II GZ 453/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. oraz P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 623/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. oraz P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE T. K. oraz P. K. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2010 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 623/11 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej, niemożliwej do wynagrodzenia szkody, jak również nie uprawdopodobnili w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki. W zażaleniu T. K. oraz P. K. wnieśli o uchylenie postanowienia w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną interpretację art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazali na jednokierunkowe ich zdaniem, naruszające zasadę swobodnej oceny dowodów, stanowisko Sądu. Podali, że utrata miejsc pracy przez zatrudnionych przez nich kierowców stanowi dla nich znaczną szkodę oraz naraża na niebezpieczeństwo likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności podniesione przez skarżących nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata kary pieniężnej w kwocie 27.500 zł nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Sąd pierwszej instancji, zasadnie zatem stwierdził że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Powyższej oceny nie zmienia też argument dotyczący konieczności zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej oraz zwolnienia zatrudnianych przez skarżących kierowców, skoro jak wynika z akt sprawy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, do jej zawieszenia doszło w dniu [...] sierpnia 2010 r., tj. przed złożeniem, wraz ze skargą, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie, Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro skarżący zawiesili prowadzenie działalności gospodarczej to w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.