzutom skarżącego, nie regulował zatem samodzielnie właściwości organu uprawnionego do wyznaczania sędziów na stanowiska, ale potwierdzał regułę przyjętą w art.26 § 1 ustawy o ustroju sądów wojskowych. Przepis art.26 § 1 ustawy o ustroju sądów wojskowych zawierał jedynie normę kompetencyjną.Nie regulował natomiast przesłanek wyznaczenia sędziego na stanowisko służbowe, odsyłając w tym zakresie do ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Do sędziów sądów wojskowych miał zatem zastosowanie między innymi art.35 ust..1 cyt. ustawy z dnia 30 czerwca 1970r, zgodnie z którym żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych. Jeżeli sądy wojskowe wchodziły w skład Sił Zbrojnych (art. 3 § 1 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r), to w konsekwencji uprawniony jest pogląd, że w pojęciu "potrzeby Sił Zbrojnych" mieściły się także potrzeby sądownictwa wojskowego związane z jego reorganizacją. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznie zarzutów naruszenia prawa procesowego, za miarodajny w sprawie należy uznać przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy. Z poczynionych zaś w niej ustaleń wynika, że decyzja o zwolnieniu sędziego L. M. H. z dotychczasowego stanowiska i wyznaczeniu na nowe stanowisko, została podjęta z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych, po zniesieniu Sądu [...] Okręgu Wojskowego i utworzeniu między innymi Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Brak było więc podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...]. Przy podejmowaniu tych rozstrzygnięć spełnione bowiem zostały przesłanki przewidziane w art. 37 ust.1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 26 § 1 ustawy o ustroju sądów wojskowych. Z pewnością zaś nie można mówić o rażącym naruszeniu tych norm. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa ( m. innymi wyrok NSA z 9 lutego 2005r sygn. I OSK 1134/04 lex 165717). Skoro sądy wojskowe wchodziły w skład Sił Zbrojnych, a do sędziów sądów wojskowych miały zastosowanie także przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to objęcie dyspozycją art.37 ust.1 tej ostatniej ustawy także przypadków potrzeb Sił Zbrojnych związanych z reorganizacją sądownictwa wojskowego, mieści się w dopuszczalnej interpretacji powołanego przepisu. Przyjęcie zaś takiej wersji wykładni nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Dodać także należy, że zgodnie z art.156§ 1 pkt.2 kpa ocena zgodności z prawem opiera się o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania rozstrzygnięć objętych postępowaniem nadzorczym. Dla oceny zgodności z prawem miarodajny jest więc stan prawny obowiązujący w dniu wydania tych decyzji.Chodzi przy tym o przepisy prawa powszechnie obowiązującego (art.87 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej).W pojęciu tym bezspornie nie mieszczą się poglądy wyrażane we wnoszonych w sprawie środkach prawnych, nawet w rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Z powyższych względów nie można podzielić zarzutu by Sąd I instancji, oddalając skargę na decyzje nadzorcze Ministra Obrony Narodowej, naruszył powołane przepisy przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zarzuty kasacyjne zostały nieprawidłowo skonstruowane lub nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art.184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. .