II OSK 876/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 718/20 w sprawie ze skargi V. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 5 lutego 2020 r. nr DL.WIPO.412.480.2019/HJ w przedmiocie zobowiązania do powrotu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz V. R. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 718/20 oddalił skargę V. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 5 lutego 2020 r. nr DL.WIPO.412.480.2019/HJ w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 10 września 2019 r. Komendant Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu-Starachowicach (dalej: Komendant PSG) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania V. R. do powrotu. Następnie ww. organ decyzją z 9 października 2019 r., nr NO-WS/384/D-ZDP/2019 orzekł o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że V. R. (obywatel Ukrainy) świadczył pracę na rzecz firmy S. sp. z o.o. we W. bez stosownego zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) decyzją z 5 lutego 2020 r. nr DL.WIPO.412.480.2019.HJ, wydaną na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Szef Urzędu wskazał, że Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy w wyniku przeprowadzonej w dniach 13 marca – 16 kwietnia 2019 r. w firmie S. sp. o.o. z siedzibą we W. kontroli legalizacji wykonywania pracy przez cudzoziemców ujawnili, że V. R. w okresie od 1 czerwca 2018 r. do 1 września 2018 r. pracował na innych warunkach płacowych niż to zostało określone w oświadczeniu pracodawcy o powierzeniu cudzoziemcowi wykonywania pracy, natomiast w okresie od 2 września 2018 r. do dnia wszczęcia kontroli skarżący pracował bez zezwolenia na pracę i bez oświadczenia pracodawcy o powierzeniu cudzoziemcowi pracy. Uchybienia te zostały udokumentowane z protokole z kontroli PIP z 16 września 2019 r. Organ odwoławczy podkreślił, że wykonywanie pracy przez cudzoziemca zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami wymaga posiadania od niego zezwolenia na pracę / zezwolenia na pobyt czasowy i pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy wpisanego do ewidencji oświadczeń. Niezbędne jest również, by praca ta była wykonywana na warunkach określonych ww. oświadczeniu. W tej sprawie wymogi te nie zostały dochowane. W okresie od 1 czerwca do 1 września 2018 r. V. R. pracował na innych warunkach płacowych niż to zostało określone w oświadczeniu pracodawcy o powierzeniu cudzoziemcowi wykonywania pracy, natomiast od 2 września 2018 r. do dnia wszczęcia kontroli legalności wykonywania pracy przez Państwową Inspekcję Pracy skarżący pracował bez zezwolenia na pracę i bez oświadczenia pracodawcy wpisanego do rejestru oświadczeń o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach fakt złożenia w dniu 27 lipca 2018 r. wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy legalizował jedynie dalszy pobyt cudzoziemca w naszym kraju, natomiast nie legalizował jego zatrudnienia. Brak też podstaw do uznania, że skarżący został celowo wprowadzony błąd przez pracodawcę odnośnie do legalności zatrudnienia po upływie terminu ważności oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy. Z treści protokołu nie wynika bowiem, aby kontrolujący Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzili takie wykroczenie ze strony pracodawcy. Brak jest więc podstaw do zastosowania art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem organu brak jest również podstaw do zastosowania art. 302 ust. 4a ustawy o cudzoziemcach, i nie przemawia za tym fakt pobytu żony skarżącego oczekującej na decyzję w sprawie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy, ani też okoliczność, iż cudzoziemiec wraz z małżonką planowali zamieszkać na stałe w naszym kraju w celu polepszenia swojej sytuacji bytowej. Wobec powyższego wyczerpana została przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu stwierdził, że cudzoziemiec nie legitymował się wizami czy tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 330 ust. 1 pkt 1 – 3 i 5 – 7 ww. ustawy. W sprawie nie zachodzą również okoliczności z art. 303 ust.1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust.1 pkt 3 cyt. ustawy). Podczas przesłuchania 10 września 2019 r. cudzoziemiec stwierdził, że nie był prześladowany w kraju pochodzenia, że nie obawia się powrotu na Ukrainę i że nic mu tam nie grozi. W ocenie organu opartej na analizie sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, jak również jego sytuacji osobistej, powrót na Ukrainę nie wiąże się z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony jego życia prywatnego rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Fakt, że skarżący przybył do Polski wraz z żoną, z zamiarem podjęcia tutaj pracy nie uzasadnia uznania, że konieczność powrotu do kraju pochodzenia będzie stanowiła nieuzasadnioną ingerencję w jego prywatne życie. Skarżący nie posiada w naszym kraju majątku trwałego i brak jest podstaw do uznania, że jego centrum życiowe