II OSK 386/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 867/21 w sprawie ze skargi M. K. i M. N. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., II SA/Rz 867/21, oddalił skargę M. K. i M. N. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Przedmiotem skargi M. N. i M. K. była decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2021 r. uchylająca w części decyzję Starosty R. z dnia [...] listopada 2020 r. wydaną w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy oraz w pozostałym zakresie utrzymująca decyzję organu I instancji w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutów wskazujących na niedopuszczalność zastosowania przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t.Dz.U.2020.1363; dalej "specustawa"). Jeżeli bowiem okazałyby się one zasadne, to powyższe oznaczałoby, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, co obligowałoby Sąd do stwierdzenia ich nieważności. Według skarżących niedopuszczalne było wydanie decyzji w oparciu o specustawę, gdyż ulica A. nie jest drogą publiczną. Nie ma też dowodów na to, że taką drogą będzie w przyszłości. Ponadto droga ta jest przedmiotem współwłasności także osób fizycznych. Zdaniem Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie ulega wątpliwości, że co prawda ul. A. rzeczywiście w chwili wydania decyzji była drogą wewnętrzną, której współwłaścicielami, poza Gminą Miejską J., były także osoby fizyczne, jednakże decyzja jasno określa, że zezwolenie na realizację inwestycji dotyczy budowy drogi gminnej klasy D. Nie ulega więc wątpliwości, że w przyszłości taki status droga ta będzie miała. Idąc tokiem rozumowania skarżących nie byłoby w ogóle możliwe wydanie decyzji w trybie specustawy w wypadku, gdyby jakakolwiek droga na gruncie fizycznie nie istniała i dopiero miałaby zostać wybudowana. Tak nie jest, bo specustawa ma zastosowanie także do budowy nowych dróg. W sprawie bezsporne było, że ul. A. aktualnie nie posiada statusu drogi publicznej. Wniosek złożony przez zarządcę dróg gminnych – Burmistrza Miasta J. dotyczył jednak budowy drogi gminnej klasy D wraz z niezbędną infrastrukturą. Według załączonej do wniosku mapy istniejącą na gruncie drogę oznaczono L ½, co według legendy oznacza ulicę lokalną istniejącą na działce nr 39 oznaczoną w ewidencji jako droga. Nawet według twierdzeń skarżących droga ta służyła do prowadzenia ruchu drogowego zapewniając dojazd do przyległych nieruchomości. Z mapy zaś wynika, że stanowi ona łącznik między dwoma drogami publicznymi, krajową i powiatową. Fakt, że zarówno w chwili złożenia wniosku, jak i zakończenia postępowania administracyjnego ul. A. nie posiadała statusu drogi publicznej, nie oznacza, że w sprawie nie znajdowała zastosowania specustawa. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.). Na tle wykładni tego przepisu oraz powołanych w uzasadnieniu wyroku przepisów u.d.p. w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, które podzielił Sąd w tej sprawie, że uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, określone w specustawie drogowej, mające na celu przyspieszenie procesu rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce, mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Akceptując zatem pogląd, zgodnie z którym specustawa nie ma zastosowania do budowy (rozbudowy) dróg wewnętrznych, a zarazem mając na względzie cel tej szczególnej regulacji, należy, w opinii Sądu, odróżnić trzy sytuacje. Pierwszą, w której przepisy specustawy zostałyby zastosowane do budowy drogi wewnętrznej. Drugą, w której zostałyby one zastosowane do modernizacji takiej drogi, która po modernizacji pozostanie drogą wewnętrzną. Trzecią, w której przepisy specustawy drogowej zostałyby zastosowane do budowy drogi publicznej (np. drogi gminnej) z wykorzystaniem terenu, na którym znajduje się droga wewnętrzna ("po śladzie" lub niemal "po śladzie" tej drogi). W pierwszej i drugiej sytuacji zastosowanie specustawy jest niedopuszczalne. W trzeciej jednak znajduje ona zastosowanie. W tym bowiem przypadku modernizacja (rozbudowa) drogi wewnętrznej będzie służyć realizacji celu publicznego – budowie drogi publicznej. Specustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych. Decydujące