I OSK 1459/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1014/17 w sprawie ze skargi Miasta Kraków na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1014/17, wydanym po rozpoznaniu skargi Miasta K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...]r., nr [...]), uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz Miasta K. kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...]r., mocą której odmówiono nabycia z mocy prawa z dniem [...]r. przez Gminę K.(jako miasto na prawach powiatu) własności nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. K.-Ś. , jako zajętej w części pod drogę powiatową – ulicę S. w K. Uzasadniając wydaną decyzję, organ przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawę reformującą administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872, ze zm.) i ustalił, że w treści księgi wieczystej nr [...]prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórze w Krakowie nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowiła własność K. K. . Operatami geodezyjnymi działka ta została podzielona na działki nr [...] i [...]. Działka nr [...] odpowiada działce nr [...], która następnie została podzielona na działki nr [...]i [...]. Organ uznał, że przedmiotowa nieruchomość w dniu [...]r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa czyli jednostki samorządu terytorialnego. Organ ustalił przy tym, że na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. (Dz.U. nr 35, poz. 179 ze zm.) ulica S. w K. została zaliczona do dróg wojewódzkich a na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przedmiotowa droga stała się drogą powiatową. W ocenie organu z materiału dowodowego nie wynika, jaki był stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości na dzień [...]r. Organ wskazał, że z mapy z projektem podziału nieruchomości przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...]r. oraz mapy zasadniczej w skali 1:500 wraz z zaznaczonymi granicami przedmiotowej działki, opracowanych w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie wynika czy stan na nich uwidoczniony obrazuje stan na dzień [...]r. Z kolei, brak mapy obrazującej stan zajęcia nieruchomości na [...]r., sporządzonej przez umocowanego geodetę, oznacza nienależyte udokumentowanie jednej z koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu [...]r. Organ uznał również, że Prezydent Miasta K. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających władztwo publicznoprawne nad działką nr [...] w dniu [...]r. Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa Miasto K. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego, zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 75 i art. 76 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując argumentację i stanowisko zwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że wniesiona skarga jest uzasadniona uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...]r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Sąd uznał bowiem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew stanowisku organu, pozwala na przyjęcie zajęcia działki pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do niej w dniu [...]r. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd, powołując się na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, wskazał, że przesłankami, od których kumulatywnego spełnienia uzależniony jest skutek przejścia prawa własności z mocy samego prawa na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, są: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie tym gruntem w dniu [...]r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego oraz brak tytułu własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego do tej nieruchomości. Sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym, fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem [...]r. Natomiast władanie oznacza faktyczne sprawowanie władztwa, zbliżone do posiadania; przy czym do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie służącego podmiotowi publicznoprawnemu jakiegokolwiek tytułu do nieruchomości. W świetle omawianej regulacji podstawowe znaczenie ma jedynie to, czy Skarb Państwa lub gmina przez swoje jednostki organizacyjne w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę wykonywały faktyczne czynności, takie jak np. utrzymywanie nawierzchni, naprawa, remont, odśnieżanie itp. związane z szeroko rozumianym zarządzaniem drogą publiczną. Ustawodawca skutki nabycia własności nieruchomości z mocy prawa odniósł bowiem do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość w dniu [...]r. nie stanowiła własności publicznej. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż działka nr [...], która została wydzielona z działki nr [...] stanowiła w dniu [...]r. własność osoby fizycznej. Okolicznością bezsporną jest również to, że ul. S. w K. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 11 wrześnie 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich (Dz.U. nr 35, poz. 179 ze zm.) została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich i z dniem [...]r. stała się drogą powiatową na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że niezasadnie organ uznał w zaskarżonej decyzji, że przesłanki faktycznej zajętości objętej decyzją działki gruntu pod drogę publiczną – ul. S. w K. nie dowodzi mapa z projektem podziału działki nr [...] na działki nr [...]i nr [...]. Sąd wyjaśnił, że mapa została wpisana do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w K. w dniu [...]r. pod nr [...]i została sporządzona przez geodetę uprawnionego a ponadto zawiera adnotację, że podział działki został opracowany w trybie art. 73 ust. 3a ustawy z 13 października 1998 r. Zaś w trybie powołanego przepisu wydzielona jest działka, która w dacie [...]r. była zajęta pod drogę publiczną. Sąd podkreślił, że mapa taka stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa a więc stanowi dowód tego co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Sąd stwierdził ponadto, że wykazana została również przesłanka władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową częścią działki. W aktach znajduje się bowiem oświadczenie dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, w którym stwierdzono, że ul. S. przed rokiem [...] znajdowała się w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w K. i była utrzymywana i poddawana okresowym przeglądom kontrolnym zgodnie z obowiązkami zarządu dróg. Sąd wyjaśnił w tym miejscu, że oświadczenie organu uprawnionego w ramach posiadanych kompetencji do stwierdzenia faktów w formie oświadczenia jest także dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 §1 Kpa i dokument taki posiada szczególną moc dowodową i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Sąd stwierdził w tym miejscu, że skoro część działki objętej zaskarżoną decyzją znajdowała się w pasie drogi publicznej – ul. S. to nie sposób uznać, aby władztwo publicznoprawne nie rozciągało się również na tę działkę. Jednocześnie Sąd podkreślił, że w sprawie nie zostały przedstawione żadne przeciwdowody, które podważałyby wiarygodność tych dowodów urzędowych. Szczególnie takich przeciwdowodów nie przedstawiła właścicielka działki K. K. . Natomiast jej stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Urzędu Miasta K., sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika, wprost potwierdza, że w sprawie są spełnione wszystkie ustawowe przesłanki wskazane w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. do stwierdzenia nabycia własności przedmiotowej działki przez Miasto K.. W piśmie tym zostało stwierdzone, że przedmiotowa działka zajęta jest pod drogę publiczną od końca roku kalendarzowego [...] i działka ta została objęta inwestycją drogową na podstawie decyzji z dnia [...]r., nr [...], "o zatwierdzeniu planu realizacyjnego inwestycji: ulicy S. – jako pasma drogowego na odcinku od [...] do [...]". Pismo to znajduje się w aktach sprawy, ale organ w ogóle do niego się nie odniósł. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że wyrok Sądu I instancji wydany został z naruszeniem: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - poprzez uwzględnienie skargi złożonej w sprawie, mimo że organ administracyjny prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materia! dowodowy i odmówił zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., tj. w sytuacji, gdy dojść powinno do oddalenia skargi poprzez zastosowanie art. 151 p.p.s.a.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa – poprzez uwzględnienie skargi, pomimo że w sprawie zachodziły przesłanki do jej oddalenia i zastosowania art. 151 p.p.s.a., bowiem organ administracyjny w sposób kompletny i prawidłowy rozpoznał sprawę, zastosował przepisy prawa powszechnie obowiązującego i w konsekwencji wydał rozstrzygnięcie po wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. poprzez: a) przyjęcie, że organ administracyjny dokonał niepoprawnej oceny materiału dowodowego w zakresie mapy z projektem podziału działki nr [...] na działki nr [...]i nr [...], uznając, że dokument ten nie potwierdza faktu zajęcia przedmiotowej nieruchomości w dacie [...]r. pod drogę publiczną, podczas gdy organ administracyjny dokonał prawidłowej oceny przedmiotowego dokumentu, z którego treści nie sposób wysnuć wniosków, jakie przyjął Sąd I Instancji, gdyż rzeczona mapa sporządzona została, na potrzeby podmiotu bezpośrednio zainteresowanego korzystnym