I SA/Po 581/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze sprzeciwu Miasta [...] Wydział [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Decyzją z [...] czerwca 2021 r., Wojewoda (dalej jako "Wojewoda/organ"), po rozpatrzeniu odwołania Miasta [...] i Zarządu Transportu [...], od decyzji Starosty [...] (dalej jako "Starosta/organ I instancji") uchylił ww. decyzję Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja Wojewody wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Nieruchomość, oznaczona ewidencyjnie jako działka nr [...], została nabyta przez Skarb Państwa - Zakład [...] przy [...] Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] w wyniku zawartej w dniu [...] września 1979 r. umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego, rep. [...], w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Z 1974 r. Nr 10 poz. 64, dalej: "ustawa wywłaszczeniowa"). W umowie powołano się na decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, wydaną przez [...] Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z [...] marca 1979 r., znak [...], dotyczącą przystanku zbiorowego WPK "[...]" zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym przez Wojewodę [...] [...] sierpnia 1975 r. Decyzją, znak [...], Prezydent Miasta [...] orzekł o ustanowieniu na czas nieoznaczony trwałego zarządu na rzecz Zarządu Transportu [...] w [...], na nieruchomościach, stanowiących własność Miasta [...], obejmujących działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], a nadto oddał trwały zarząd Zarządowi Transportu [...] w [...] odpłatnie, z przeznaczeniem na dworzec autobusowy z drogami manewrowymi oraz obiektami i urządzeniami związanymi z obsługą ruchu pasażerskiego komunikacji zbiorowej. W dniu wywłaszczenia, tj. [...] września 1979 r. tabularnymi właścicielami nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], byli T. G. i S. G.. T. G. zmarła [...] grudnia 1998 r. Spadek po niej nabyli: mąż S. G., córka M. P. oraz syn M. G. - każde w [...] części - co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], Wydziału [...] Cywilnego, z [...] czerwca 2004 r., sygn. akt I Ns [...]. S. G. zmarł [...] października 2004 r. Spadek po nim nabyli: córka M. P. i syn M. G. - każde w [...] części - co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], Wydziału [...] Cywilnego, z [...] grudnia 2004 r., sygn. akt I Ns [...]. M. G. zmarł [...] grudnia 2012 r. Spadek po nim nabyli: żona M. G., córka M. G. oraz córka M. L. - każda w [...] części - co zostało stwierdzone w akcie poświadczenia dziedziczenia, zawartym w akcie notarialnym z [...] stycznia 2013 r., rep. A nr [...]. M. G. w dniu [...] czerwca 2013 r. zawarła związek małżeński i od tej daty posługuje się nazwiskiem M. . Z powyższego wynika, że wnioskodawcy byli uprawnieni do dochodzenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, obejmującej działkę nr [...]. Pismem z [...] listopada 2017 r. M. P., M. G., M. M. i M. L. zwróciły się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o zwrot nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako obręb R., arkusz mapy [...], działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] (dawniej R. nr [...] karta [...], parcela [...], ul. [...], z księgi wieczystej nr [...]). Pismem z [...] lipca 2019 r., [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w [...] sp. z o.o. (dalej: "MPK w [...]") przesłało Staroście [...] oświadczenie pracownika MPK w [...], iż na działce nr [...] nie był realizowany cel wywłaszczenia, polegający na budowie Zbiorowego Przystanku Autobusowego na R. . W dniu [...] czerwca 2020 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...]. W oględzinach wzięli udział - R. W., P. C. (usługi geodezyjne) oraz P. K. (pełnomocnik wnioskodawców). Ustalono, że w części południowej działki znajduje się fragment utwardzonego terenu płytami betonowymi, stanowiący miejsce postoju autobusów miejskich, a także fragment utwardzonej drogi, stanowiący wyjazd z działki dla autobusów MPK. W części wschodniej znajduje się fragment zieleni. Z kolei w części północno-wschodniej drzewo, słup oświetleniowy oraz fragment utwardzonej drogi wyjazdowej dla autobusów MPK. Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Starosta [...] powołał rzeczoznawcę majątkowego B. W. jako biegłego w postępowaniu oraz zobowiązał ją do sporządzenia opinii zgodnie z art. 140 u.g.n. W dniu [...] listopada 2020 r. rzeczoznawca majątkowy sporządziła operat szacunkowy, w którym ustaliła wartość nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], wg stanu z dnia wywłaszczenia i cen na dzień wyceny na kwotę [...]zł. Stwierdziła nadto, że nieruchomość do dnia zwrotu nie zmieniła wartości. Aktualna wartość nieruchomości wynosi natomiast [...] zł. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Starosta [...] zwrócił się nadto do [...] sp. z o.o., A S.A. oraz firmy B S.A. z prośbą o udzielenie informacji - kiedy i z czyich nakładów oraz jakie inwestycje związane z infrastrukturą techniczną prowadzone były na nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...]. Nadto organ I instancji wystąpił do Zarządu Dróg [...] z prośbą o podanie informacji, dotyczących ewentualnej infrastruktury drogowej, zlokalizowanej na działce nr [...]. E. sp. z o.o. poinformowała, że na ww. działce nr [...] znajduje się linia kablowa [...] kV typu [...] 3x120 z 1999 r. Polska Spółka Gazownictwa poinformowała, że na działce nr [...] nie posiada żadnej infrastruktury gazowej. A. S.A. poinformowała, że na działce nr [...] zlokalizowany jest kanał deszczowy o średnicy 300 mm z rur betonowych wybudowany w 1979 r. przez Zakład [...] dla odwodnienia zbiorowego przystanku autobusowego R. . Wymagana strefa ochronna dla kanału wynosi natomiast po 2,5 m od osi. Zarząd Dróg [...] w [...] poinformował natomiast, że na działce nr [...] nie realizował żadnej inwestycji drogowej. Wojewoda wyjaśnił, że wniosek o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, inicjujący niniejsze postępowanie, powinien być rozpatrywany na podstawie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wprawdzie prawo własności nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot zostało odjęte na podstawie ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10 poz. 64) w latach 70 ubiegłego wieku, zaś podanie inicjujące postępowanie w I instancji wniesiono [...] listopada 2017 r., to jednak przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. (a więc dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości) stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego na podstawie m.in. aktów notarialnych zawartych w trybie przepisów ustawy wywłaszczeniowej. W ocenie Wojewody wniesione w niniejszej sprawie odwołania Miasta [...] oraz Zarządu Transportu [...] w [...] zasługiwały na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie doszło do wywłaszczenia nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży z [...] września 1979 r., zawartej w formie aktu notarialnego, rep. [...]. T. G. i S. G. zbyli na rzecz Skarbu Państwa - Zakładu [...] przy [...] Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] nieruchomość, położoną w [...], oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr [...]. W umowie powołano się na decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, wydaną przez [...] Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z [...] marca 1979 r., znak [...], dotyczącą przystanku zbiorowego WPK "[...]" zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym przez Wojewodę [...] [...] sierpnia 1975 r., a także na przepisy ustawy wywłaszczeniowej. Z roszczeniem o zwrot nieruchomości wywłaszczonej wystąpić może poprzedni właściciel lub jego spadkobierca. W niniejszej sprawie z roszczeniem o zwrot wystąpiły: M. P., M. G., M. M. i M. L. - spadkobierczynie byłych właścicieli nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...]. Kolejnym etapem badania sprawy jest wyeliminowanie negatywnych przesłanek zwrotu nieruchomości. Organy przeprowadziły kompleksowe postępowanie wyjaśniające w wyniku którego nie stwierdzono negatywnych przesłanek zwrotu nieruchomości. W szczególności nieruchomość, obejmująca działkę nr [...], nie została oddana w użytkowanie wieczyste, nie była przedmiotem umowy sprzedaży, a także nie stanowi obecnie drogi publicznej. Zasadniczym elementem sprawy o zwrot jest ustalenie celu wywłaszczenia. W umowie sprzedaży z [...] września 1979 r. wskazano, że działka nr [...] została przeznaczona pod budowę przystanku zbiorowego WPK "[...]" zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym przez Wojewodę [...] [...] sierpnia 1975 r., a także decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, wydaną przez [...] Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z [...] marca 1979 r., znak [...] Ostatnim aspektem sprawy o zwrot nieruchomości jest stwierdzenie zbędności nieruchomości albo zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia. W ocenie Wojewody organ I instancji doszedł do błędnego wniosku, iż cała nieruchomość, oznaczona ewidencyjnie jako działka nr [...], podlega zwrotowi albo przynajmniej postawił taki wniosek przedwcześnie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że przystanek zbiorowy WPK "[...]" został zrealizowany. Najprawdopodobniej żadna infrastruktura naziemna przystanku nie znajduje się na działce nr [...]. Należy jednak wskazać, że z mapy zasadniczej, przedłożonej przez firme A S.A. wynika, że na działce nr [...] zlokalizowany jest kanał deszczowy o średnicy 300 mm z rur betonowych. Ten kanał został wybudowany w 1979 r. przez Zakład [...] dla odwodnienia zbiorowego przystanku autobusowego [...]. Z kolei z mapy zasadniczej przedłożonej przez E. sp. z o.o. wynika, że na działce nr [...] zlokalizowana jest linia kablowa [...] typu [...] 3x120. W niniejszej sprawie należałoby zatem przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe i wyjaśnić, czy kanał deszczowy oraz linia energetyczna są elementami inwestycji, która była celem wywłaszczenia. Jeżeli tak, zasadne może okazać się dokonanie podziału nieruchomości oraz zwrot części, na której nie znajduje się linia energetyczna oraz kanał deszczowy wraz ze strefą ochronną (po 2,5 metra od osi). Organ I instancji niedostatecznie wyjaśnił też, czy wykorzystywanie przestrzeni na działce nr [...] jako placu manewrowego dla autobusów może być uznane za realizację celu wywłaszczenia oraz z czyjej inicjatywy na tym terenie umieszczone zostały betonowe płyty, ułatwiające poruszanie się pojazdów, a także słup oświetleniowy. Dodatkowo, wobec sprzeczności istniejących w zgromadzonym materiale dowodowym, Starosta [...] powinien skonfrontować zeznania pracownika MPK w [...], który w oświadczeniu przesłanym organowi I instancji pismem z [...] lipca 2019 r., znak [...], stwierdził, iż na działce nr [...] nie był realizowany cel wywłaszczenia, polegający na budowie Zbiorowego Przystanku Autobusowego na R. , z obecnym w aktach sprawy materiałem dowodowym, w tym w szczególności mapami, przedstawiającymi kanał deszczowy, służący odwodnieniu przystanku autobusowego [...]. Mając na względzie powyższe bezcelowa okazała się ocena dowodu, zgromadzonego w aktach sprawy, w postaci operatu szacunkowego autorstwa rzeczoznawcy majątkowego B. W.. Dodatkowo organ podkreślił, decyzja Starosty [...] nie spełnia podstawowych wymogów, wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. Wydane orzeczenie nie zawiera w szczególności daty jego wydania. Nadto organ I instancji nie pouczył strony o możliwości zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, zgodnie z art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Konieczne zatem stało się przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Starosta [...] powinien uzupełnić materiał dowodowy, a także ustalić jaka część działki nr [...] została wykorzystana pod realizację celu wywłaszczenia. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. Miasto [...] wniosło sprzeciw od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 26 § 2 pkt 1 k.p.a., poprzez niewydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, pomimo zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. art. 26 § 2 pkt 1 k.p.a. Wojewoda orzekając w przedmiotowej sprawie nie rozstrzygnął kwestii prawidłowości wyłączenia postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., [...] Wydziału Nieruchomości Starostwa [...] od orzekania w przedmiotowej sprawie i przekazania następnie sprawy na podstawie art. art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. do rozparzenia pracownikowi R. W., która służbowo podlega Dyrektorowi Wydziału Nieruchomości. Kwestia ta w całości została pominięta w zaskarżonej decyzji, a ma ona istotne znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zwrotowej w sposób transparentny, w zgodzie z obowiązującym prawem i procedurami. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. i w związku z powyższym sprawa powinna zostać przekazana do rozpatrzenia innemu organowi na podstawie art. 26 § 2 pkt 1. Brak rozstrzygnięcia wyżej wymienionej kwestii przez organ II instancji dyskwalifikuje pozostałe rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie poczynione przez Starostę [...]. Wskazując powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny. Instytucja sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Nowelizacja ta wprowadziła zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią nowo wprowadzonego art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Według art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotem kontroli w razie wniesienia sprzeciwu jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji Wojewody jest art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to ewentualne braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1277/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Art. 136 k.