znaczenie ma zatem nie aktualny, tylko docelowy status drogi. Nie ma zatem podstaw, by odmawiać jej zastosowania z tego powodu, że projektowana droga publiczna wytyczona jest "po śladzie" istniejącej drogi wewnętrznej. Akceptacja takiego ograniczenia oznaczałaby uprzywilejowanie gmin, które realizują układ komunikacyjny, wykorzystując np. tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, czy usługi, względem gmin, które czynią to z wykorzystaniem istniejących dróg wewnętrznych. Zakładając, że z reguły budowa dróg publicznych poprzez modernizację istniejących dróg wewnętrznych cechuje się zdecydowanie mniejszą ingerencją w prawo własności niż ich realizacja na terenach, które dotychczas były wykorzystywane w inny sposób, takie uprzywilejowanie należy uznać, w ocenie Sądu, za całkowicie nieuzasadnione. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący tego, że wywłaszczenie nastąpiło na cel, który nie jest celem publicznym. Treść art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) wyraźnie to potwierdza, bo wymienia wydzielanie gruntów pod drogi publiczne jako jeden z celów publicznych w rozumieniu tej ustawy. Po zrealizowaniu inwestycji stanowiącej przedmiot decyzji droga będzie służyć nie tylko zapewnieniu dojazdu do położonych przy niej nieruchomości, ale będzie spełniać parametry drogi publicznej przewidziane w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i stanowić wobec tego dogodny łącznik pomiędzy DK 77 – ul. K. i DP nr [...] R – ul. B. Z dostępnych w internecie zdjęć z google.maps wynika, że jest to jedna z kilku istniejących w terenie utwardzonych ale nie asfaltowych uliczek pomiędzy ww. ulicami. Nie zasługuje więc na uwzględnienie argument, że będzie ona służyć wyłącznie jako dojazd do nieruchomości kilku osób, bo poprawi komfort komunikacyjny w okolicy. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 139 k.p.a., który oznacza zakaz pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się. Jedyne zmiany decyzji, które zostały dokonane w drugiej instancji były związane z korektą załącznika 1 arkusz 2.1 i przyjęciem w to miejsce załącznika nr 1a, który uwzględnia przepis art. 11 f ust. 1 pkt 8 specustawy w zakresie możliwości wykonania chodnika na terenach prywatnych oraz obowiązujące przepisy w zakresie warunków technicznych – takich jak normatywna szerokość zjazdów z drogi publicznej, a także sprostowanie wadliwego oznaczenia działki, której dotyczyła decyzja. Organ I instancji na str. 4 decyzji w wierszu 22 od góry wskazał nr "46/" zamiast "46/2". Wspomniana korekta pierwotnego załącznika nr 1 rzeczywiście dotyczyła działki nr 38/61 powstałej z podziału 38/2, której współwłaścicielami byli M. N. i W. N., ale wyłącznie w zakresie dostosowania szerokości zjazdu do szerokości 4,5 m zgodnie § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły M. K. i M. N., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżące kasacyjnie zarzuciły naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 7 ust. 1 u.d.p. poprzez pominięcie, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrzny cli, a obecnie ul. A. w J. jest drogą wewnętrzną, która nie ma znaczenia lokalnego; 2) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy w zw. z art. 1 u.d.p., gdyż wnioskodawca Burmistrz Miasta J. nie przedstawił dowodów, że przedmiotowa inwestycja drogowa spełnia wymagania dla uznania jej za drogę publiczną, ponieważ jest to w zasadzie tylko poszerzenie drogi wewnętrznej dojazdowej, będącej jedynie we współwłasności Miasta J., zlokalizowanej na działce nr 39 do kilku nieruchomości, które mają już dostęp do drogi publicznej, a nadto brak jest uchwały Rady Miasta, która zaliczałaby tę inwestycję do kategorii dróg gminnych lub przewidywałaby plany utworzenia większej sieci dróg (MPZP uchwalony Uchwalą Nr 252/XXIX/04 Rady Miasta J. z dnia 24 maja 2004 r. nie przewiduje oznaczenia działki nr 39 jako drogi publicznej, a zawarte w nim oznaczenie "L 14" nie odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Ponadto brak jest w aktach sprawy jakiejkolwiek uchwały tego organu, chociażby intencyjnej, iż w przyszłości droga ta uzyska status drogi publicznej. Zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych "drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczonej żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg, są drogami wewnętrznymi". Przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują procedury zaliczania danego terenu do kategorii dróg wewnętrznych, tak jak wskazują to przepisy ustawy wobec dróg publicznych, jeśli zatem dany teren nie został zaliczony do kategorii dróg publicznych, to może stanowi drogę wewnętrzną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 września 2008 r. (I SA/Wa 603/08, LEX nr 566545) stwierdził, że: drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi"/ Specustawy nie można stosować do dróg wewnętrznych. Przedmiotowa droga i okoliczny teren zostały wyłączone z obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Nr 2/12 obszaru położonego w rejonie ulicy B., D. i B. w J. (pow. 55 ha), uchwalony Uchwałą Nr 811/LXX/2014 Rady Miasta J. z dnia 18 sierpnia 2014 r. - opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego 2014 r., poz. 2497, należałoby zatem rozważyć, czy faktycznie ma takie znaczenia dla Miasta J.; 3) art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 u.g.n. w zw. z art. 23 specustawy, poprzez dokonanie wywłaszczenia nieruchomości na cel indywidualny, a nie publiczny. Ponadto naruszona została zasada proporcjonalności wywłaszczenia do jego celu, gdyż budowa drogi dojazdowej w miejsce istniejącej drogi wewnętrznej dla właścicieli kilku domów przy ul. A. nie spełnia wymagania realizacji celu publicznego. Ul. B., która nie jest ulicą ruchliwą i sama nie ma dużego znaczenia lokalnego posiada połączenie z drogą wojewódzką ul. K. zaledwie w odległości 600 m na południe. W ocenie uczestników nie zachodzi jakakolwiek potrzeba budowy kolejnego łącznika tych ulic. Z uwagi na niewielkie natężenie ruchu pojazdów - tylko mieszkańców ul. A. oraz brak chodników przy ul. B. rodzą się wątpliwości co do zasadności tak szerokiego chodnika przy łączniku, którym ma być ul. A. z ul. K. Ponadto ulica akacjowa nie będzie poszerzona na całej długości, co eliminuje ją z sieci dróg lokalnych; 4) art. 118 ust. 1 u.g.n. poprzez brak rozprawy, dotyczącej wywłaszczenia uczestników. Odesłanie zawarte w art. 23 specustawy wprowadza wymóg przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Oznacza to, że ustawodawca uznając szczególny charakter tego rodzaju spraw, nałożył na organ administracji państwowej obowiązek wyjaśnienia sprawy w tej formie procesowe (wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., OSK 326/09, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., I OSK 321/09); 5) art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 23 specustawy poprzez brak wszczęcia postępowania o podział nieruchomości z urzędu; 6) art. 17 ust. 1 specustawy w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy planowana inwestycja nie służy realizacji interesu społecznego, a jedynie interesu indywidualnego, jako zapewnienie lepszego dojazdu, częściowo szerszą drogą do kilku nieruchomości, które obecnie posiadają dojazd drogą wewnętrzną, której Miasto J. jest współwłaścicielem. Nie zachodzi żadna z przedstawianych w orzecznictwie przesłanek uzasadniających nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności wskutek inwestycji. Również sam przedmiot postępowania nie wskazuje, że zachodzi jakiś interes społeczny w natychmiastowym wykonaniu drogi w miejscu, w którym de facto droga istnieje; 7) art. 17 ust. 1 specustawy w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy planowana inwestycja nie służy realizacji interesu społecznego, a jedynie interesu indywidualnego, jako zapewnienie dojazdu do nieruchomości, które już posiadają taki dojazd drogą wewnętrzną. II. