II GSK 1817/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie Marzenna Zielińska (spr.) NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 466/11 w sprawie ze skargi K. I. G. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. I. G. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 466/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. w W. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 7 lipca 2010 r. K. w W. złożyła do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. [...] w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013; Działanie 5.2 Wspieranie instytucji otoczenia biznesu świadczących usługi proinnowacyjne oraz ich sieci o znaczeniu ponadregionalnym nr [...]. Pismem z dnia [...] października 2010 r. PARP poinformowała, iż wniosek uzyskał negatywną ocenę i został odrzucony ze względu na niespełnienie następujących kryteriów obligatoryjnych: 1) założone rezultaty są spójne z celem projektu; 2) planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania. Odnosząc się do pierwszego z powołanych kryteriów organ podniósł, że wnioskodawca w wyjaśnieniu wskazał, że w ramach projektu będą świadczone usługi doradcze, które będą dotyczyły m.in. obszarów: wykorzystania Platformy przy wdrażaniu innowacji w przedsiębiorstwie, a także: - wdrożenia innowacji organizacyjnej poprzez pracę zdalną; - marketingu strategicznego w zakresie tworzenia strategii sprzedaży niszowych oraz specjalistycznych produktów i usług innowacyjnych; -audytu przedsiębiorstw pod kątem wdrażania innowacji procesowych i organizacyjnych; - rozwiązywania problemów związanych z wdrażaniem innowacji; - budowy świadomości proinnowacyjnej wśród przedsiębiorców; - minimalizowania ryzyk związanych z wdrażaniem innowacji itd.; Zdaniem organu, wskazany w wyjaśnieniach zakres przedmiotowy doradztwa (ujęty jako jeden z celów szczegółowych Projektu) nie znajduje odzwierciedlenia w zapisach wniosku o dofinansowanie. W wyniku wyjaśnień wnioskodawcy nastąpiło rozszerzenie opisanego we wniosku zakresu doradztwa, a zatem wskazany cel projektu jest niespójny ze wskazanymi we wniosku rezultatami. Zakres doradztwa wskazanego we wniosku jest ograniczony do doradztwa w zakresie możliwości wykorzystania usług platformy w celu wdrażania innowacji oraz wsparcia w zakresie rozwiązywania bieżących problemów, a spodziewany rezultat – wdrożenie i wyświadczenie pakietu usług nie został w nim określony. Wskazane w wyjaśnieniach skarżącej obszary doradztwa stanowią pakiet specjalistycznych usług, które ze względu na swoją zawartość tematyczną wymagałyby szerszego opisu we wniosku wraz z określeniem jak przebiegać będzie ich opracowanie oraz świadczenie. Odnosząc się do drugiego ze wskazanych kryteriów organ wskazał, że z harmonogramu rzeczowo-finansowego oraz wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że koszt wynagrodzenia 16 doradców bezpośrednich oraz on-line wynosi 2.688.000 zł, co stanowi 17% wartości projektu i oznacza średnie miesięczne wydatki w wysokości ponad 120 tys. zł. W ocenie organu, tak wysoka kwota zaplanowana na usługi o charakterze pomocniczym jest nieuzasadniona i nieracjonalna. Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. skarżąca złożyła protest dotyczący oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu, w którym wniosła o ponowne sprawdzenie zgodności złożonego wniosku o dofinansowanie z kryteriami wyboru finansowych operacji zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą, że wniesiony protest został uznany za niezasadny. Organ wyjaśnił, iż kryterium: założone rezultaty są spójne z celem projektu należało uznać za niespełnione i zgodził się z opinią PARP, że wskazane w wyjaśnieniach obszary doradztwa stanowią pakiet specjalistycznych usług, które ze względu na swoją zawartość tematyczną wymagałyby szerszego opisu we wniosku wraz z określeniem jak przebiegać będzie ich opracowanie oraz świadczenie co sprawia, że wykraczają poza opis zawarty we wniosku o dofinansowanie. Minister Gospodarki wskazał, iż opis zawarty w pkt 21a pierwotnej wersji wniosku o dofinansowanie, nie zawierał informacji na temat sposobu kalkulacji wskaźników oraz źródeł danych niezbędnych do ich prezentacji, a zatem nie było możliwe zweryfikowanie czy zaplanowane przez wnioskodawcę w pkt 30 wskaźniki (m.in. liczba osób korzystających z usługi on-line oraz liczba