I FSK 2074/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2823/16 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2823/16, K. O. (dalej: skarżący, wnioskodawca) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: P.p.s.a. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2823/16, WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie (zaś postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I FZ 43/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wnioskodawcy na ww. postanowienie), wniosek zawarty w skardze kasacyjnej należy traktować jako wniosek, o którym mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunkiem zmiany postanowienia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2374/14, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego wniosku o zmianę postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą powstrzymania się od zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I FSK 1169/17, CBOSA). W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które miały miejsce po wydaniu postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jego wniosek jest tożsamy z pierwszym. Nie przedstawiono również dokumentów, które mogłyby rzutować na ocenę sytuacji skarżącego (przedstawiono jedynie zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, przy czym, podobnie jak we wcześniej ocenianym zeznaniu za rok 2015, uwagę zwracają osiągnięte wysokie przychody (6.902.463,19 zł). NSA podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 23 marca 2017 r., I FZ 43/17, że miarodajna dla oceny zdolności płatniczej powinna być kategoria przychodu, a nie dochodu. Kategoria dochodu (straty) jest wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, które zasadniczo są skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stanowisko przedstawione w postanowieniu z 17 listopada 2016 r. za trafne i odpowiadające na wszystkie argumenty podnoszone w obecnie ocenianym wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.