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym przed organem drugiej instancji nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Ponadto już z kolejności przepisów zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Podkreślić należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dotyczącym omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (wyrok WSA w Gliwicach z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/GI 439/06, Lex nr 930299). Przeprowadzona przez Sąd kontrola w powyżej określonych granicach wykazała, że decyzja Wojewody z [...] czerwca 2021 r. spełnia wymogi określone w art. 138 § 2 k.p.a. Jednym z aspektów sprawy o zwrot nieruchomości jest stwierdzenie zbędności nieruchomości albo zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia. Organ I instancji doszedł do wniosku, iż cała nieruchomość, oznaczona ewidencyjnie jako działka nr [...], podlega zwrotowi albo przynajmniej postawił taki wniosek przedwcześnie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika jednak, że przystanek zbiorowy WPK "[...]" został zrealizowany. Najprawdopodobniej żadna infrastruktura naziemna przystanku nie znajduje się na działce nr [...]. Należy jednak wskazać, że z mapy zasadniczej, przedłożonej przez firmę A S.A. wynika, że na działce nr [...] zlokalizowany jest kanał deszczowy o średnicy 300 mm z rur betonowych. Ten kanał został wybudowany w 1979 r. przez Zakład [...] dla odwodnienia zbiorowego przystanku autobusowego [...]. Z kolei z mapy zasadniczej przedłożonej przez E. sp. z o.o. wynika, że na działce nr [...] zlokalizowana jest linia kablowa [...] typu [...] 3x120. Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że w niniejszej sprawie należałoby przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe i wyjaśnić, czy kanał deszczowy oraz linia energetyczna są elementami inwestycji, która była celem wywłaszczenia. Jeżeli tak, zasadne może okazać się dokonanie podziału nieruchomości oraz zwrot części, na której nie znajduje się linia energetyczna oraz kanał deszczowy wraz ze strefą ochronną (po 2,5 metra od osi). Organ I instancji niedostatecznie wyjaśnił też, czy wykorzystywanie przestrzeni na działce nr [...] jako placu manewrowego dla autobusów może być uznane za realizację celu wywłaszczenia oraz z czyjej inicjatywy na tym terenie umieszczone zostały betonowe płyty, ułatwiające poruszanie się pojazdów, a także słup oświetleniowy. Dodatkowo, wobec sprzeczności istniejących w zgromadzonym materiale dowodowym, Starosta [...] powinien skonfrontować zeznania pracownika MPK w [...], który w oświadczeniu przesłanym organowi I instancji pismem z [...] lipca 2019 r., znak [...], stwierdził, iż na działce nr [...] nie był realizowany cel wywłaszczenia, polegający na budowie Zbiorowego Przystanku Autobusowego na R. , z obecnym w aktach sprawy materiałem dowodowym, w tym w szczególności mapami, przedstawiającymi kanał deszczowy, służący odwodnieniu przystanku autobusowego [...]. Sąd zauważa też, że decyzja Starosty [...] nie spełnia podstawowych wymogów, wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. Wydane orzeczenie nie zawiera w szczególności daty jego wydania. Nadto organ I instancji nie pouczył strony o możliwości zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, zgodnie z art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Konieczne zatem stało się przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Starosta [...] powinien uzupełnić materiał dowodowy, a także ustalić jaka część działki nr [...] została wykorzystana pod realizację celu wywłaszczenia. Sąd podnosi, że kwestia ewentualnego, nieprawidłowego wyłączenia Dyrektora Wydziału Nieruchomości Starostwa [...] stanowi kolejny argument przemawiający za uchyleniem decyzji organu I instancji. Wyjaśnić należy także, że w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem środka zaskarżenia jakim jest sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, Sąd badał jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (por. art. 64e p.p.s.a.). Kontrola tej decyzji ma więc wyłącznie charakter formalny, a nie merytoryczny. Sprzeciw nie jest bowiem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.