II OZ 1021/12

SENTENCJA Dnia 20 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 czerwca 2012 roku, sygn. akt II SA/Rz 217/12 o odrzuceniu zażalenia A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Rz 217/12 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. 1 4 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie "A." Spółki z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2012 r. sierpnia 2007 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis postanowienia z dnia 2 kwietnia 2012 r. wraz z pouczeniem, został doręczony stronom postępowania. W dniu 11 kwietnia 2012 r. skarżąca spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącą spółkę do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie zażalenia i nadesłanych odpisów. Ponadto wezwano spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Do wezwań dołączono stosowne pouczenie. Powyższe wezwania zostały wysłane na adres strony skarżącej. Z uwagi na nieobecność adresata korespondencja została w dniu 17 kwietnia 2012 r. awizowana w placówce pocztowej o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a następnie w dniu 25 kwietnia 2012 r. powtórnie awizowana. Termin do odbioru wezwania mijał z dniem 2 maja 2012 r. W ocenie Sądu I instancji, doręczenie powyższego pisma było skuteczne i prawidłowe. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że zobowiązany był odrzucić zażalenie, którego braków formalnych lub fiskalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podkreślił także, że nie ma przy tym znaczenia, że kierowanej korespondencji skarżąca spółka nie odebrała, bowiem pismo zostało doręczone w trybie "zastępczym" w dniu 2 maja 2012 r. Termin do usunięcia braków formalnych i fiskalnych upływał z dniem 9 maja 2012 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka. W obszernym uzasadnieniu zażalenia wskazała przede wszystkim, że doręczenie wezwania nie było skuteczne, bowiem w skrzynce oddawczej nie pozostawiono awizo. Zaznaczyła również, że w budynku gdzie prowadzi działalność siedzibę mają również inne podmioty, a zdarza się, że doręczyciel pozostawiał przesyłki w drzwiach, a nie w pocztowej skrzynce oddawczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 - dalej jako "p.p.s.a.") każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Braki w tym zakresie są brakami formalnymi i podlegają uzupełnieniu, a Sąd I instancji zobowiązany był wystosować do strony odpowiednie wezwanie. Konsekwencją nieuzupełnienia powyższych braków jest odrzucenie zażalenia (art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Brak ten jest brakiem fiskalnym i również mógł podlegać uzupełnieniu przez stronę po doręczeniu jej wezwania Sądu I instancji w tym zakresie. W niniejszej sprawie kwestią sporną pozostaje skuteczność doręczenia skarżącej spółce wezwań do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zażalenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stosowne wezwania zostały sporządzone i przesłane stronie, nie ulega również wątpliwości, że doręczający listonosz pozostawił na przesyłce adnotację, z których wynika, że pismo było dwukrotnie, prawidłowo awizowane. Przepis art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarza możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" czy też "domniemania" doręczenia. Oznacza to, że pismo fizycznie nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane cytowanym przepisem, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Taką próbę podjęła w niniejszej sprawie skarżąca spółka. Jednak argumenty podnoszone w zażaleniu nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Skarżąca spółka twierdzi, że stosowne awizo, a więc zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej, nie zostało jej w ogóle pozostawione. Twierdzenie to nie zostało jednak w żaden sposób poparte czy udokumentowane. Skarżąca spółka złożyła w toku postępowania kopię pisma skierowanego do Poczty Polskiej z informacją o nieprawidłowościach przy doręczaniu przesyłek, lecz pomimo upływu znacznego czasu do daty złożenia tego pisma, nie przedstawiła żadnej odpowiedzi ze strony operatora pocztowego, a przede wszystkim nie przedstawiła wyniku rozpatrzenia ewentualnej reklamacji. Nie wykazała również, że do jej oddawczej skrzynki pocztowej mogły mieć dostęp osoby trzecie czy też, że była ona uszkodzona, poprzestając jedynie na wskazaniu, że listonosz podejmował próby pozostawienia przesyłki w drzwiach lokalu, a nie w skrzynce. Skarżąca spółka zmierza więc do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnych twierdzeń, co niewątpliwie godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji spółki prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie poprzez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej spółce przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zażalenia. Jak już wyżej wskazano, konsekwencją nieuzupełnienia, pomimo wcześniejszego wezwania, braków zażalenia, jest jego odrzucenie. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3 4