I SA/Wr 884/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 21 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania niedopuszczalności zarzutu przedawnienia obowiązku dochodzonego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania niedopuszczalności zarzutu przedawnienia obowiązku dochodzonego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, skarżąca wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wyjaśnić należy, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszystkie odmowne akty administracyjne oraz te, spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Reasumując, wykonanie aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Takiego charakteru nie ma postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, z tego powodu zaskarżony akt nie może podlegać wstrzymaniu. Odnosząc się do żądania strony - wstrzymania postępowania egzekucyjnego - Sąd stwierdza, że wobec jednoznacznego brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a. żądanie takie nie może być kierowane do Sądu, który nie ma takich kompetencji. Zakres przedmiotowy ww. regulacji obejmuje bowiem wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego i podlegają wykonaniu. Do tego katalogu nie można zaliczyć się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym jego wstrzymanie przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe - brak jest ku temu odpowiedniej podstawy prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt II FSK 1887/13 i z 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1358/13 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnychwww.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwe jest natomiast na gruncie postepowania egzekucyjnego, przewiduje je art. 23 § 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. O postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Jednakże, co wynika z brzmienia tej normy, jest zastrzeżone wyłącznie dla organów nadzoru działających w ramach nadzoru nad egzekucją administracyjną. Organy te mogą wydawać w pierwszej instancji postanowienia o wstrzymaniu z urzędu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII Wolters Kluwer 2015, pkt 9 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2395/16, LEX nr 2357923). Jest to zatem instytucja odmienna od regulowanej art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyżej przytoczonych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.