II SA/Gl 532/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi T. H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Powiatowego w C. z dnia [...] r. numer [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. T. H., powołując się na art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ponowił wniosek o zwrot nieruchomości (oznaczonej jako działka nr 1 i 2) wywłaszczonej na rzecz Gminy O. w celu urządzenia pola namiotowego i plaży. Uzasadniając wniosek podniósł, iż działki te nie są wykorzystywane na cel publiczny i zgodnie z celem wywłaszczenia, a zostały przekazane w dzierżawę Klubowi Motorowemu w celu realizacji zadań statutowych, m.in. wykorzystywania jako parking dla samochodów, przyczep kempingowych i urządzania imprez zakładowych, czyli w celach komercyjnych. W ocenie wnioskodawcy zaistniał "w chwili obecnej nowy stan prawny stanowiący podstawę do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, w związku z zaniechaniem realizacji celu uzasadniającego wywłaszczenie". W odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w C. pismem z dnia [...] r. poinformował, iż żądanie zwrotu objętych wnioskiem działek zostało rozpatrzone i rozstrzygnięte decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Ta ostatnia decyzja jako ostateczna pozostaje w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego organ jest związany decyzją, którą wydał, dopóki pozostaje ona w obrocie. W konsekwencji organ stwierdził, iż brak jest podstaw do ponownego rozpatrzenia sprawy o zwrot nieruchomości, bowiem tryb administracyjny w tej sprawie został wyczerpany. Odnosząc się do powyższego pisma T. H. w piśmie z dnia [...] r. do Wojewody [...], nazwanym skargą, podniósł, iż "prawo do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie ulega wygaszeniu", i dlatego organy administracji publicznej przy wystąpieniu nowego stanu prawnego nieruchomości powinny rozpatrzyć sprawę, uwzględniając przy tym ten nowy stan sprawy. Świadczy o tym, w jego ocenie, fakt, iż Gmina S. oddała sporne nieruchomości w dzierżawę prywatnemu podmiotowi na inny cel niż cel wywłaszczenia (cel publiczny) . Pismem z dnia [...] r., T. H. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Starosty [...], podtrzymując swoją argumentację wskazującą, że w związku z oddaniem przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie na cel komercyjny, wystąpiły nowe okoliczności umożliwiające i uzasadniające zwrot nieruchomości. Wyrokiem z dnia 30 września 2011 r. (sygn. akt II SAB/Gl 28/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując skargę zobowiązał Starostę [...] do wydania w terminie 1 miesiąca od doręczenia akt, aktu rozstrzygającego złożony w sprawie wniosek T. H. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd dokładnie wskazał, że pomimo złożenia przez skarżącego wniosku, organ nie wydał do dnia rozpoznania skargi na bezczynność żądanej decyzji, ewentualnie stosownego postanowienia. Nie podlega natomiast żadnej wątpliwości fakt, że żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości stanowi przedmiot postępowania administracyjnego i jego rozpoznanie następuje, co do zasady, przez wydanie w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że nie może być uznane za załatwienie sprawy pismo wyjaśniające. Jednocześnie dodał, że nawet, gdyby przyjąć, że sprawa o jakiej mowa we wniosku skarżącego z dnia [...] r. została zakończona prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. o odmowie wywłaszczonej nieruchomości, to w rozpoznaniu tego wniosku powinna być wydana decyzja o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 w związku z art. 16 i art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Dodatkowo zwrócił uwagę, że we wniosku skarżący podaje zaistnienie nowego stanu prawnego wynikającego z oddania wywłaszczonej nieruchomości w użytkowanie na inny cel niż cel wywłaszczenia. Zatem w tym zakresie organy powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające prowadzące do oceny twierdzeń zawartych w tym wniosku oraz sprawdzenia czy zachodzi powaga rzeczy rozstrzygniętej. Po przekazaniu akt sprawy do organu, Starosta [...], rozpatrując sprawę, powołał jako podstawę prawną art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w O. oznaczonej jako pgr 1 o powierzchni [...] ha i pgr 2 o powierzchni [...] ha, stanowiącej własność Gminy S. