I OZ 838/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt II SAB/Lu 62/07 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nierozpoznania pkt 1 wniosku z dnia [...] lipca 2007r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt II SAB/Lu 62/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, odmówił skarżącemu Z. W. przyznania prawa pomocy, wskazując, że stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w dniu 3 sierpnia 2007r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nierozpoznania pkt 1 wniosku z dnia [...] lipca 2007r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. Sąd wskazał, że taką samą skargę skarżący złożył w dniu 30 lipca 2007r., w związku z czym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie toczy się postępowanie w tym przedmiocie, sygn. akt II SAB/Lu 59/07, tak więc zaszły przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, w ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga z dnia 3 sierpnia 2007r. nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu. Na powyższe postanowienie Z. W. złożył zażalenie, wnioskując o jego zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym), o czym stanowi art. 246 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Druga z przesłanek została określona treścią art. 247 tej ustawy i ma charakter negatywny, co oznacza, że jej wystąpienie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy chociażby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 wskazanej ustawy. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Stosownie do treści art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W niniejszej sprawie powoływanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na bezzasadność skargi ze względu na to, iż sprawa w tym przedmiocie toczy się przed tamtejszym Sądem, jest niedopuszczalne ze względu na przysługujące stronie prawo wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę i wyłączną kompetencję Naczelnego Sądu Administracyjnego do oceny jej zasadności. W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.