VII SA/Wa 1030/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., Nr [...], Prezes Wód Polskich na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] września 2020 r., Nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego – utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] lipca 2019 r., znak:[...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] udzielił M. L. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością [...] w [...] nad [...]. Następnie w dniu [...] marca 2020 r. [...]. w [...] (dalej: "wnioskodawca") wystąpiły do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej o podjęcie działań nadzorczo – kontrolnych w stosunku do Prezesa Wód Polskich oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w związku z domniemanym rażącym naruszeniem prawa przy wydaniu powyższej decyzji w związku z nieuwzględnieniem wnioskodawcy jako strony postępowania. W dniu [...] maja 2020 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej przekazał przedmiotowe pismo wskazując, że jest to wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] lipca 2019 r. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Prezes Wód Polskich postanowieniem Nr [...] z [...] września 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Wnioskodawca pismem z [...] września 2020 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dysponuje oczywistym interesem prawnym do wszczęcia przedmiotowego postępowania, gdyż wydanie przedmiotowej decyzji i jej realizacja przez uprawnionego przedsiębiorcę wpływa na bieżące funkcjonowanie wnioskodawcy. Równocześnie wnioskodawca podniósł, że kwestionowane rozstrzygnięcie jest rażąco niezgodne z art. 396 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo wodne oraz uchwałą Nr [...] Sejmiku Wojewódzkie [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji [...] oraz aglomeracji [...] nad [...]. Po przeanalizowaniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Wód Polskich postanowieniem Nr[...] z [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w kodeksie postępowania administracyjnego nie funkcjonuje instytucja wszczęcia postępowania z urzędu na wniosek osoby trzeciej. Wniosek taki może być traktowany jedynie jako sygnalizacja możliwości wystąpienia przesłanki do prowadzenia postępowania, która nie jest jednak wiążąca dla organu. Uznanie przez organ na podstawie uzyskanej informacji o zasadności wszczęcia postępowania z urzędu nie czyni zaś podmiotu, który dostarczył informację, automatycznie uczestnikiem postępowania. Odnosząc się do zarzutów formułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Wód Polskich uznał, że argument wpływu udzielonego pozwolenia wodnoprawnego na bieżące funkcjonowanie wnioskodawcy wskazuje jedynie na posiadanie interesu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, a także w trybach nadzwyczajnych mających za przedmiot pozwolenie wodnoprawne krąg stron ustalany jest w oparciu o art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Na jego podstawie stroną takiego postępowania jest osoba wnioskująca o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykorzystania urządzeń wodnych. Przy czym biorąc pod uwagę cel ustawy Prawo wodne oddziaływanie, które jest podstawą ustalania kręgu stron rozważane jest w kategoriach środowiskowych, podczas gdy wnioskodawca powołuje się na potencjalne oddziaływanie ekonomiczne. Równocześnie Prezes Wód Polskich podkreślił, że w przypadku szczególnego korzystania z wód polegającego na wprowadzaniu do urządzeń kanalizacyjnych – będących własnością innych podmiotów – ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego należy przyjąć, że obszar oddziaływania zamyka się na nieruchomości, na której to wprowadzanie ma miejsce i obejmuje urządzenia kanalizacyjne, do których wprowadzane są ścieki. Tak więc stronami postępowania w takiej sytuacji są: wnioskujący o pozwolenie wodnoprawne, właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki oraz ewentualnie właściciel nieruchomości, na której zlokalizowany jest punkt wprowadzania ścieków. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje , Prezes Wód Polskich stwierdził, że w niniejszej sprawie wnioskodawca posiadający interes faktyczny nie może zostać uznany za stronę, a tym samym inicjatora postepowania w trybie nadzwyczajnym dotyczącego pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością wnioskodawcy. Z tego też względu organ nie oceniał merytorycznych zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę. Skargę na postanowienie Prezesa Wód Polskich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły [...] z siedzibą w [...], domagając się jego uchylenia, uchylenia postanowienia organu z [...] września 2020 r., a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 28. i art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 401 ust 1 ustawy Prawo wodne polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia z [...] września 2020 r. zamiast uwzględnienia wniosku z [...] września 2020 r., a w konsekwencji niewszczęcie postępowania administracyjnego dla stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., pomimo że skarżąca spełnia przesłanki dla uznania jej za podmiot któremu przysługuje prawo do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony; - art. 157 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. z urzędu lub wszczęcia takiego postępowania na wniosek skarżącej jako osoby trzeciej, w sytuacji gdy dostrzeżone przez skarżącą naruszenia szczegółowo wymienione w treści wniosku z dnia [...] marca 2020 r., w tym zwłaszcza dotyczące oczywistego i rażącego naruszenia treści art. 396 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo Wodne - z Programem wynikającym z AKPOSK 2017 i załącznika 2 - nr poz. 444 i nr 440 ( i_d aglomeracji nr [...] i nr [...]) oraz Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji [...] oraz aglomeracji [...] nad [...], powinny skutkować niezwłocznym zainicjowaniem z urzędu postępowania dla stwierdzenia nieważność przedmiotowej decyzji, - art. 401 ust. 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo wodne, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że skarżąca dysponuje oczywistym interesem prawnym dla wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], w sytuacji gdy wydanie przedmiotowej decyzji i jej realizacja przez uprawnionego przedsiębiorcę wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego i jest rażąco niezgodne z bezwzględną przesłanką formalno-prawną z art. 396 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo Wodne - z Programem wynikającym z AKPOŚK 2017 i załącznika 2 nr poz. 444 i nr 440 (i_d aglomeracji nr [...] i nr [...]) oraz Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji [...], w sytuacji gdy wszystkie założenia zawarte w tym programie znajdują swoje potwierdzenie także w kolejnej aktualizacji AKPOŚK na lata 2022-2027 w odniesieniu do Gminy [...] oraz Gminy [...] nad [...] - Miasta [...] nad [...]. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Wyjaśniła, że w dniu 1 lipca 2004 r. skarżąca zawarła [...]. "[...]" L.M. umowę nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. W dniu [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] wydał decyzję stanowiącą pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód przez [...] "[...]" L. M. polegające na wprowadzeniu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z działalności prowadzonej przez Zakład, do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością skarżącej, m. in. z ilością wprowadzanych ścieków wynoszącą Qśr. D=300,00 m3/d. Począwszy od września 2019 roku skarżąca odnotowała znaczny spadek ilości dostarczanych ścieków przemysłowych do sieci spółki (nawet o około 25 % ilości wynikającej z udzielonego zezwolenia wodnoprawnego). Zmniejszenie ilości dostarczanych do sieci skarżącej ścieków przez [...]. "[...]’’ L.M. wynikało z wywożenia ścieków do oczyszczalni ścieków w [...] nad [...], niestanowiącej własności skarżącej, na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...], udzielającej temu podmiotowi pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego pochodzących z działalności prowadzonej przez Zakład do urządzeń kanalizacyjnych wskazywanych [...] w [...] nad [...] - na stacji zlewnej oczyszczalni ścieków w [...] nad [...]