I SA/Ol 299/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 listopada 2012r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2005r. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania M. H. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr "[...]" z dnia "[...]" dotyczącej określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2005r. w kwocie 174 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikało, że: Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia "[...]"2011 r., określił M. H. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 roku. W toku postępowania organ I instancji ustalił m.in., że podatnik w związku z wykorzystaniem w grudniu 2005r. oleju opałowego w ilości 2020 litrów do napędu pojazdów dokonywał czynności opodatkowanych podatkiem akcyzowym i w tym zakresie stał się podatnikiem akcyzy. Uwzględniając obowiązujący w chwili powstania zobowiązania w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej stan prawny oraz zgromadzony materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia "[...]" określił M. H. wysokość zobowiązania w opłacie paliwowej za grudzień 2005r. w kwocie 174 zł. Zobowiązany wniósł odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie :- art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 371, art. 37m ust 1, art. 37n, art. 370 ust. 1 , art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym, - art. 21 §1 pkt 1 i §3, art. 51 §1, art. 53 §1, §3 i §4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 55, art. 63 §1 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej. Nadto odwołujący się wniósł o dopuszczenie jako dowodu w sprawie jego odwołania z dnia 06.11.2011 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]"2011r., dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. Odwołujący się twierdził, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]"2011r. nie jest decyzją prawomocną i w związku z powyższym nie wywoływała skutków prawnych w postaci możliwości określenia opłaty paliwowej za grudzień 2005r. Dyrektor Izby Celnej, nie uwzględnił zarzutów strony. Stwierdził, że organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym. Kierując się treścią art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1, art. 37o ust. 1 pkt 1, art. 37k ust. 1, art. 37l oraz art. 37m ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym stwierdził, że ww. przepisy precyzyjnie i w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości określają zarówno przedmiot jak i podmiot objęty opłatą paliwową. W ocenie organu II instancji zakres przepisów prawa materialnego zastosowanych w przedmiotowej sprawie przez Naczelnika Urzędu Celnego nosił znamiona zupełności wyczerpując wszelkie elementy poprawnego zastosowania dyspozycji przepisów prawa w tym zakresie. Wskazał, że powołane regulacje odnoszące się do kwestii opłaty paliwowej szczegółowo określają, iż przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa. Podniósł, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych precyzyjnie ujęty został we wskazanych dyspozycjach prawnych wskazując, że obowiązek taki ciąży na m.in. podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Ponadto obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym określone podmioty są zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że ustawodawca w ścisły sposób powiązał regulacje dotyczące opłaty paliwowej z przepisami dotyczącymi podatku akcyzowego, ustalając, iż obowiązek zapłaty podatku akcyzowego powoduje wystąpienie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. W sytuacji zatem gdy decyzją z dnia "[...]"2011r. Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, iż strona w związku z wykorzystaniem w grudniu 2005r. oleju opałowego w ilości 2020 litrów do napędu pojazdów dokonała czynności opodatkowanych podatkiem akcyzowym i w tym zakresie stał się także podatnikiem akcyzy, zobowiązany był również na mocy art. 37j ust 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym określić decyzją zobowiązanie z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2005r. Podkreślił przy tym, że podatnik nie złożył stosownie wypełnionej informacji w sprawie opłaty paliwowej za grudzień 2005r. (w terminie do dnia 26 stycznia 2006r.) oraz nie uiścił stosownej kwoty opłaty paliwowej. Wskazał, że wraz z powstaniem obowiązku podatkowego do zapłaty podatku akcyzowego od paliwa silnikowego powstał również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Organ odwoławczy stwierdził, że opłata paliwowa stanowi instrument realizacji celu w postaci budowy i finansowania budowy autostrad, co przy założeniu racjonalności ustawodawcy, musi prowadzić do wniosku o istnieniu adekwatnego związku między celem, a środkiem wybranym do jego realizacji. Wszystkie paliwa silnikowe oraz gaz, które potencjalnie mogą zostać wykorzystane do napędu pojazdów powinny podlegać opłacie paliwowej z uwagi na cel