II SA/Lu 609/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]., Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. M. kwotę 350 /trzysta pięćdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu zażalenia A. M. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku handlowo-usługowego, przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek usługowy oraz budowie zjazdu i parkingu na działce nr 7/2 przy ul. P. 32 w L. – do czasu wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił wszczęte na wniosek A. M. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku handlowo-usługowego, przebudowie istniejącego wielorodzinnego budynku mieszkalnego na budynek usługowy oraz budowie zjazdu i parkingu na działce nr 7/2 przy ul. P. 32 w L. – do czasu wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Zdaniem organu I instancji dla obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Jest to bowiem obszar przestrzeni publicznej o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne stanowiące rozwinięcie definicji wyrażonej w art. 2 pkt 6 ustawy. W uchwalonym dnia 13 kwietnia 2000 r. przez Radę Miasta w L. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L. działka objęta wnioskiem przeznaczona została pod realizację głównego układu komunikacyjnego miasta z układem zewnętrznych dróg ekspresowych (droga S-17 W. – L. – Z.). W Studium przewidziano modernizację istniejącego odcinka trasy W-Z oraz budowę pozostałego odcinka w ciągu drogi S-17, co zapewni szybkie powiązania drogowe w skali miasta, budowę nowego wyjazdu w kierunku Warszawy z ominięciem zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem organu I instancji pomimo, że w Studium nie zawarto pojęcia "obszar przestrzeni publicznej" – to działka objęta wnioskiem faktycznie jest położona na takim obszarze, który wymaga sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W złożonym zażaleniu A. M. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów postępowania administracyjnego przez dokonanie błędnej, rozszerzającej wykładni postanowień Studium polegającej na przyjęciu, że w stosunku do objętego wnioskiem obszaru istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznający zażalenie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. Podzielając pogląd o obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego posłużono się dodatkowo argumentem, że wymieniona w Studium droga o nr S-17 jako droga ekspresowa wymieniona jest w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci dróg i autostrad. Zatem obszar, przez który droga ma przebiegać ma szczególne znaczenie dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców i jako taki jest obszarem przestrzeni publicznej, wobec którego istnieje obowiązek sporządzenia planu. Zdaniem SKO konsekwencją powyższych stwierdzeń jest wynikający z zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o drogach publicznych obowiązek zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 kpa oraz art. 14 ust. 7, art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według skarżącego, organy dokonały błędnej oceny zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L., jakoby zawierały one wskazania obszaru przestrzeni publicznej, o jakim mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto ustawa o drogach publicznych nie jest przepisem odrębnym, z którego wynikałby obowiązek sporządzenia i uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał także, że dla działki sąsiadującej z działką objętą wnioskami wydana została w dniu [...] decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wskazanym w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracji (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. W myśl art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się, jeśli wniosek dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zawieszenie następuje do czasu uchwalenia planu. Obowiązek uchwalenia planu wynika z przepisów odrębnych, zawartych w konkretnych ustawach. Takimi przepisami są: art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (tj. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminnych uzdrowiskach (Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady. Brak natomiast zapisu o obowiązku uchwalenia planu w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), którą wskazuje organ odwoławczy, nie powołując konkretnego przepisu ustawy ani w aktach wykonawczych do ww. ustawy. Błędne jest stanowisko organów obu instancji, że obowiązek sporządzenia planu wynika ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 13 kwietnia 2000 r. uchwalonego na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jakkolwiek ustalenia tego Studium są nadal wiążące dla organów gminy przy sprowadzeniu planu, to zarówno treść jak i procedura uchwalenia tego aktu różni się istotnie od przewidzianej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołane Studium nie zawiera np. pojęcia "obszar przestrzeni publicznej", który określa się w studium na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy. Studium nie jest jednak aktem prawa miejscowego, co wyraźnie wynika z art. 9 ust. 5 ustawy, nie można zatem wywodzić z zapisów studium obowiązku, o jakim stanowi art. 62 ust. 2 ustawy, skoro nie można na jego podstawie nałożyć na organ obowiązku – tak jak to wynika z przepisów odrębnych. W każdym razie, w okolicznościach niniejszej sprawy, ustalenia Studium uchwalonego dnia 13 kwietnia 2000 r. nie stwarzają obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla obszaru obejmującego teren nieruchomości objętej wnioskiem. Obowiązek taki nie wynika także z przepisów odrębnych – szczególnych, które w sposób jednoznaczny nie budzący wątpliwości nakazują uchwalić plan miejscowy. Brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy, na co słusznie wskazuje skarżący. Rozpoznając ponownie sprawę, organ administracji uwzględni powyższe uwagi i rozstrzygnie wniosek o ustalenie warunków zabudowy z uwzględnieniem faktu, że obecnie brak jest przepisów prawa, które nakładałyby obowiązek sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a/ i art. 135 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej ustawy.