przedsiębiorstw, które skorzystały z doradztwa bezpośredniego) są możliwe do osiągnięcia, a tym samym czy założone w projekcie rezultaty są spójne z jego celami. Minister Gospodarki podzielił stanowisko PARP odnośnie do przeszacowania przez skarżącą wydatków zaplanowanych na wynagrodzenia w łącznej kwocie 2 688 000 zł dla 16 konsultantów świadczących usługi doradcze bezpośrednie oraz on-line i wskazał, że faktyczna liczba godzin doradztwa zaplanowana w projekcie wynosi 20 000 godzin, tj. o ponad 25% mniej niż 26 880 godzin wynikających z przedstawionej kalkulacji. K. zaskarżyła powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o uwzględnienie skargi w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Polską Agencję Rozwoju i Przedsiębiorczości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. naruszenie § 10 ust. 2 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (dalej: Regulamin konkursu) poprzez błędne uznanie, że wnioskodawca nie spełnia dwóch kryteriów merytorycznych, 2. naruszenie zasady zaufania do organów Państwa poprzez różną ocenę merytoryczną takich samych wniosków składanych przez K., W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał treść Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (dalej: Przewodnik po kryteriach wyboru) i zgodził się ze stanowiskiem Ministra Gospodarki, że wskazane w wyjaśnieniach skarżącej obszary doradztwa stanowią pakiet specjalistycznych usług, które ze względu na swoją zawartość tematyczną wymagałyby szerszego opisu we wniosku, wraz z określeniem jak przebiegać będzie ich opracowanie oraz świadczenie co sprawia, że wykraczają poza opis zawarty we wniosku o dofinansowanie. Sąd I instancji podkreślił, iż ocena kryterium "założone rezultaty są spójne z celem projektu" odbywa się na podstawie punktu 21a oraz punktu 30. Zwrócono uwagę, iż PARP swoją argumentację mówiącą o niespełnieniu przez skarżącą omawianego kryterium oparła na informacjach oraz wyjaśnieniach odnoszących się do punktu 21b. Zdaniem Sądu, przywołanie przez PARP zapisów pkt 21b wniosku o dofinansowanie nie powodowało jednak, że przedmiotowe kryterium można było uznać za spełnione. Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z Instrukcją wypełnienia wniosku w pkt 21a "Przy opisywaniu celu projektu nie jest konieczne podawanie wartości liczbowych. Należy natomiast przedstawić informację na temat sposobu liczenia wskaźników oraz źródeł danych do ich prezentacji. Informacja ta jest podstawą do oceny prezentowanych wskaźników, zatem musi być precyzyjna i szczegółowa." Sąd uznał, że z uwagi na to, iż opis zawarty w pkt 21a pierwotnej wersji wniosku o dofinansowanie nie zawiera informacji na temat sposobu kalkulacji wskaźników oraz źródeł danych niezbędnych do ich prezentacji nie jest możliwe zweryfikowanie czy zaplanowane przez wnioskodawcę w pkt 30 wskaźniki (m.in. liczba osób korzystających z usług on-line oraz liczba przedsiębiorstw, które skorzystały z doradztwa bezpośredniego) są możliwe do osiągnięcia a tym samym czy założone w projekcie rezultaty są spójne z jego celami. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi również w odniesieniu do kryterium: "planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz działania". Sąd zgodził się ze stanowiskiem Ministra Gospodarki, iż podczas oceny wskazanego kryterium dopuszcza się możliwość dokonywania przez oceniających korekty wydatków kwalifikowanych. W przypadku stwierdzenia, że dany wydatek nie może zostać uznany za kwalifikujący się do objęcia wsparciem Komisja Konkursowa ma prawo usuwania (i przenoszenia do wydatków niekwalifikujących się do objęcia wsparciem) wydatków do wysokości 10 % łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem. W takim przypadku członek oceniający stwierdza, że omawiane kryterium merytoryczne zostało spełnione i jednocześnie rekomenduje obniżenie kwoty dofinansowania z podaniem kosztu rekomendowanego do wyłączenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd wskazał, że zakwestionowane w projekcie wydatki wynosiły 2.688.000 zł, natomiast wydatki kwalifikowane ogółem wynosiły łącznie 15.693.556,00 zł, a zatem wartość zakwestionowanych we wniosku wydatków stanowiła 17,28 % łącznych kosztów kwalifikowanych w projekcie. Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut skarżącej, iż skoro K. otrzymała dofinansowanie na inny projekt realizowany w ramach Działania 5.2 i został on oceniony pozytywnie w zakresie omawianych kryteriów, to przedmiotowy wniosek też powinien być oceniony pozytywnie w zakresie ww. kryteriów, ponieważ każdy wniosek o dofinansowanie oceniany jest indywidualnie i w oparciu o obowiązujące kryteria wyboru. W skardze kasacyjnej K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie: - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) poprzez błędną ocenę w zakresie kryterium merytorycznego "Założone rezultaty są spójne z celem projektu" i uznanie, że na etapie oceny merytorycznej prawidłowo oceniono, że informacje podane we wniosku o dofinansowanie nie spełniają stawianych wymogów w zakresie zawartych tam treści (Załącznik nr 1 do Regulaminu konkursu); - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędną ocenę w zakresie kryterium merytorycznego "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania" i uznanie, że na etapie oceny merytorycznej prawidłowo oceniono, że wniosek skarżącej w tym punkcie nie spełnia wymogów konkursu (Załącznik nr 1 do Regulaminu konkursu); 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie: - art. 30 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie, że możliwe jest dokonywanie nowych ocen na etapie protestu przez Instytucję Pośredniczącą; - art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie, w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego Sąd nie stwierdził naruszenia przez Instytucję Wdrażającą oraz Instytucję Pośredniczącą naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła, że PARP nie zakwestionowała informacji podanych w pkt 21a odnośnie sposobu liczenia wskaźników oraz źródeł danych do ich prezentacji, skarżąca również nie podnosiła w proteście argumentów w tym zakresie. Skarżąca podniosła, że ocena kryterium spójności dokonana przez Ministra Gospodarki jako pierwszą instancję na etapie rozpatrywania protestu nie podlegała procedurze odwoławczej w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, co stanowiło naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Strona wnosząca skargę kasacyjną odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podniosła, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie podał konkretnych powodów dotyczących przyczyn niekwalifikowalności wydatków. Strona zarzuciła Sądowi przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organ bez właściwej oceny i analizy. Podkreślono, że ani Minister Gospodarki ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazują na jakiej podstawie uznano, że koszty zostały zawyżone i do czego porównywano zaproponowane przez skarżącą stawki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) zarówno wnioskodawca, jak i właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca, może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Określone w ustawie o zasadach polityki rozwoju wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. odnoszących się do skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika też z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego należy stwierdzić, że przy rozpoznawaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju mają wprost zastosowanie przepisy p.p.s.a., określające między innymi podstawy kasacyjne i związane ze skargą wymogi. Zważywszy na powyższe uregulowania należy podkreślić, że przedmiotem prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do meritum. Kontrola ta ma zawężony zakres. Jest ona bowiem prowadzona pod kątem zgodności zaskarżonego wyroku z prawem materialnym i mającymi zastosowanie w postępowaniu przed tym sądem przepisami procesowymi (art. 174 p.p.s.a.). Ponadto, zakres tej kontroli wyznaczają granice skargi kasacyjnej, którymi – zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może zostać oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Nawiązując do pierwszej podstawy kasacyjnej należy zauważyć, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a., określający podstawy skargi kasacyjnej (której granicami Naczelny Sąd Administracyjny jest związany), zawiera dwie odrębne przesłanki naruszenia prawa materialnego, tj. "błędnej jego wykładni" oraz (lub) "niewłaściwego zastosowania", które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Z kolei, aby zarzut oparty na drugiej podstawie kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) mógł okazać się skuteczny, trzeba nie tylko wykazać, że doszło do naruszenia określonych przepisów postępowania, ale i że to naruszenie (uchybienie) mogło mieć (choćby potencjalnie) istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wynikających z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymogów. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) podniesione zostały dwa zarzuty, obydwa dotyczące naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; pierwszy – "poprzez błędną ocenę w zakresie kryterium merytorycznego "Założone rezultaty są spójne z celem projektu" i uznanie, że na etapie oceny merytorycznej prawidłowo oceniono, że informacje podane we wniosku o dofinansowanie nie spełniają stawianych wymogów w zakresie zawartych tam treści..."; drugi – "poprzez błędną ocenę w zakresie kryterium merytorycznego "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania" i uznanie, że na etapie oceny merytorycznej prawidłowo oceniono, że wniosek skarżącej w tym punkcie nie spełnia wymogów konkursu...". Odnosząc się do obu tych zarzutów w pierwszym rzędzie trzeba podkreślić, że zostały one sformułowane w całkowitym oderwaniu od określonych w art. 174 pkt 1 przesłanek i w dodatku w taki sposób, że ani z petitum skargi kasacyjnej, ani też z treści uzasadnienia nie da się wywieść w sposób jednoznaczny, czy zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy poprzez "błędną ocenę w zakresie kryterium merytorycznego...", autorowi skargi kasacyjnej chodziło o błędną wykładnię, czy też o niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w okolicznościach tej sprawy. Jednakże, gdyby nawet pominąć to, jak również gdyby pominąć fakt, że WSA ani nie stosował art. 29 ust. 2 pkt 6, ani nie dokonywał jego wykładni, przede wszystkim należy zauważyć, że również cała argumentacja skargi kasacyjnej w ogóle nie dotyczy art. 29 ust. 2 pkt 6, lecz zawiera jedynie własne oceny kasatora, polemiczne wobec ocen organów o niespełnieniu przez zgłoszony przez K. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu dwóch kryteriów, które to oceny w zaskarżonym wyroku zaakceptował Sąd I instancji. W świetle powyższego, obydwa podniesione w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) zarzuty, dotyczące naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, należało uznać za całkowicie nieuzasadnione. Równie nieuzasadnione, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, są także zarzuty podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W ramach tej podstawy kasacyjnej w skardze kasacyjnej podniesiono trzy zarzuty, a mianowicie: naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie, że możliwe jest dokonywanie nowych ocen na etapie protestu przez Instytucję Pośredniczącą, art. 26 ust. 2 tejże ustawy poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie, w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego Sąd nie stwierdził naruszenia przez Instytucję Wdrażającą oraz Instytucję Pośredniczącą naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do tych zarzutów, w pierwszym rzędzie należy wskazać, że aby zarzut podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej mógł okazać się skuteczny, należy nie tylko wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia określonych przepisów postępowania, ale i że to (ewentualne) naruszenie (uchybienie) mogło mieć – choćby potencjalnie – "istotny" wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w skardze kasacyjnej nawet nie nawiązano do tej przesłanki. Nie wykazano, aby Sąd w ogóle dopuścił się naruszenia któregoś z tych przepisów, a zatem, tym bardziej, nie może być mowy o tym, aby dopuścił się w sposób mający "istotny" wpływ na wynik sprawy. Powołany jako pierwszy w ramach tej podstawy kasacyjnej art. 30 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że "umowa albo decyzja, o których mowa w ust. 1, określają warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane". Natomiast ust. 1 tego artykułu stanowi, że "podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2". A zatem, w sposób dość oczywisty art. 30 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, mówiący o umowie albo decyzji stanowiącej podstawę dofinansowania projektu, nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie (skoro projekt nie został zakwalifikowany do dofinansowania) i w skardze kasacyjnej nie wykazano ani naruszenia tego przepisu, ani nawet tego, jaki mógłby mieć związek z tą sprawą. Na marginesie można jedynie nadmienić, że autorowi skargi kasacyjnej prawdopodobnie chodziło nie o art. 30 ust 2 (mimo że właśnie ten przepis został wyraźnie wskazany zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu), lecz o art. 30b ust. 2, który stanowi, że system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również ten przepis (tj. art. 30b ust. 2) nie został naruszony. Należy bowiem przypomnieć, że zgłoszony przez K. