II OZ 859/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Gminy w S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt III SO/Gd 4/07 o wymierzeniu Radzie Gminy w S. D. grzywny w kwocie 10 000 zł w sprawie z wniosku D. R. o wymierzenie Radzie Gminy w S. D. grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007 r. wymierzył Radzie Gminy w S. D. grzywnę w wysokości 10 000 zł za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.). Powyższe postanowienie zostało doręczone Radzie Gminy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia. W dniu 5 lipca 2007 r. Rada Gminy takie zażalenie złożyła. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy jest postanowieniem kończącym postępowanie, przysługuje więc od niego skarga kasacyjna, zaś wniesienie zażalenia jest niedopuszczalne. Taki pogląd został wypracowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi w sprawach o sygnaturach: II OZ 212/05, I OZ 803/03, I OZ 1042/05, I OZ 1328/05, II OSK 262/06, I OSK 521/06). Nie wchodzi więc w rachubę zastosowanie art. 194 § 1 pkt 10 ustawy P.p.s.a., według którego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie wymierzenia grzywny przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł potraktować wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej, ponieważ zażalenie to nie spełnia szczególnych wymagań ustawowych, jakim powinna co do swej konstrukcji odpowiadać każda skarga kasacyjna (art. 176 ustawy P.p.s.a.). Poza tym uwzględnić trzeba, że stosownie do art. 175 cyt. ustawy, skarga kasacyjna powinna być bezwzględnie sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Niezachowanie tego wymagania nie podlega zaś sanacji. Powyższego stanu rzeczy nie mogła zmienić okoliczność, że wnoszący zażalenie dostosował się do błędnego pouczenia Sądu o przysługującym mu uprawnieniu do wniesienia zażalenia, a nie skargi kasacyjnej. Okoliczność ta może być jednak podstawą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.