I FSK 638/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku X. sp. z o.o. z siedzibą w C. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 638/17, w sprawie ze skargi kasacyjnej X. sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 724/16, w sprawie ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 8 czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2008 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 638/17, w ten sposób, że znajdujący się na końcu punktu drugiego przecinek zastąpić kropką i pominąć treść punktu trzeciego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 7 listopada 2019 r. X. sp. z o.o. w C. (dalej: Spółka), reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego P.K., wystąpiła o sprostowanie jako oczywistej omyłki zakresu punktu trzeciego sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 638/17. Podniosła, że od organu podatkowego zostały zasądzone na jej rzecz koszty postępowania, w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej nie wnosiła o jakiekolwiek koszty od organu, a tym samym powinny one wynosić 0 zł. W ocenie Spółki oczywistość takiego stanu rzeczy nie budzi wątpliwości i dlatego wnioskuje o wydanie orzeczenia o sprostowaniu kosztów w trybie art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) Wobec powyższego należało potwierdzić, że istotnie - tak jak podnosi sam pełnomocnik Spółki - w treści skargi kasacyjnej, którą sporządził, nie umieścił wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Z kolei na rozprawie przeprowadzonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 24 października 2019 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 638/17, w imieniu skarżącej Spółki stawił się ten sam doradca podatkowy. Mógł więc wówczas wnioskować o zasądzenie kosztów od organu na rzecz reprezentowanej Spółki. W protokole rozprawy tego jednak nie stwierdzono. Odnotowano tylko ogólnie, że "pełnomocnik skarżącej strony wnosi i wywodzi jak w skardze kasacyjnej", po czym zamknięto rozprawę. W tej sytuacji, uwzględniając treść wniosku pełnomocnika Spółki, który brał udział w rozprawie, należało przyjąć, że również przed jej zamknięciem nie zgłaszał on wniosku o przyznanie kosztów w warunkach z art. 210 § 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Instytucja ta może być stosowana także na wniosek strony, co pośrednio potwierdza art. 159 ab initio P.p.s.a. Na mocy zaś art. 193 P.p.s.a. przepisy te mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając zatem na uwadze jednoznaczne twierdzenie pełnomocnika Spółki, że nie wyrażał w jej imieniu woli i nie oczekiwał zwrotu kosztów od organu, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisów powołanych w poprzednim akapicie, orzekł zgodnie z wnioskiem Spółki i na podstawie trybu przez nią wskazanego.