. Skarżąca wskazała przy tym, że wszelkie decyzje i przedsięwzięcia były i są podejmowane przez nią przy uwzględnieniu aktualnego i bieżącego zapotrzebowania w zakresie dostarczania mieszkańcom gminy wody i odprowadzania ścieków. Z uwagi na tę okoliczność skarżąca w 2011 roku dokonała rozbudowy Oczyszczalni Ścieków w [...] poprzez wzniesienie drugiego bloku oczyszczalni. Stąd też ze względu na znaczne ograniczenie dostarczanej ilości ścieków skarżąca bezskutecznie usiłowała uzyskać od [...] "[...]" L. M. informacje w zakresie prognozowanej ilości ścieków przemysłowych, które planowane są do wprowadzania w cyklu dziennym i miesięcznym do miejskiej sieci kanalizacyjnej w [...] oraz czasowego rozkładu ich dopływu, co pozwoliłoby zorganizować pracę w siedzibie skarżącej. W odpowiedzi na skargę Prezes Wód Polskich wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Prezesa Wód Polskich Nr [...] z dnia [...] marca 2021r. , utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2020r. w przedmiocie odmowy wszczęcia na wniosek [...] z siedzibą w [...], postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] lipca 2019r., udzielającej M. L. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością [...] w [...] nad [...]. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61a § 1 kpa, który legł u podstaw zaskarżonego postanowienia, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 61a § 1 kpa jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych tj. gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również, gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie; konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Jednocześnie w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym powyższa regulacja - w zakresie w jakim wskazuje na podstawę do odmowy wszczęcia postępowania, gdy wniosek został wniesiony przez osobę niebędącą stroną - ma zastosowanie, jeżeli już z treści żądania wszczęcia postępowania wynika w sposób oczywisty, że podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego, którego mogłoby dotyczyć postępowanie (por. wyroki NSA z: 17 czerwca 2005 r., OSK 1534/04, LEX nr 190574; z 25 kwietnia 2006 r., I OSK 725/05, LEX nr 209119; z 2 października 2009 r., II OSK 1501/08, LEX nr 571791; z 10 marca 2010 r., II GSK 433/09, LEX nr 596817; z 28 marca 2012 r., II GSK 321/11, LEX nr 1219017). Oznacza to więc, że odmowa wszczęcia postępowania na gruncie art. 61a § 1 k.p.a. jest możliwa w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Równocześnie podkreśla się, że z "oczywistością" okoliczności warunkującej odmowę wszczęcia postępowania organ administracji publicznej powinien mieć do czynienia już na etapie podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, bądź po dokonaniu jednostkowych i prostych czynności. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. Ponadto należy wyjaśnić, że ocena czy danej osobie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo następuje na podstawie art. 28 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny. Postępowanie administracyjne dotyczy tym samym interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w jego graniach wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Innymi słowy, interes prawny występuje, jeżeli pomiędzy sytuacją prawną podmiotu, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Należy jednak podkreślić, że postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia wodnoprawnego stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną, w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Zatem w obu tych przypadkach podstawę ustalenia kręgu stron postępowania stanowi zasadniczo art. 401 ust 1 ustawy Prawo wodne ( Dz.U. z 2020r., poz.310), zgodnie z którym stroną takiego postępowania jest osoba wnioskująca o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykorzystania urządzeń wodnych. W ocenie Sądu całkowicie uprawniony jest wniosek organu, że stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2019r. jest wnioskodawca M. L. , właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki- [...] w [...] nad [...] oraz ewentualnie właściciel nieruchomości, na której zlokalizowany jest punkt wprowadzania ścieków. Podkreślenia wymaga , że skarżąca spółka ani we wniosku o stwierdzenie nieważności ani w skardze do Sądu nie podnosiła, by decyzja z dnia [...] lipca 2019r.w jakikolwiek sposób powodowała, że oddziaływać będzie na nią zamierzone korzystanie z wód wynikające z tej decyzji. Przy czym słusznie podkreślił organ , że oddziaływanie o którym mowa w art. 401 ust 1 Prawa wodnego, a które jest podstawą ustalania kręgu stron w niniejszym postępowaniu rozważane jest w kategoriach środowiskowych, na które skarżąca się nie powołuje. Nawet jeśli przyjąć koncepcję niezależności art. 28 k.p.a. w ustalaniu interesu prawnego w sprawie pozwolenia wodnoprawnego ze względu na rozumienia pojęcia "interesu prawnego" i specyfiki postępowania nieważnościowego jako nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, to i tak skarżąca spółka interesu takiego nie wykazała. W judykaturze pojawia się pogląd , że w postępowaniu nadzwyczajnym, ze względu na szczególne okoliczności sprawy, może zaistnieć potrzeba szerszego ujęcia legitymacji do żądania wszczęcia takiego postępowania – wychodząc w tym wypadku poza krąg podmiotów wymienionych w art. 401 ust 1 Prawa wodnego, a pozostając jednocześnie w zakresie art. 28 k.p.a. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania takiego jak przedmiotowe ma bowiem każdy, kto posiada interes prawny w wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego, a więc jest podmiotem, którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczności na jakie powołuje się skarżąca jednoznacznie wskazują na istnienie po jej stronie jedynie interesu faktycznego i ekonomicznego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2019r. W ocenie skarżącej jej interesu prawnego należy poszukiwać w fakcie, że w dniu [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] wydał decyzję stanowiącą pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód przez [...] "[...]" L. M. polegające na wprowadzeniu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z działalności prowadzonej przez Zakład, do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością skarżącej spółki , m. in. z ilością wprowadzanych ścieków wynoszącą Qśr. D=300,00 m3/d. Jak podaje skarżąca spółka "zmniejszenie ilości dostarczanych do sieci skarżącej ścieków przez [...]"[...]" L. M. wynikało z wywożenia ścieków do oczyszczalni ścieków w [...] nad [...], niestanowiącej własności skarżącej, na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...]". Jednocześnie skarżąca w 2011 roku dokonała rozbudowy Oczyszczalni Ścieków w [...] poprzez wzniesienie drugiego bloku oczyszczalni. Obserwując znaczne ograniczenie dostarczanej ilości ścieków skarżąca bezskutecznie usiłowała uzyskać od [...] "[...]" L. M. informacje w zakresie prognozowanej ilości ścieków przemysłowych, które planowane są do wprowadzania w cyklu dziennym i miesięcznym do miejskiej sieci kanalizacyjnej w [...]. Podkreślenia wymaga, że interesem prawnym nie legitymuje się podmiot jedynie zainteresowany podjęciem albo uchyleniem/ stwierdzeniem nieważności określonego aktu, który nie oddziałuje bezpośrednio na jego sferę prawną. Podmiot ten dysponuje bowiem jedynie interesem faktycznym (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2018r., sygn. akt II OSK 3147/17, LEX nr 2524307, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2020r., sygn. akt II SA/po 916/19, LEX nr 2775303, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 10 października 2019r., sygn. akt II SA/Bk 651/19, LEX nr 2726133). Podzielając powyższe poglądy prawne, Sąd w niniejszej sprawie stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji pomiędzy jej własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a decyzją z dnia[...]lipca 2019r., zachodzi taki związek, że decyzja ta narusza – pozbawia lub ogranicza – jej interes prawny lub uprawnienie. W przedmiotowej skardze, nie zostały co do tego wskazane żadne okoliczności i nie stwierdził tego również Sąd w kontekście okoliczności sprawy. Bez wątpienia natomiast skarżąca wykazała po swojej stronie istnienie interesu ekonomicznego , w jakimś stopniu wpływającego na sytuację majątkową spółki, jednak nie można go utożsamiać z interes prawnym o którym mowa w art. 28 k.p.a Z tych względów należało uznać, że stanowisko organu o braku przymiotu strony skarżącej, a co za tym idzie braku legitymacji do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2019r., jest w pełni uzasadnione. Skarżąca w sposób oczywisty nie znajduje się w kręgu podmiotów o których mowa w art. 401 ust 1 Prawa wodnego i nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego z którego wywodziłaby swój interes prawny kształtujący jego przymiot strony legitymujący go do żądanie stwierdzenia nieważności Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2019r., a pamiętać należy, że to na osobie domagającej się wszczęcia postępowania przez organ spoczywa ciężar wykazania własnego interesu prawnego. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.