II OZ 940/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. i M. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 571/06 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi M. R. i M. J. na decyzję Wojewody P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2007 r. wezwał pełnomocnika M. R. i M. J. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 14 czerwca 2007 r., w wysokości 100 zł. W terminie otwartym do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia, pełnomocnik skarżących złożył pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniósł o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej. W treści pisma wskazał, że nie jest w stanie ponosić kosztów sądowych związanych z licznymi, trwającymi od [...] lat, zmianami decyzji z dnia [...]. Ponadto, z uwagi na sytuację zdrowotną i materialną skarżących, nie są one w stanie korzystać z pomocy profesjonalnej pomocy prawnej. Pełnomocnik opisał także nieodpowiedzialne jego zdaniem działania organów administracji dotyczące ww. decyzji z dnia [...]. Pismem z dnia 18 lipca 2007 r. Sąd wezwał pełnomocnika do precyzyjnego oświadczenia, czy powyższe pismo stanowi zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu kancelaryjnego, czy też jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że wnosi zażalenie na zarządzenie z dnia 20 czerwca 2007 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W myśl § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), powyższą opłatę kancelaryjną pobiera się w wysokości 100 zł. Podstawą do uchylenia zarządzenia mogłoby być jedynie stwierdzenie, że Przewodniczący Wydziału uchybił powyższym przepisom, tj. nieprawidłowo ustalił, że okoliczności pozwalają na pobranie opłaty kancelaryjnej, bądź też nieprawidłowo ustalił jej wysokość. W niniejszej sytuacji powyższe uchybienia nie miały miejsca, a zatem zaskarżone zarządzenie uznać należy za prawidłowe. Prawidłowości tej nie mogą podważyć podnoszone w zażaleniu okoliczności, zarówno dotyczące wadliwości działań administracji, jak i sytuacji materialnej skarżących i ich pełnomocnika. Te ostatnie mogą jednak stanowić przesłankę przyznania skarżącym prawa pomocy. Wniosek o przyznanie takiego prawa, złożony na stosownym formularzu PPF, podlega odrębnemu rozpoznaniu. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 198 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.