II SAB/Sz 151/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Komendanta Policji postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE T.C. pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność "organów administracji publicznej" w tym Komendanta Miejskiego Policji w związku z nie dotrzymaniem terminu rozpatrzenia sprawy, nie rozpoznania i nie załatwienia sprawy merytorycznie i nie wydania do dnia dzisiejszego wiążącej decyzji, postanowienia lub też innego aktu i nie podjęcia stosownych czynności w zgłaszanych przez skarżącego sprawach. Jednocześnie skarżący wniósł o nakazanie wymienionemu organowi udzielenie merytorycznej odpowiedzi, wydania wiążącej decyzji lub postanowienia i naprawienia zagrożeń i patologii występujących w ruchu drogowym. Ponadto wyciągnięcie odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa stosunku do osób zawinionych. T.C. zarzucił organowi działanie niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący zaznaczył, że już w [...] roku sygnalizował różnym władzom i urzędom, w tym Komendantowi Miejskiemu Policji, nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa na drogach. Jednak, zdaniem skarżącego, organy nie podjęły żadnych działań związanych z usunięciem nieprawidłowości występujących na drogach ani nie odpowiedziały na pisma skarżącego oraz nie zajęły żadnego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji przedstawił sposób postępowania związany z otrzymanymi za pośrednictwem poczty elektronicznej wiadomościami od T.C., a następnie wyjaśnił, że wszystkie przekazane drogą elektroniczną informacje zostały wykorzystane przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji. W ocenie organu wymienione informacje stanowią cenny materiał źródłowy w procesie podejmowania działań zmierzających do poprawy stanu bezpieczeństwa na terenie miasta [...]. Ponadto zdaniem organu z treści przekazanych informacji nie dopatrzono się elementów świadczących o wnoszeniu skargi przez nadawcę, gdyż miały one stanowić wyłącznie materiał informacyjny. Komendant podniósł, że analiza zgromadzonego materiału wskazuje iż wnioski T.C. realizowane były przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji oraz przesyłane do właściwych organów, jednocześnie organ przyznał, że nie dopełniono obowiązku powiadamiania o tym fakcie wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednocześnie należy wskazać, że w momencie złożenia skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie (vide: Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, J. Tarno, Warszawa 2004 r., s. 27-28). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący kwestionuje rzetelność i terminowość wykonywania czynności przez Komendanta Miejskiego Policji oraz pracowników Komendy Miejskiej Policji . Biorąc pod uwagę treść skargi, zdaniem Sądu intencją T.C. było zatem wniesienie skargi powszechnej, o której mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Mieścić się tu mogą także skargi wnoszone do organów wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zakresie ich władztwa administracyjnego w przedmiocie ochrony i bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg powszechnych wniesionych w trybie działu VIII k.p.a., bowiem tryb skargowy jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone prowadzone jest przez organy administracji publicznej, które nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Sąd nadmienia, że w przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. do właściwego organu administracji publicznej, stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wynik tego postępowania, ani na bezczynność organu w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucić.