II OZ 1071/12

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2012 roku, sygn. akt II SA/Bk 579/12 odmawiające przewrócenia terminu w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2012 roku, Nr [...] w udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił przywrócenia terminu do uzupełnia braków formalnych skargi S.T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku. Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 27 lipca 2012 r., doręczonym w dniu 1 sierpnia 2012 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W dniu 2 sierpnia 2012 r. skarżący złożył dwie kserokopie pisma z 18 czerwca 2012 r. skierowanego do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku w sprawie ustosunkowania się do materiału zgromadzonego w sprawie oraz zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy. W dniu 9 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiona z urzędu złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, gdyż nie wiedział on dokładnie do złożenia, którego pisma wzywał go Sąd. Nie wiedział także co to jest brak formalny i jakie są konsekwencje odrzucenia skargi, tym bardziej, że żadne ze złożonych przez niego pism nie było zatytułowane "skarga". Pełnomocnik nadmieniła również, że skarżący nie posiada wiedzy prawniczej, nie rozumie pojęć prawniczych takich jak skarga, odpis skargi, czy też odpis poświadczony za zgodność z oryginałem. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) przywrócenie terminu do dokonania czynności jest możliwe, jeżeli uchybienie terminu było niezawinione przez stronę. Podkreślił, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Podkreślił, ze zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą powoływanie się na nieznajomość przepisów prawa nie stanowi podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto zaznaczył, że skarżący został prawidłowo pouczony w doręczonym mu wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi o skutkach niewykonania obowiązków w wyznaczonym terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S.T. zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 9 K.p.a. W zażaleniu ponownie podniesiono, że skarżący nie zrozumiał do złożenia, którego pisma wezwał go Sąd. Podkreślono, że w przypadku wezwania skierowanego do strony działającej bez pełnomocnika, nie posiadającej wiedzy prawniczej, wezwanie powinno być skonkretyzowane poprzez wskazanie daty pisma, bądź nazwy, którą zastosowała strona wnosząc środek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przede wszystkim wskazać należy, że okoliczność iż skarżący nie posiadał wystarczającej wiedzy prawniczej do dokonania czynności nie stanowi przesłanki wystarczającej do przywrócenia terminu. Skarżący został w sposób jasny i zrozumiały wezwany do nadesłania odpisów skargi. W wezwaniu wskazano datę pisma (19 czerwca 2012 r.), organ oraz numer i datę zaskarżonej decyzji (k. 9). Zatem Sąd określił wszystkie elementy potrzebne do zidentyfikowania odpowiedniego pisma przez stronę należycie dbającą o swoje interesy, nawet w przypadku gdy strona ta nie posiada wiedzy prawniczej. W odpowiedzi skarżący nadesłał zaś dwie kserokopie pisma z dnia 18 czerwca 2012 r. skierowanego do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku w sprawie ustosunkowania się do materiału zgromadzonego w sprawie, a więc pisma nie odnoszącego się do wydanej już w sprawie decyzji. W tej sytuacji nie można zgodzić się z argumentami podnoszonymi w rozpatrywanym zażaleniu, iż zarządzenie nie było wystarczająco skonkretyzowane. Skoro więc strona została wezwana do uzupełnia braków formalnych w sposób prawidłowy, to w żaden sposób nie może się ona powoływać się na brak wiedzy prawniczej, jako na okoliczności uprawdopodobniającą brak jej winy w naruszeniu terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.