II OSK 1182/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Po 231/07 o odrzuceniu skargi Z. J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 31 maja 2007 r. odrzucił skargę Z. J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu podał, że w myśl § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), należny w przedmiotowej sprawie wpis od skargi jest wpisem stałym i wynosi 500 zł. Natomiast skarga, wniesiona przez pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, została opłacona wpisem w wysokości 200 zł. Należy zatem uznać, że skarga nie została prawidłowo opłacona, w związku z czym, zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), podlega odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Z. J., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. § 2 ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., poprzez nieuzasadnione uznanie, że skarga Z. J. podlegała wpisowi stałemu w wysokości 500 zł, mimo iż w rzeczywistości wysokość wpisu wynosiła 200 zł. Autor skargi kasacyjnej zakwestionował kwalifikację przedmiotu skargi jako sprawy z zakresu budownictwa i architektury, wskazując, że dotyczy ona nieruchomości, jej stanu prawnego i faktycznego. Stwierdził, że wysokość wpisu w poszczególnych sprawach powinna zostać określona w sposób precyzyjny i wyraźny, tymczasem punkty 1 i 5 § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. nie spełniają tego warunku. Sprawa ze skargi Z. J. może bowiem zostać zakwalifikowana zarówno jako sprawa z zakresu budownictwa, jak i z zakresu nieruchomości. Nie istnieje natomiast norma kolizyjna nakazująca stosowanie w takiej sytuacji opłaty wyższej. Nieprecyzyjne przepisy rozporządzenia nie powinny wywoływać negatywnych skutków dla strony, chociażby była ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W przypadku tak wątpliwym, Sąd winien wezwać stronę do uzupełnienia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. wydana została w wyniku odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] lutego 2007 r., którą, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), nałożono na inwestora robót budowlanych obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na powiększeniu otworu okiennego, tak aby spełniona była norma § 57 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Z tego względu Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż przedmiotem skargi jest decyzja z zakresu budownictwa, a zatem wpis stały od skargi wynosi 500 zł. Wynika to chociażby z brzmienia art. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Zatem decyzja wydana w oparciu o przepisy tej ustawy odnosi się do budynku jako obiektu budowlanego, nie zaś jako nieruchomości lub jej części składowej. Fakt, iż budynki wznoszone są na nieruchomościach, a ponadto same mogą stanowić odrębną nieruchomość, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, w której niewątpliwie skarga dotyczy prawidłowości zastosowania norm budowlanych, a nie innych przepisów wpływających na stan prawny nieruchomości. Nawet jeżeli w pewnych przypadkach § 2 ust. 3 pkt 1 i 5 rozporządzenia mogą powodować trudności z rozgraniczeniem ich zakresów, NSA uznał, że w niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły. Należy zwrócić uwagę, że obowiązek opłacenia skargi bez wezwania dotyczy jedynie pełnomocników będących adwokatami lub radcami prawnymi, których profesjonalna znajomość prawa powinna gwarantować wysoki poziom merytoryczny i formalny wnoszonych środków zaskarżenia. Dla takich pełnomocników prawidłowa kwalifikacja przedmiotu skargi w niniejszej sprawie nie powinna nastręczać trudności. Ponadto, bez względu na przyczynę nieprawidłowego opłacenia skargi, art. 221 ustawy P.p.s.a. nakazuje sądom administracyjnym odrzucanie nienależycie opłaconych skarg, wnoszonych przez adwokatów i radców prawnych, bez wezwania o uiszczenie wpisu, a zatem również bez wezwania o jego uzupełnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.