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi, podczas gdy skarżąca wskazała na naruszenie przez organ II instancji szeregu norm procesowych, mających istotne znaczenie na wynik sprawy, tj: a) art. 139 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie w pkt I-IV zaskarżonej decyzji organu II instancji na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie poprzez zmianę decyzji, wbrew kierunkowi środka zaskarżenia, na korzyść inwestora, któremu organ II instancji umożliwił dokonanie skorygowania mapy stanowiącej załącznik do decyzji (str. 11 uzasadnienia), co pośrednio potwierdza, że na etapie I instancji nie zebrano prawidło materiału dowodowego; b) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne odstąpienie od ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie ustalenie, czy granice nieruchomości podlegających podziałowi nie są sporne oraz czy nieruchomość na której zlokalizowana jest droga stanowi wyłączną własność Miasta J., czy też jest we współwłasności z innymi podmiotami. Ponadto organ II instancji przyjął za udowodnione wszelkie twierdzenia inwestora, tj. Burmistrza Miasta J. nie wymagając dowodów na poparcie tych twierdzeń. c) art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego niewłaściwą interpretację oraz dowolną a nie swobodna ocenę materiału dowodowego i przyjęcie w konsekwencji, że znajdują zastosowanie do niniejszej sprawy przepisy "specustawy"; c) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji organu II instancji uzasadnienia faktycznego poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego polegającego na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Samo wskazanie, w treści uzasadnienia, że planowana inwestycja ma charakter drogi publicznej, gdyż wnioskodawca tak twierdzi, że w przyszłości planuje wybudować drogę i połączyć ją z istniejącą siecią dróg, w ocenie skarżącego nie spełnia powyższych kryteriów. Postępowanie dowodowe przed organami obu instancji oraz ocenę dowodów można streścić w następującym stwierdzeniu: "w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z tzw. specustawy drogowej, ponieważ Burmistrz Miasta J. złożył wniosek w oparciu o tą ustawę i nic nie musi udowadniać". Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną M. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny należycie wyjaśnił kwestię statusu przedmiotowej drogi wskazując, że będzie ona drogą publiczną po zrealizowaniu niniejszej inwestycji. Sąd I instancji słusznie zauważył, że co prawda ul. A. rzeczywiście w chwili wydania decyzji była drogą wewnętrzną, której współwłaścicielami, poza Gminą Miejską J., były także osoby fizyczne, jednak przedmiotowa decyzja jasno określa, że zezwolenie na realizację inwestycji dotyczy budowy drogi gminnej klasy D. Tak więc w przyszłości taki status droga ta będzie miała. Sąd trafnie przy tym podkreślił, że specustawa ma zastosowanie także do budowy nowych dróg, a uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, określone w specustawie, mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Decydujące znaczenie ma nie aktualny, tylko docelowy status drogi. Skoro Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił kwestię statusu przedmiotowej drogi, zarzuty naruszenia art. 7 ust. 1 u.d.p.; art. 1 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 1 specustawy w zw. z art. 1 u.d.p.; art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 u.g.n. w zw. z art. 23 specustawy oraz art. 17 ust. 1 specustawy w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. nie mają usprawiedliwionych podstaw. W odniesieniu zaś do zarzutów naruszenia art. 118 ust. 1 u.g.n. oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 23 specustawy stwierdzić należy, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mają zastosowanie - w myśl art. 23 specustawy - w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 3 tejże ustawy, zatytułowanym: "Nabywanie nieruchomości pod drogi". Skoro więc w niniejszej sprawie przedmiotowe kwestie były uregulowane w specustawie i zostały rozstrzygnięte na podstawie jej przepisów, to nie były rozstrzygane na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem nie doszło do naruszenia art. 118 ust. 1 i art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji słusznie ocenił, że organy administracyjne należycie wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, nie naruszając przepisów procedury administracyjnej i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a stanowisko swoje prawidłowo umotywowały. WSA nie naruszył w tej sytuacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 139 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.