zostało bezpowrotnie przeniesione do Polski oraz, że istniejąc obiektywne trudności uniemożliwiające powrót skarżącego na Ukrainę. W kontekście udzielenia zgody na pobyt tolerowany nie stwierdzono, aby wobec skarżącego zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a tym samym nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy. W sprawie nie zachodzi też przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Szefa Urzędu określony 15-dniowy termin dobrowolnego powrotu został określony prawidłowo z uwagi na bliskość kraju pochodzenia cudzoziemca. Roczny okres zakaz ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski i innych Państw obszaru Schengen jest dopuszczalny i jest zgodny z art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie V. R. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 2 w zw. z art. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji i jej nieuchylenie w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie przeprowadzi jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych; 2) art. 136 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego; 3) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności niezbędnych do pełnego zebrania materiału dowodowego w szczególności nie przesłuchania żony skarżącego na okoliczność sytuacji rodzinnej, jego asymilacji w Polsce, sposobu i warunków życia, nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność skutków w sferze socjologicznej i psychologicznej związanej z nakazem powrotu; 4) art. 7 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art.107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie próby zbadania sytuacji rodzinnej i życiowej skarżącego w Polsce. W ocenie skarżącego organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych ze względu na naruszenie prawa do życia rodzinnego, w szczególności: nie przesłuchano żony skarżącego, nie przeprowadzono opinii biegłego psychologa oraz nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego w miejscu ich zamieszkania. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sad przypomniał, że decyzja wydana na podstawie art. 302 ust. 1 w pkt 1 – 16 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli organu orzekającego w sprawie. W przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ nie dysponuje tzw. uznaniem administracyjnym i musi zobowiązać cudzoziemca do powrotu. Sąd podzielił stanowisko organów, że w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki określone w pkt 4 art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zobowiązaniu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub w dniu wszczęcia kontroli legalności wykonywania pracy prowadzonej przez uprawniony do tego organ wykonywał pracę bez odpowiedniego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji. Ustalenia organów co do okoliczności ujawnionych w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy w dniach 18 marca – 16 kwietnia 2019 r. Sąd uznał za bezsporne. Sąd podzielił również stanowisko organów, że wobec skarżącego nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 303 ust.1 pkt 4, 8-13 ustawy, które stanowiłby przeszkodę do zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Zgodził się ze stwierdzeniem, że sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że organy obu instancji właściwie przeprowadziły postępowanie dowodowe w sprawie i dokonały słusznej oceny materiału dowodowego, a przebieg postępowania nie wskazuje na naruszenia procedury – przepisów postępowania administracyjnego. V. R. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), polegające na pominięcie w rozważaniach Sądu zarzutów podniesionych przez stronę w skardze z dnia 25 lutego 2020 r., co skutkowało sporządzeniem niepełnego oraz niejasnego uzasadnienia wyroku; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku Sądu, wynikające z powtórzenia wyjaśnień udzielonych przez Szefa Urzędu, co uniemożliwia dokonanie właściwej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia; 3) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 15 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, w sytuacji, kiedy organ odwoławczy powinien wydać decyzję kasacyjną powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji; ewentualnie 4) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a., polegające na oddaleniu przez sąd skargi w zakresie nieprzeprowadzenia przez Szefa Urzędu uzupełniającego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w wyniku czego organ administracyjny stwierdził, że w sprawie V. R. nie wystąpiła pozytywna przesłanka udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, co w efekcie skutkowało tym, że naruszone zostało prawo do ochrony życia rodzinnego i prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Strona wniosła o rozpoznania przedmiotowej skargi na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Zasadnie skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest jednolite