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, iż zobowiązany do wydania aktu rozstrzygającego złożony w dniu [...] r. wniosek o zwrot nieruchomości, ustalił, iż nieruchomość objęta żądaniem była już przedmiotem postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Wówczas wydana została decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. odmawiająca zwrotu tej nieruchomości. Po rozpatrzeniu wniosku T. H. o uzupełnienie tej decyzji, postanowieniem z dnia [...] r. odmówiono jej uzupełnienia, a decyzją z dnia [...] r. organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. Ta ostatnia decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Dalej Starosta stwierdził, iż nie podziela zdania T. H. o zmianie stanu prawnego spornej nieruchomości, gdyż zarówno w chwili pierwotnego rozpoznania sprawy zakończonego wydaniem wymienionych decyzji, jak i w chwili obecnej pozostaje on nie zmieniony. Wskazał, iż obecnie, wobec zawarcia kolejnej umowy (z dnia [...] r.) najemcą pozostaje Klub Motorowy "A" przy Kopalni Węgla Kamiennego "B", a przeznaczenie terenu nie zostało zmienione i dalej wykorzystywane jest jako ogólnodostępny camping oraz pole namiotowe. Nie zaistniał więc stan prawny dający podstawę do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a organ nadal pozostaje związany, na mocy art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydaną przez siebie decyzją. Na podstawie art. 61 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, z kolei w myśl art. 61a tego Kodeksu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Mając powyższe na uwadze organ postanowił jak w sentencji. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. H. wnosząc o jego uchylenie i zobowiązanie Starosty do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zarzucił mu naruszenie przepisów procedury prawnej, a mianowicie przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, iż w postanowieniu Starosta nie wskazał na fakt wydzierżawienia terenu podmiotowi prywatnemu w celu realizacji własnych celów i nie podał podstawy prawnej dopuszczającej użytkowanie nieruchomości na inny cel, niż cel publiczny wskazany w decyzji wywłaszczeniowej. W jego ocenie nieruchomość w chwili obecnej nie jest wykorzystywana zgodnie z celem wywłaszczenia, czyli stan faktyczny i prawny uległ zasadniczej zmianie. Starosta odmawiając rozpatrzenia kolejnego wniosku o zwrot nieruchomości uchylił się od rozpatrzenia kluczowej kwestii (przekazanej do rozstrzygnięcia już postanowieniem Ministra Budownictwa), a mianowicie nie ustalił, czy nieruchomość wywłaszczona została użyta zgodnie z celem wywłaszczenia i czy cel ten do chwili obecnej jest realizowany. Powołał się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 1999 r., stwierdzający, iż nieruchomość wywłaszczona na cel publiczny nie może być przekazana podmiotowi prywatnemu w celu realizacji innych celów niż uzasadniających wywłaszczenie. Wskazał, że nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa w celu urządzenia pola namiotowego jako obiektu użyteczności publicznej, a obecnie nieruchomość ta została przez Gminę S. wydzierżawiona Klubowi Motorowemu, który na niej realizuje własne cele statutowe wykorzystując ją jako pole karawaningu, parkingu samochodowego i przyczep kempingowych oraz dla urządzania imprez zakładowych, co jest w sposób oczywisty sprzeczne ze ściśle określonym celem wywłaszczenia. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 61a w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ powołał się na treść art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego wskazując, kiedy organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, stwierdził, że kolejny wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości stanowi w istocie żądanie ponownego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. Zdaniem organu, merytoryczna decyzja wydana w tej samej sprawie dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przepis ten stanowi więc gwarancję w stosunku do trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 Kodeksu, a nadto potwierdza, iż decyzja taka byłaby nieważna – naruszałaby zasadę ochrony powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Nadto organ odwoławczy wskazał, że zmiana sposobu użytkowania wywłaszczonej nieruchomości już po zrealizowaniu celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej i rozporządzenie nią na rzecz innego podmiotu nie powoduje obowiązku zwrotu tej nieruchomości. Zbędności nieruchomości w rozumieniu art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie można wyprowadzić bowiem ze zdarzeń, które nastąpiły po osiągnięciu celu wywłaszczenia u (w tym zakresie organ odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2001 r. , sygn. akt IV SA 2266/98, z dnia 3 września 2002 r. sygn. akt I SA 254/01 czy z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1725/07. Reasumując organ stwierdził, że sprawa zwrotu opisanej nieruchomości była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji i została zakończona decyzją ostateczną. Nie nastąpiła zmiana stanu prawnego, która dawałaby podstawę do ponownego rozpatrzenia wniosku o zwrot tej nieruchomości, a w tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, iż należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że brak jest podstaw do ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego o zwrot nieruchomości oznaczonych jako działki o nr 1 i nr 2 w O. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący T. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] i poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, iż postanowienie te wydane zostały "w niezgodności ze stanowiskiem WSA w Gliwicach zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 września 2011 r. sygn.akt II SAB/Gl 28/11". Wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r, utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. o odmowie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej zgodnie z celem wywłaszczenia nie pozbawia byłego właściciela żądania zwrotu, jeżeli nieruchomość jest użytkowana niezgodnie z celem wywłaszczenia. Dodał, iż Starosta, pomimo zobowiązania postanowieniem Ministra Budownictwa, nie przeprowadził postępowania mającego na celu sprawdzenie zgodności użytkowania przedmiotowej nieruchomości z celem uzasadniającym wywłaszczenie. Ponowiony w niniejszym postępowaniu wniosek jest następstwem braku działania Starosty, wobec użytkowania tej nieruchomości niezgodnie z celem wywłaszczenia. Pomimo to nadal nie uzyskał od organów odpowiedzi, czy nieruchomość jest użytkowana zgodnie z celem wywłaszczenia. Odwołując się do wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podkreślił, iż Sąd wskazał na potrzebę zbadania, wyjaśnienia i oceny prawnej sprawy i po wszczęciu postępowania wydania stosownego rozstrzygnięcia. Natomiast organ wydając postanowienie na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, nie dopełnił nałożonego przez Sąd obowiązku wszczęcia postępowania w celu zbadania czy nieruchomość jest użytkowana zgodnie z celem wywłaszczenia jako pole namiotowe spełniając wymogi obiektu użyteczności publicznej. Skarżący nie zgadził się z twierdzeniem Wojewody [...], że po zrealizowaniu celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej i rozporządzeniu nieruchomością na rzecz innego podmiotu, nie ma obowiązku zwrotu tej nieruchomości. W tym zakresie odwołał się do stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w wyroku o sygn. III CSK 201/10. Podsumowując skarżący stwierdził, że sprawa zwrotu opisanej nieruchomości nie została ostatecznie zakończona, co potwierdza również w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność Starosty. W jego ocenie z całą pewnością wywłaszczenie nie nastąpiło dla podmiotu prywatnego w celu użytkowania nieruchomości jako parking samochodowy czy dla przeczep kempingowych. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. skarżący podtrzymał skargę i zawarte w niej argumenty. Stwierdził, że organy nie wykonały wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 28/11, bowiem nie wszczęły postępowania w sprawie. W jego ocenie, już w dacie wydania decyzji ostatecznej z [...] r. o odmowie zwrotu nieruchomości, decyzja ta była błędna, gdyż nieruchomość nie była wykorzystywana na cele wywłaszczenia. Wobec uchybienia terminu, Sąd odrzucił jednak złożoną wówczas skargę. W chwili obecnej, wobec faktu komercyjnego wykorzystywania nieruchomości, wniosek o zwrot nieruchomości jest uzasadniony. Dodał, że decyzja z [...] r. pozostaje w obrocie prawnym. Brak pouczenia ze strony organów sprawił, że nie występował o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie, jak również postanowienie je poprzedzające nie są, w ocenie składu orzekającego, zgodne z prawem. Wskazać przyjdzie, iż sprawa powyższa nie jest rozpatrywana pierwszy raz. Jak wspomniano powyżej wniosek o zwrot nieruchomości (oznaczonej jako działka nr 1 i 2) wywłaszczonej na rzecz Gminy O. była przedmiotem orzekania przez organy administracyjne, a mianowicie rozpatrując wniosek T. H. z dnia [...] r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. odmówił zwrotu wnioskowanej nieruchomości, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Ponowny wniosek o zwrot tej nieruchomości skarżący złożył w dniu [...] r., a to wobec braku wyjaśnienia sprawy zgodności użytkowania wywłaszczonej nieruchomości zgodnie z celem wykazanym w decyzji o wywłaszczeniu. Wobec braku załatwienia tego wniosku, T. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Starosty [...], który wyrokiem z dnia 30 września 2011 r. (sygn. akt II SAB/Gl 28/11 ) zobowiązał organ – Starostę [...] do wydania w terminie jednego miesiąca, od daty zwrotu akt do organu, rozstrzygniecie w przedmiocie złożonego wniosku. Analiza tego wyroku musi doprowadzić do stwierdzenia, że Sąd ten wskazał w uzasadnieniu sposób i tryb procedowania organu, zobowiązując Starostę do wyjaśnienia i jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, powzięcia stosowanego rozstrzygnięcia. Trzeba też w tym miejscu przypomnieć, że przepis art. 153 ustawy z dnia cytowanej już powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Dokonując oceny postępowania organu, które doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia należy więc dokonać oceny, czy orzekające w sprawie organy odniosły się do wskazań zawartych w wymienionym wyroku, wyjaśniły podnoszone w sprawie wątpliwości i podjęły prawidłowe rozstrzygnięcie. Przyjdzie zauważyć, że postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kodeksu czyli żądanie o wszczęcie postępowania- zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały jednak w wymienionym przepisie skonkretyzowane. Nie może być jednak w tym zakresie wątpliwości, że mieścić się tu powinny sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Jak już wspomniano w przedmiotowej sprawie Starosta [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2011 r. został zobowiązany do wydania, w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt organowi, aktu rozstrzygającego wniosek T. H. z dnia [...] r. Zatem organ tym wyrokiem został zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego, w którym domagał się on zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W wyroku tym Sąd wskazał, jak organ powinien postępować w tym zakresie. Stwierdzić trzeba, że w postępowaniu prowadzonym po wydaniu powyższego wyroku Starosta w ogóle nie wziął pod uwagę tych wskazań. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd wskazał bowiem, że nie ulega wątpliwości fakt, iż wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości stanowi przedmiot postępowania administracyjnego a jego rozpoznanie następuje co do zasady w drodze decyzji administracyjnej opartej na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami. Podał także, że nawet gdyby przyjąć, że sprawa wywłaszczonych nieruchomości, o których mowa we wniosku z dnia [...] r., czyli działek oznaczonych nr 1 i nr 2 została zakończona prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, to w rozpoznaniu tego wniosku powinna być wydana decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jako bezprzedmiotowego ( na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 16 § 1 i art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Do takiego jednak zakończenia sprawy niezbędne jest jednak uprzednie przeprowadzenie przez organ wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w zakresie podanych przez skarżącego nowych faktów i okoliczności zmieniających, w jego ocenie, sytuację wnioskowanej do zwrotu nieruchomości. Dopiero bowiem jednoznaczne i nie budzące wątpliwości ustalenie tożsamości stanów faktycznego i pranego prowadzić będzie do stwierdzenie zaistnienia powagi sprawy rozstrzygniętej, czyli prowadzić będzie do powyżej wzmiankowanego umorzenia postępowania. Mając powyższe na względzie przyjdzie stwierdzić, że rozpatrujący złożony sprawę Starosta, zupełnie pominął wskazania zamieszczone w wymienionym powyżej wyroku i wydał rozstrzygnięcie zupełnie odmienne – a mianowicie kwestionowane w niniejszej sprawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. Nie zostały więc w tym postępowaniu uwzględnione wskazania Sądu, a sprawa będąca przedmiotem postępowania nie została wyjaśniona. W prawdzie organ wskazał l na funkcjonująca w obrocie prawnym ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., ale wobec zarzutów skarżącego w zakresie zmiany stanu faktycznego i prawnego sprawy, to organ zobowiązany został do szczegółowego i wnikliwego wyjaśnienia w zakresie ustalenia, czy w sprawie zachodzi tożsamość sprawy. Na organie ciąży bowiem obowiązek jednoznacznego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Skoro więc na organ nałożono taki obowiązek, to niezrozumiałym staje się przyjęte przez organy rozstrzygnięcie, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek (wskazanych w art., 61 a Kodeksu), która takie rozstrzygniecie by uzasadniała. Podkreślenia też wymaga brak konsekwencji po stronie organów, które odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie odnoszą się merytorycznie do sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniach swoich postanowień. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd uznał zaskarżone postanowienie za wydane z naruszeniem art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a naruszenia te w ocenie Sądu miały wpływ na wynik sprawy. To z kolei powoduje konieczność uchylenia zaskarżonych postanowień na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy, a o kosztach Sąd nie orzekał na podstawie art. 210 powołanej ustawy, jako że strona nie zgłosiła wniosku o zwrot kosztów postępowania. W przypadku ponownego postępowania, organy powinny uwzględnić wyrażone powyżej stanowisko i doprowadzić do wydania orzeczenia zgodnego z przywołanymi powyżej przepisami.