I SA/Go 269/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE D.S. wniosła skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w wysokości łącznie 75.510,06 zł wraz z odsetkami. W piśmie z dnia [...] lipca 2021 r. skarżąca wniosła o zawieszenie jej postępowania egzekucyjnego "który wydał Zarząd Województwa dotyczący zwrotu dofinansowania zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. przez okres trwania rozprawy". Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2021 r. wezwano ówczesnego pełnomocnika skarżącej (jej małżonka) czy ww. wniosek stanowi w istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." czy też jest to wniosek skierowany do organu egzekucyjnego o zawieszenie prowadzonego przezeń postępowania, pod rygorem przyjęcia, że jest to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 2 sierpnia 2021 r. (z.p.o. k. 103 akt sądowych). W piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. reprezentujący stronę adwokat wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek podniósł, że przymusowa realizacja zobowiązań w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wskazał, że w ocenie skarżącej brak wstrzymania zaskarżonej decyzji zmusi ją do wyrejestrowania działalności oraz pozbawia miejsca pracy zatrudnionych przez nią pracowników, a z kolei niewykonanie decyzji przez okres trwania postępowania nie ma dla ZW w spornej kwocie żadnego wymiaru praktycznego. Do niniejszego pisma pełnomocnik skarżącej załączył PITy-36L skarżącej za lata 2019 i 2020 i wydruk zestawienia rozliczeń firmy: "K." za rok 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji musi ją do wyrejestrowania działalności oraz pozbawia miejsca pracy zatrudnionych przez nią pracowników, a z kolei niewykonanie decyzji przez okres trwania postępowania nie ma dla ZW w spornej kwocie żadnego wymiaru praktycznego. Skarżąca, co istotne reprezentowana już przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedłożyła jednak wszystkich dokumentów pozwalających zobrazować jej aktualną sytuację finansową i majątkową a w konsekwencji ocenić faktyczny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację finansową. Co prawda skarżąca przedłozyła wydruki PIT-36L za lata 2019 i 2020 z których wynika, że w 2019r. uzyskała ona dochód (po odliczeniach) w kwocie 148.340,18 zł a w 2020 r. wykazała stratę w kwocie 39.190,75 zł. Przedłożyła także wydruk zestawienia rozliczeń firmy: "K." za rok 2021r. (za miesiące od stycznia do czerwca), z którego wynika, że w miesiącach od stycznia do lutego miesięczne koszty działalności przewyższały uzyskiwany przychód a sytuacja ta odwróciła się dopiero w czerwcu 2021 r. Niemniej skarżąca nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych, nie przedłożyła dokumentów wskazujących czy prowadzona przez nią firma posiada majątek trwały, ilu zatrudnia pracowników itp. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie wykazał aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na podstawie przedłożonych przez skarżącą dokumentów trudno zweryfikować czy jej obawy związane z zakończeniem prowadzonej działalności na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji są uzasadnione. Podkreślić należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Co więcej samo wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r., II FZ 128/15). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.