jej wprowadzenia. W związku z powyższym za niezasadny uznał zarzut strony, dotyczący braku możliwości wywoływania skutków prawnych przez nieprawomocną decyzję z dnia "[...]"2011r. w zakresie określenia opłaty paliwowej za grudzień 2005r. W kwestii zaś dopuszczenia jako dowodu do akt sprawy odwołania strony z dnia 06.11.2011r. od decyzji z dnia "[...]"2011r., Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 187 §3 Ordynacji podatkowej fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż powołane odwołanie dotyczy i zawiera zarzuty odnoszące się do decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym. Z uwagi na inny przedmiot postępowania zakończonego decyzją z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]"2011r., zarzuty te nie były brane pod uwagę przez organ odwoławczy w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej stwierdził, że strona poza powieleniem określonej w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej nie wskazała na czym konkretnie miało polegać naruszenie ww. przepisów. Przy czym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w zaistniałym stanie faktycznym. Natomiast uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera wyjaśnienie podstawy faktycznej decyzji jak i wyjaśnienie podstawy prawnej rozpoznawanej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. H. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, z uwagi na wadę powodująca jej nieważność na podstawie art. 247 §1 pkt.7 w zw. z art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z wydaniem jej z przekroczeniem terminu zakończenia postępowania odwoławczego przypadającego na dzień 24.04.2012 r., Wniósł także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości - i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - o umorzenie postępowania w sprawie bądź - uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżonej decyzji zarzucił podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, naruszenie: - art. 191 Ordynacji podatkowej , polegające na dokonaniu swobodnej oceny dowodów , w następstwie czego doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt. 4, art. 37 l, art. 37 m ust. 1, art. 37 n, art. 37 o ust. 1, art. 37q ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 51 § 1, 3 i 4, art. 58 § 1 pkt. 7, art. 55 oraz art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi powielił zarzut z odwołania od decyzji I instancji, iż zaskarżoną decyzję oparto na nieprawomocnej decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r. W jego ocenie decyzja ta nie mogła wywołać skutków prawnych w postaci określenia opłaty paliwowej za grudzień 2005 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 19.11.2012 r. skarżący wniósł ponownie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania bądź uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z powodu naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony miały istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że wynik postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za grudzień 2005 r. zależał od wyniku innego toczącego się przed WSA w Olsztynie postępowania w zakresie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. – sygn. akt I SA/Ol 298/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz.270.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy stwierdzić, że kwestia określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2005 r. była przedmiotem odrębnego postępowania, które to zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej decyzji z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]". Decyzję tę WSA w Olsztynie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 28.11.2012 r. sygn. akt I SA/Ol 298/12 uchylił. Zaznaczyć przy tym należy, że WSA w Olsztynie przy rozstrzyganiu ww. sprawy miał na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012r, w którym stwierdzono niekonstytucyjność art. 70 § 6 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r., w oparciu o którą organ podatkowy ww. decyzję wydaną na podstawie art.21 § 3 Ordynacji podatkowej doręczył po dniu 31 grudnia 2010 r.. WSA stwierdził, że zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do listopada 2005 r. uległy przedawnieniu przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Jak wynikało z akt, również zobowiązanie za grudzień 2005r. które przedawniało się z dniem 31.12.2011r. nie zostało zapłacone do tego dnia. Skoro więc zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia, to określanie jego wysokości decyzją stało się również i tym przypadku bezprzedmiotowe. Trzeba podkreślić, że decyzje dotyczące zarówno podatku akcyzowego jak i opłaty paliwowej mają charakter deklaratoryjny. Zobowiązania powstają "z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże ich powstanie" i istnieją obiektywnie do czasu przedawnienia. Sąd dokonując kontroli decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2005 r. uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za 2005 r. bezsprzecznie potwierdzał, że skarżący zużywał w 2005r. olej opałowy do napędu posiadanych pojazdów i maszyn rolniczych. W tym w miesiącu grudniu 2005 r. do napędu pojazdów 2020 l. Zatem ciążyło na skarżącym zobowiązanie do zapłaty akcyzy według stawki przewidzianej dla olejów napędowych. Fakt, iż z uwagi na upłynięcie terminu przedawnienia zobowiązania należało decyzję z dnia "[...]" uchylić, nie przekreśla faktu, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdził wystąpienie przesłanki do określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Niewątpliwie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeszytu przychodu i rozchodu paliw w gospodarstwie skarżącego prowadzonego przez Józefa Krasowskiego czy też z zeznań ww. jak i zeznań innych świadków przesłuchiwanych czy to w toku kontroli podatkowej czy też w toku postępowania podatkowego jak i zeznań osób przesłuchiwanych przez organy śledcze wynikało, że prowadząc działalność rolniczą w roku 2005 skarżący zużywał olej opałowy do napędu pojazdów. Powyższe skutkowało obowiązkiem określenia zobowiązania w podatku akcyzowym jak i rodziło obowiązek określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej. Podkreślić bowiem należy, że materiał dowodowy w tym zeszyt przychodu i rozchodu paliw w gospodarstwie skarżącego, stanowiły wiarygodną i rzetelną ewidencję obrotu olejem opałowym. Wskazane przez organ okoliczności tj. sposób jego prowadzenia, zachowanie ciągłości rozliczenia obrotu olejem opałowym, dane dotyczące pojazdu, ilości i rodzaju wydanego mu paliwa jak i ilości zakupionego oleju opałowego i napędowego oraz dat wydania i zakupu paliwa świadczą o wartości dowodowej zabezpieczonego zeszytu i pozwalają przyjąć, że stanowi on wiarygodny i rzetelny dowód wykorzystywania w gospodarstwie skarżącego oleju opałowego do napędu maszyn i sprzętu rolniczego. Dane zawarte w przedmiotowym zeszycie zostały potwierdzane zarówno przez przesłuchiwanego Jozefa Krasowskiego, a także innych świadków. Za prawdziwością przyjętych przez organy podatkowe ustaleń przemawiał także fakt, iż przedsiębiorca rolny, który posiadał około 20 pojazdów i maszyn rolniczych oraz działki rolne o łącznej powierzchni 838,41 ha na przestrzeni 2005r. zakupił zaledwie 17.599 litrów oleju napędowego (według zeszytu rozchodu i przychodu paliw). Okoliczność ta również stanowiła podstawę do stwierdzenia, że podatnik zamiast oleju napędowego do napędu pojazdów wykorzystywał olej opałowy. Na podstawie ustaleń poczynionych w toku postępowania w zakresie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, organy konsekwentnie na ich podstawie określiły także skarżącemu opłatę paliwową od zużytego przez niego oleju opałowego do napędu pojazdów w miesiącu grudniu 2005r.. Na podstawie zapisów w zeszycie przychodów i rozchodów jak i zeznań świadków ustaliły, że skarżący w związku z wykorzystaniem w grudniu 2005 r. oleju opałowego w ilości 2020 litrów do napędu pojazdów dokonał czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym. Nie złożył wypełnionej informacji do dnia 26.01.2006 r. w sprawie opłaty paliwowej za grudzień 2005 r. oraz nie uiścił stosownej kwoty opłaty paliwowej. Sąd stwierdza, że konsekwencją określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym decyzją z dnia "[...]"2011 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego było określenie także zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za grudzień 2005 r. Regulacje związane z opłatą paliwową zawarte zostały w rozdziale 5b - ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2571 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Z przepisów tych wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Zgodnie bowiem z art. 37h. ust. 1 ustawy, wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów, podlega opłacie paliwowej. Przepis ten precyzuje przedmiot opłaty, jako czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w zakresie paliw silnikowych oraz gazu. Artykuł 37j. ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy definiuje podmioty podlegające opłacie paliwowej. Na mocy tego przepisu obowiązek zapłaty opłaty paliwowej ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Zgodnie zaś z art. 37k. ust. 1 obowiązek ten powstaje z dniem, w którym podmioty zobowiązane są do zapłaty podatku akcyzowego. W myśl art. 37o. ust. 1 pkt. 1 terminem obliczenia i wpłaty opłaty paliwowej jest 25 dzień miesiąca, następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek zapłaty. Jest to również termin złożenia stosownej informacji właściwemu naczelnikowi urzędu celnego. Z powyższego wynika, że zobowiązanie z tytułu opłaty paliwowej przedawniało się - zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - z dniem 31 grudnia 2011r. Postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14.11.2011r. decyzji