dla niego rozstrzygnięciem sprawy, w dniu [...]r. i nie da się z niej ustalić z pewnością, że w dniu [...]r. stan rzeczywisty przedstawiał się w sposób w niej przedstawiony, zwłaszcza wobec braku jakichkolwiek innych dowodów z okresu sprzed [...]r., które potwierdzałyby, że w tym dniu działka ta była zajęta pod drogę publiczną oraz, że władztwo nad nią sprawowała Gmina Miejska K.; b) przyjęcie, że organ administracyjny dokonał niepoprawnej oceny materiału dowodowego w postaci oświadczenia Dyrektora Zakładu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., uznając, że dokument ten nie potwierdza faktu sprawowania przez Gminę Miejską K. w dacie [...]r. władztwa nad nieruchomością stanowiącą działkę nr [...], podczas gdy organ administracyjny dokonał prawidłowej oceny przedmiotowego dokumentu i uznał, że dokument sporządzony przez jednostkę bezpośrednio zainteresowaną korzystnym dla niej rozstrzygnięciem sprawy nie może stanowić wyłącznej podstawy (bez przedstawienia jakichkolwiek innych dowodów, zwłaszcza z okresu poprzedzającego [...]r.) do uznania, że w ww. dacie władztwo nad tą działką sprawowała Gmina Miejska K.; c) przyjęcie, że pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...]r. stanowi dowód na spełnienie wszelkich przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 1 ustawy, podczas gdy nie sposób przyjąć, że dokument ten stanowi dowód spełnienia jakiejkolwiek przesłanki wskazanej w tymże przepisie, w tym nie sposób na jego podstawie uznać władztwa publicznoprawnego Gminy Miejskiej K. nad przedmiotową nieruchomością w dacie [...]r.; - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się do stanowiska skarżącej zawartego w jej piśmie z dnia [...]r. stanowiącym odpowiedź na skargę strony oraz odpowiedzi na tę skargę sporządzonej przez organ administracyjny, co doprowadziło do uniemożliwienia pełnej weryfikacji toku myślowego stanowiącego podstawę wyrokowania przez Sąd I Instancji, jak również uniemożliwiło pełną weryfikację sposobu zastosowania przepisów, przyjętego przez tenże Sąd; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 73 ust. 1 ustawy – poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, przejawiające się w mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w sprawie faktami a przepisem art. 73 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji rozszerzenie zakresu stosowania art. 73 ust. 1 ustawy na okoliczności niniejszej sprawy i uznanie, iż w odniesieniu do działki nr [...] zostały spełnione łącznie trzy przesłanki pozwalające na stwierdzenie przejścia z mocy prawa własności tejże działki na Gminę Miejską K., podczas gdy w świetle ustalonego stanu faktycznego nie sposób stwierdzić, że doszło do spełnienia przesłanek zajętości pod drogę publiczną i władztwa publicznego w odniesieniu do działki nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mimo częściowo usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż wyrok Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stanowiący podstawę prawną kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.) stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu [...]r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem [...]r., stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, który przedwcześnie uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie zajęcia działki pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do niej w dniu [...]r. Sąd I instancji błędnie uznał bowiem, że przesłankę faktycznej zajętości całości objętej decyzją działki nr [...] gruntu pod drogę publiczną - ul. S. w K. dowodzi mapa wpisana do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w K. w dniu [...]r. pod nr [...], sporządzona przez uprawnionego geodetę. Uszło natomiast uwadze Sądu, że mapa ta zawiera projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...]i [...]oraz adnotację, że podział działki został opracowany w trybie art. 73 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. Zgodnie zaś z treścią art. 73 ust. 3a stanowi, jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. Z mapy tej nie wynika zatem, że cała działka nr [...], tak jak przyjął to Sąd I instancji, faktycznie została zajęta pod drogę. Kwestia ta wymagała zatem wyjaśnienia. Nadto Sąd I instancji błędnie ocenił wartość dowodową oświadczenia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Przypisanie temu dokumentowi przez Sąd I instancji waloru urzędowego nie znajduje podstaw w przepisach prawa, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca kasacyjnie. Art. 76 § 1 Kpa stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przypisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Stosownie do § 2 tego artykułu przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. W komentarzach do tego przepisu wyjaśnia się, że dokumentom urzędowym kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego "co zostało w nich urzędowo stwierdzone", jeżeli zostaną spełnione dwie przesłanki: 1) dokumenty sporządzono w przepisanej formie, 2) dokumenty sporządziły powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, a zatem organy państwowe właściwe do orzekania (właściwe rzeczowo, miejscowo i instancyjnie). Ponadto przepisy Kpa przyznały zwiększoną moc dowodową również dokumentom urzędowym sporządzonym przez organy innych jednostek organizacyjnych, ale tylko w sprawach o których stanowi art. 1 pkt 1 i 4, a więc dotyczących prowadzenia przez te jednostki orzecznictwa administracyjnego i wydawania zaświadczeń (por. B. Adamiak, J. Borkowski, KPA, Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, s. 360). Sąd I instancji błędnie zatem przyznał temu dokumentowi wyższą moc dowodową. Niemniej jednak należy wskazać, że oświadczenie stwierdzające, że ul. S. przed rokiem [...] znajdowała się w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w K. i była utrzymywana i poddawana okresowym przeglądom kontrolnym zgodnie z obowiązkami zarządu dróg stanowi dowód w sprawie na okoliczność spełnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego, który podlega ocenie organu administracji na zasadach ogólnych. Oświadczenie może być bowiem dowodem, jako że dowodu takiego nie wyklucza Kodeks postępowania administracyjnego. Wręcz przeciwnie, stosownie do treści art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Oznacza to, że dowód taki podlega ocenie organu na podstawie art. 80 Kpa. Takiej oceny natomiast w sprawie niniejszej zabrakło, jako że organy obu instancji dowód ten zdyskwalifikowały. Ocena takiego oświadczenia powinna obejmować jego wiarygodność w kontekście pozostałych dowodów. Niewątpliwie jednak, konieczność wyczerpującego wyjaśnienia spraw, stosownie do wymogu przepisów art. 7, art. 77 § 1 Kpa, a także wyrażona w art. 80 Kpa zasada swobodnej oceny dowodów, wymagała zweryfikowania przez organ zarówno mapy z projektem podziału działki nr [...] na działki nr [...]i [...]jak i treści oświadczenia dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Niewątpliwie również konieczność wyczerpującego wyjaśnienia sprawy wymagała także uwzględnienia, pominiętego przez orzekające w sprawie organy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, stanowiska skarżącej kasacyjnie zawartego w szczególności w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Urzędu Miasta K., sporządzonego zresztą przez profesjonalnego pełnomocnika, w którym stwierdzono, że przedmiotowa działka zajęta jest pod drogę publiczną od końca roku kalendarzowego [...] r. i działka ta została objęta inwestycją drogową na podstawie decyzji z dnia [...]r., nr [...], "o zatwierdzeniu planu realizacyjnego inwestycji: ulicy S. – jako pasma drogowego na odcinku od [...] do [...]". Wskazać bowiem należy, że stanowiska stron postępowania administracyjnego mają istotny wpływy na zakres postępowania wyjaśniającego. Co do zasady bowiem okoliczności stanowiące fakty przyznane i bezsporne nie wymagają dowodu. W niniejszej sprawie kwestia ta ma istotne znaczenie, jako że postępowanie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę w sprawie prowadzone jest na wniosek skarżącej kasacyjnie, która w toku tego postępowania kwestionowała jedynie zakres zajęcia tej nieruchomości, wskazując i wywodząc, że działka nr [...] jedynie części zajęta jest pod drogę. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...]r., wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, a także art. 80 Kpa, a naruszenie to niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wymagało uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego stanowisko Sądu I instancji wskazujące, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwala na przyjęcie zajęcia całości działki pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do niej w dniu [...]r., jawi się jako przedwczesne. Przedwczesna była bowiem ocena naruszenia prawa materialnego, skoro Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzenia, w tym precyzujące w granicach skargi kasacyjnej zakres błędnego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, i po ustaleniu, że kontrolowany wyrok odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Ponownie rozpoznając sprawę organ, uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną i wskazania, ustali w jakim zakresie nieruchomość skarżącej kasacyjnie w dniu [...]r. była faktycznie zajęta pod drogę publiczną i znajdowała się we władaniu publicznoprawnym. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.