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu uzyskał negatywną ocenę i został odrzucony przez PARP ze względu na niespełnienie dwóch kryteriów obligatoryjnych, a mianowicie: 1) Założone rezultaty są spójne z celem projektu; 2) Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania. Podobnie Instytucja Pośrednicząca (Minister Gospodarki), działając w ramach procedury odwoławczej, uznała, że zgłoszony projekt nie spełnia obu tych (tych samych) kryteriów, zwracając przy tym uwagę, że przy ocenie kryterium spójności PARP nieprawidłowo odwołała się do informacji znajdujących się w pkt 21b wniosku o dofinansowanie, podczas gdy ocena tego kryterium powinna być dokonana na podstawie punktu 21a oraz punktu 30, wyjaśniając jednocześnie powody dlaczego uznała, że pomyłka ta nie miała wpływu na prawidłowość oceny o niespełnieniu tego kryterium. Takie działanie Instytucji Pośredniczącej, nie narusza wynikającej z art. art. 30b ust. 2 zasady, zważywszy, że w trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca nie tylko kontroluje formalną poprawność dokonanej przez PARP oceny, ale i również sama dokonuje ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem. Jako równie nieuzasadniony należy ocenić także drugi – podniesiony w ramach tej samej podstawy kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) – zarzut, odnoszący się do naruszenia art. 26 ust. 2 ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Art. 26 ust. 2 stanowi, że "Instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, "reguły" stosowane przy ocenie zgłoszonego przez skarżącą projektu o dofinansowanie, były całkiem jasne i klarowne, uwzględniały zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu i w żaden sposób nie naruszały wynikającej z art. 26 ust. 2 ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasady przejrzystości. Wbrew stanowisku skarżącej, o naruszeniu zasady przejrzystości nie może też świadczyć fakt, że inny zgłoszony przez nią projekt w ramach Działania 5.2 został oceniony pozytywnie w zakresie przedmiotowych kryteriów i K. otrzymała dofinansowanie na jego realizację, ponieważ, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, każdy wniosek o dofinansowanie oceniany jest indywidualnie, w oparciu o obowiązujące kryteria wyboru i Sąd nie może kontrolować i wypowiadać się w kwestii oceny prawidłowości (bądź nieprawidłowości) działania organów w innej sprawie. Jeśli natomiast chodzi o trzeci spośród podniesionych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzutów, należy zauważyć, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. A zatem z przepisu tego wynika obowiązek sądu nakazujący mu umieścić w uzasadnieniu wyroku określone elementy, w tym m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w tym przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Natomiast ewentualne wady oceny przedstawionej w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stanowią naruszenia tego przepisu. Nie oznaczają one bowiem tego samego, co brak tejże oceny (por. np. wyrok NSA z 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06). Sporządzone w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadnienie wyroku niewątpliwie odpowiada wszystkim wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogom. Zawiera ono przedstawienie stanu sprawy, zawiera również przedstawienie (omówienie) zarzutów podniesionych skardze oraz stanowiska stron, jak również zawiera wystarczająco pełne wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku podał też konkretne powody, dlaczego uznał za zasadne (zgodne z prawem) oceny organów dotyczące przyczyn niekwalifikowalności określonych we wniosku wydatków oraz niespełnienia kryterium spójności założonych rezultatów z celem projektu. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.