organu I instancji z dnia "[...]" w sprawie opłaty paliwowej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności i została ona wykonana przez skarżącego przez zapłatę należności wraz z odsetkami w dniu 2.12.2011r. Po zapłacie zobowiązania przedawnienie nie biegło. Podsumowując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji określającą stronie wysokość opłaty paliwowej za miesiąc grudzień 2005 r., mogła pozostać w obrocie prawnym, mimo uchylenia przez WSA decyzji określającej wysokość akcyzy. Odpowiadając zaś na zarzut skarżącego dotyczący naruszenia prawa procesowego, tj. art. 191 Ordynacji podatkowej, polegający na dokonaniu swobodnej oceny dowodów Sąd stwierdza, iż ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, a wnioski wprowadzano przez organy celne są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego tym samy uznaje, że nie doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów, wynikająca z art. 191 Ordynacji podatkowej, oznacza, że organy celne według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organ celny w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W swoich decyzjach organy celne wskazały ustalony przez siebie stan faktyczny, podały istotne dla rozstrzygnięcia fakty, które uznały za udowodnione, dowody na podstawie których dokonały ustaleń oraz przyczyny dla których uznały dowody za wiarygodne, jak również wyjaśniły przyczyny dla których odmówiły wiarygodności innym dowodom. Natomiast organ odwoławczy w sposób szczegółowy odniósł się także do przedstawionej w odwołaniu argumentacji podatnika. Przeprowadzając postępowanie podatkowe organy nie naruszyły zasad określonych w art. 122 art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zebrały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia, który to wszechstronnie rozpatrzyły z zachowaniem reguł określonych w art. 191 tej ustawy. W tak ustalonym stanie faktycznym podnoszone przez skarżącego wnioski dowodowe, nie mogły wpłynąć na zmianę ustaleń faktycznych i ich ocenę. W żaden sposób bowiem wnioskowany przez stronę dowód z przeprowadzenia badania w zakresie pojemności zbiorników na paliwa nie mógł wpłynąć na poczynione ustalenia odnośnie zużytego oleju opałowego do napędu pojazdów. Także wniosek o wystąpienie przez organ celny do sądu powszechnego w celu ustalenia istnienia bądź nie istnienia stosunku prawnego pomiędzy wskazywanymi przez stronę osobami w świetle innych zgromadzonych dowodów w sprawie pozostaje bez wpływu na meritum sprawy. Organy celne określiły zarówno przesłanki zastosowania kwalifikacji prawnej jak i wskazały, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają zastosowanej w sprawie normie prawnej. Podkreślić należy, że przesłanką do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania podatkowego, jest stwierdzenie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny - to znaczy mający przełożenie na treść rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie doszło do takich naruszeń. Nie ma racji skarżący także w kwestii niemożliwości wydania przez organy celne decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w opłacie paliwowej w sytuacji nie uprawomocnienia się decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Jak już wyżej Sąd stwierdził i jak wynika z treści przytoczonych norm prawnych dotyczących naliczania opłaty paliwowej, opłacie paliwowej podlega każda czynność polegająca na wprowadzeniu na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywana do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt. 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruch drogowym. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynność podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa. W konsekwencji należy stwierdzić, że przesłanki do określenia zobowiązania w opłacie paliwowej aktualizują się bez względu na fakt, czy decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym stała się prawomocna czy też nie. Wystarczy już tylko stwierdzenie, że doszło do wprowadzenia na rynek paliw silnikowych, z którym wiąże się obowiązek określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Sąd nie dopatrzył się również wad prawnych mogących skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Fakt wydania decyzji po dniu 24.03.2012 r. tj. po upływie terminu do załatwienia sprawy określonego w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej został spowodowany obowiązkiem dotrzymania terminu w związku z zastosowaniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy aby zapewnić skarżącemu prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego a tym samym zagwarantować stronie czynny udział w postępowaniu wydał decyzję w dniu "[...]" tj po upływie terminu wskazanego w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Powyższe uchybienie nie miało jednak istnego wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.