stanowisko, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08; dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., II FSK 1479/09; dostępne w CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Analiza skargi do Sądu pierwszej instancji wskazuje, że nie było w sprawie okolicznością sporną spełnienie przesłanek określonych w art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Sąd w uzasadnieniu wyroku skupił się na ocenie działań organów administracji właśnie w zakresie zastosowania tego przepisu, akcentując związany charakter decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Oczywiście dokonywana przez Sąd wojewódzki kontrola zaskarżonej decyzji nie mogła pominąć przedstawienia stanu sprawy, wskazania i wyjaśnienia jej podstawy prawnej oraz oceny subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną. W tej części uzasadnienie wyroku spełnia wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawiera własne stanowisko Sądu, nie ograniczające się jedynie do powtórzenie argumentacji organu. Nieuzasadniony tym samym okazał się drugi zarzut skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, wynikające z powtórzenia wyjaśnień udzielonych przez Szefa Urzędu. Nie sposób jednak przyjąć, by prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku w tej sprawie, spełniające wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a., mogło ograniczać się tylko do wymienionych wyżej kwestii. Istota zarzutów skargi sprowadzała się bowiem do odmiennej, niż przyjęły organy, oceny, czy w stosunku do skarżącego wystąpiły przesłanki negatywne wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu określone w art. 303 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy (w zw. z art. 356 ust. 1 pkt 1 ustawy), tj. czy sytuacja skarżącego uzasadnia udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na naruszenia prawa do życia rodzinnego i prywatnego. Zarzuty przedstawione w skardze wskazywały, że, w ocenie skarżącego, organy zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego co do tej kwestii. Do tej argumentacji Sąd nie odniósł się jednak w żaden sposób. W uzasadnieniu wyroku, jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, Sąd wskazał jedynie, że: "[...] sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć aby jego powrót do kraju pochodzenia wiązał się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego." Z treści uzasadnienia w żaden sposób nie wynika, dlaczego Sąd doszedł do powyższej konkluzji ani dlaczego podnoszone w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Z tego względu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok obciążony jest wadą, która uniemożliwia kontrolę instancyjną wydanego rozstrzygnięcia, tj. prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie racji, które stały za stwierdzeniem o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nadmienić należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (wyroki NSA: z 29 marca 2017 r., I GSK 623/15; z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie dla prawidłowej, kompleksowej kontroli decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu przeprowadzonej przez sąd administracyjny wymagane było odniesienie się również do zarzutów skargi koncentrujących się na przesłance negatywnej wydania zaskarżonej decyzji, tj. kwestii spełnienia przesłanek do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Zupełny brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadniony tym samym okazał się zarzut postawiony pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Ubocznie wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej wadliwie powiązał ww. zarzut z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Niezwiązanie sądu granicami skargi, o którym mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Naruszeniem tego przepisu byłaby zatem sytuacja, gdyby sąd ograniczył kontrolę legalności zaskarżonej decyzji do rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją tylko w zakresie wad orzeczenia wskazywanych w skardze. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie, skoro Sąd wojewódzki – jak wskazuje uzasadnienie wyroku, nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zakreślonym w skardze. W tej sytuacji, skoro zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to przedwczesne było wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w punktach 3 i 4. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14 oraz wyroki NSA z 9 czerwca 2015 r., I GSK 465/15 i z 2 grudnia 2021 r., I OSK 261/20; dostępne w CBOSA). Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany będzie powtórnie ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie spełniania przez skarżącego przesłanek do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, a ocena ta winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym według zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało oparte o treść art. 203 pkt. 1 p.p.s.a.