III OSK 4179/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1683/19 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. O. kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2020r., sygn. akt II SA/Gl 1683/19, oddalił skargę J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia [...] marca 2019 r. J. O. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., [...] - dalej: "decyzja z 2012 r.", którą ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa Elektrowni Wiatrowej [...] o mocy 51 MW na działkach o nr [...] obr. Geodezyjny [...], nr [...], obr. Geodezyjny [...], nr [...] obr. Geodezyjny [...] oraz na działkach nr [...] obr. Geodezyjny [...], Gmina [...]" z dniem prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 207/16, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego, tj. z dniem [...] maja 2018 r., gdyż decyzja z 2012 r. stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji leży w interesie skarżącej oraz w interesie społecznym. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1, art. 104, art. 107 § 1-3 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, ze zm. ) - dalej: "ustawa ocenowa", odmówił skarżącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 2012 r., którą zezwolono inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę 17 turbin wiatrowych o mocy każdej turbiny do 3,0 MW oraz infrastruktury towarzyszącej. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji rozważał możliwość wyłączenia się z prowadzenia sprawy jako organu wydającego decyzję środowiskową w związku z postanowieniem organu II instancji z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], o wyłączeniu organu od prowadzenia wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z 2012 r. W dalszej jego części organ I instancji odniósł się do zmiany stanu prawnego dla terenu, na którym planowane jest powstanie turbin wiatrowych z uwagi na stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku bezprzedmiotowości wydanej decyzji. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu podała, że organ I instancji powinien być stroną, a nie organem wydającym decyzję, zatem zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Wskazała, że organ I instancji powinien wydać decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z 2012 r., z uwagi na łączne spełnienie przesłanek bezprzedmiotowości decyzji oraz stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z uwagi na interes społeczny lub w interes stron, a także wyraziła negatywne stanowisko, co do posadowienia turbin wiatrowych również w kontekście stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a., uchyliło w całości decyzję organu I instancji oraz umorzyło postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu podano, że organ I instancji w chwili wydawania decyzji z 2012 r. był właściwy do wydania decyzji na podstawie ustawy. Z uwagi na zmianę przepisów, od 2016 r. właściwym do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska - dalej: "RDOŚ". Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 654) – dalej: "ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych", sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie ustawy. Natomiast pismo inicjujące postępowanie w niniejszej sprawie, tj. wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, wpłynął do organu II instancji w dniu [...] kwietnia 2019 r. Stąd też wymieniony przepis nie znajduje zastosowania do niniejszego postępowania, gdyż decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia innej decyzji jest decyzją wydaną w nowej sprawie. Ponadto, w sprawie doszło do bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na zmianę właściwości rzeczowej organu i stąd też postępowanie administracyjne należało umorzyć. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że zmiana właściwości rzeczowej organu jest równoznaczna z przeniesieniem kompetencji na inny, nowo wybrany organ. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, w której domagała się jej uchylenia i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z 2012 r. z dniem prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 207/16, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Podała, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji złożyła do organu I instancji za pośrednictwem organu II instancji z obawy, że organ I instancji nie będzie właściwy w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy ocenowej organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był burmistrz miasta. Natomiast w chwili złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji właściwym organem z uwagi na treść art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r) ustawy ocenowej był RDOŚ. Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zakresie elektrowni wiatrowych sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego Sąd meriti stwierdził, że organ I instancji, w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, nie był właściwy do rozpoznania wniosku. Dalej Sąd ten podniósł, że w niniejszej sprawie organ wyższego stopnia (organ II instancji) przekazał przedmiotowy wniosek organowi niższego stopnia (organ I instancji), gdyż został on złożony do organu I instancji za pośrednictwem organu II instancji. Zarówno organ I instancji, jak i RDOŚ są organami tego samego, niższego stopnia. Jednak jak już wskazano wcześniej, organ I instancji błędnie stwierdził swoją właściwość i rozpoznał wniosek merytorycznie, który już na tym etapie, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, powinien zostać przekazany RDOŚ. Organ stwierdzając swoją niewłaściwość rzeczową lub miejscową jest zobowiązany sprawę przekazać podmiotowi właściwemu i zawiadomić o tym wnoszącego podanie (wniosek). Stąd też, w ocenie Sądu meriti, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie wyeliminowało decyzję organu I instancji z obrotu prawnego oraz umorzyło postępowanie administracyjne wobec jego bezprzedmiotowości, w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a., a nie na podstawie art. 162 K.p.a. stanowiącym o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd Wojewódzki uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. O. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a. wobec jego niezastosowania w stosunku do skarżonego wyroku, co skutkowało oddaleniem skargi w sytuacji, gdy zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu zaskarżonego wyroku; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nie uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podczas gdy ze stanu faktycznego i prawnego sprawy wynikało, że Wojewódzki Sąd Administracyjnej w Gliwicach, na podstawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OW 31/20, powinien uwzględnić skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. poprzez jej uchylenie; 3) art. 153 P.p.s.a. poprzez niezwiązanie się w całości oceną prawną wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OW 31/20, który wskazał Burmistrza Miasta [...] jako organ właściwy w sprawie; 4) art. 170 P.p.s.a w zw. z art. 166 P.p.s.a w zw. z art. 15 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 4 P.p.s.a w zw. z art. 22 § 2 K.p.a. poprzez niezwiązanie się w całości oceną prawną wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r. (sygn. akt II OW 31/20), który wskazał Burmistrza Miasta [...] jako organ właściwy w sprawie. Mając na uwadze wyżej przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym - w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie oraz poparło wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że Sąd Wojewódzki uchybił przepisom postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowe postępowanie koncentruje się wokół relewantnej kwestii właściwości organu do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., którą ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa Elektrowni Wiatrowej [...] o mocy 51 MW na działkach o nr [...] obr. Geodezyjny [...], nr [...], obr. Geodezyjny [...], nr [...] obr. Geodezyjny [...] oraz na działkach nr [...] obr. Geodezyjny [...], Gmina [...]" z dniem prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 207/16, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego, tj. z dniem [...] maja 2018 r. Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że właściwym do merytorycznego rozpoznania sprawy powinien być RDOŚ. Uznał, że po wydaniu skarżonej decyzji organ powinien przekazać sprawę organowi właściwemu – RDOŚ celem nadania biegu wnioskowi skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji środowiskowej. Istotne znaczenie w sprawie ma fakt, że po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] października 2019 r., skarżąca złożyła, w dniu [...] listopada 2019 r., nowy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji środowiskowej do RDOŚ, który przekazał ten wniosek do Burmistrza [...]. Burmistrz wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął sprawę sporu kompetencyjnego postanowieniem z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OW 31/20 (LEX nr 3018594), wskazując Burmistrza [...] jako organ właściwy w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że: "W przypadku wygaśnięcia decyzji ostatecznej na podstawie powołanego przepisu nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, która była przedmiotem decyzji środowiskowej. W takiej sprawie chodzi jedynie, jak w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji, o ustalenie wystąpienia co najmniej jednej przesłanki z katalogu ustalonego w art. 162 k.p.a. W związku z tym nie można przyjąć, że jeżeli po wydaniu ostatecznej decyzji zmieniły się przepisy prawa materialnego, określające organ właściwy do wydania tej decyzji, to do jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 k.p.a. jest upoważniony organ właściwy zgodnie z tymi zmienionymi przepisami. Oznacza to, że w przypadku, kiedy od czasu wydania decyzji, która ma być wygaszona, zmienił się stan prawny i uległa zmianie właściwość organów, organem właściwym do rozpatrzenia takiego wniosku jest organ, który wydał tę decyzję. W tej sprawie oznacza to, że właściwy w sprawie jest Burmistrz [...], który wydał decyzję środowiskową z [...] listopada 2012 r.". Sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniu wyroku, wprost stwierdził, że nie podziela stanowiska zaprezentowanego w ww. postanowieniu. Tym samym Sąd naruszył art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. oraz art. 15 § 2 P.p.s.a. oraz art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z art. 15 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 4 P.p.s.a. oraz art. 22 § 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy w sprawie sporów kompetencyjnych między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. W myśl art. 15 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne (spory o właściwość), na wniosek, postanowieniem poprzez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Do postanowień zgodnie z art. 166 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrażona w art. 170 P.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Ratio legis unormowań art. 170 P.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje one zachowanie spójności i logiki działania organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. I OSK 2904/19, LEX nr 3055881). Mając na względzie powyższe rozważania trzeba uznać, że Sąd Wojewódzki poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w postanowieniu z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OW 31/20, naruszył prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie nie zastosował środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., ponieważ zagadnienie właściwości organów zostało rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zgodnie bowiem z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r. właściwym w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Burmistrz Miasta [...]. Z kolei przekazanie wniosku skarżącej do rozpoznania przez RDOŚ, po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, spowodowałoby nieważność wydanej decyzji RDOŚ, ponieważ zostałaby wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, jako organ właściwy w sprawie Burmistrza Miasta [...], to brak było podstaw do uchylenia decyzji Burmistrza [...] i umorzenia postępowania w I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał zatem wadliwej oceny przyjmując, odmiennie od Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącej miałby być RDOŚ. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji naruszył zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zgodzić się też trzeba ze skarżącą kasacyjnie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydając decyzję z dnia [...] października 2019 r. naruszyło także przepis art. 8 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, co prawda, że organ wyższego stopnia najpierw przekazał wniosek skarżącej złożony w tym organie Burmistrzowi [...]. Natomiast uszło uwadze Sądu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wydaną - po wcześniejszym przekazaniu przez SKO sprawy temu organowi - decyzję stwierdzając, że Burmistrz [...] nie jest właściwym organem w sprawie. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do argumentów skarżącej podnoszonych we wniosku, jak i w odwołaniu od skarżonej decyzji dotyczących wyłączenia organu I instancji. Niewątpliwie takie działanie organu pozostaje w sprzeczności z ogólną zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, przewidzianą w art. 8 § 1 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Kontrola sądowa rozstrzyganych przez organy władzy publicznej spraw realizowana jest wyłącznie wedle kryterium zgodności danego rozstrzygnięcia z prawem, a przyjęte art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. zasady zaufania do organów władzy publicznej i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, nie mogą chronić i usprawiedliwiać niezgodnych z prawem, kontrolowanych przez sąd administracyjny, konkretnych rozstrzygnięć. Dotąd powiedziane pozwalało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i orzec, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 203 § 1 P.p.s.a., orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składa się opłata za czynności profesjonalnego pełnomocnika, który sporządził skargę kasacyjną (240 zł - § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz zwrot kosztów z tytułu uiszczonych przez stronę skarżącą wpisów od skargi kasacyjnej (100 zł) i od skargi (200 zł), a także zwrot kosztów opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku Sądu pierwszej instancji z uzasadnieniem (100 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).