II SA/Op 306/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez P. M. (zwanego dalej również skarżącym) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej w skrócie: SKO lub Kolegium) z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] nr [...], orzekającą o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 16 października 2020 r. Starosta G. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o skierowaniu go na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w związku z otrzymanym w dniu 1 października 2020 r. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] W. z dnia [...], sygn. akt [...]. Następnie decyzją z dnia [...] Starosta G. orzekł o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 101 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, B. W dniu 1 października 2020 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynął ww. wyrok Sądu Rejonowego [...] W., z którego wynika, że w dniu 31 grudnia 2017 r. skarżący kierował pojazdem mechanicznym, będąc w stanie nietrzeźwości. Dalej wyjaśnił, że obowiązek skierowania na przedmiotowe badanie wynika z przepisów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że prawo jazdy zostało mu odebrane bezprawnie, tzn. w wyniku rażącego naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Dlatego zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie działań w Sądzie Najwyższym w celu "skasowania" wyroku w jego sprawie. Z tego względu Starosta G. powinien zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia podjętych przez niego działań, mających na celu odzyskanie prawa jazdy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Kolegium decyzją z dnia [....] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i podało, że dodatkowo uzyskało informację, iż Starosta nie wydał decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Następnie powołało się na art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, a także - w zakresie podstawy do ustalenia, że skarżący kierował w stanie nietrzeźwości - na art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957) oraz na art. 135a ustawy w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 2001). Dalej SKO wywiodło, że podstawą wydania przez starostę decyzji o skierowaniu na badania, do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy, nadal może stanowić odpis wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy - Kodeks karny wykonawczy. W okolicznościach sprawy konieczną przesłanką wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne jest wcześniejsze ustalenie, że kierował on pojazdem m.in. w stanie nietrzeźwości. Organ orzekający o takim skierowaniu nie jest jednak uprawniony do czynienia w tym zakresie (kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości) własnych wiążących ustaleń. W tym przedmiocie organ działał na podstawie odpisu wyroku, z którego wynika skazanie za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Kolegium wyjaśniło również, że przepisy art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy nie upoważniają organu do badania jakichkolwiek innych przesłanek skierowania kierowcy na badania psychologiczne, niż sam fakt kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Natomiast bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący w dniu 31 grudnia 2017 r. w W. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] o numerze rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości. Okoliczności te zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] sygn. akt [...]. Dlatego Starosta G. zobowiązany był wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił, że narusza ona obowiązujące przepisy prawa. Ponownie argumentował, że pozbawiono go prawa jazdy z naruszeniem przepisów prawa. Podjął zatem kroki w celu odzyskania bezprawnie zabranego prawa jazdy. Podkreślił, że "nie powinien być sankcjonowany" przez żadną instytucję do momentu zakończenia procesu odzyskiwania prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko oraz wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II SPP/Op 49/21, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych całości. Na rozprawie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania do momentu rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy skargi nadzwyczajnej, która - ma nadzieję - zostanie wywiedziona przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Wyraził ubolewanie, że przepisy są tak skonstruowane, że mogą toczyć się niezależnie od siebie postępowania karne i administracyjne, które są od siebie w rzeczywistości zależne, ale prawnie nie. Ponadto skarżący poparł skargę oraz wnioski i wywody w niej zawarte. Akcentując potrzebę wywiedzenia skargi nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego przez Rzecznika Praw Obywatelskich, wskazał, że odzyskanie prawa jazdy jest dla niego konieczne, gdyż ma małe chore dziecko, wymagające rehabilitacji. Pełnomocnik skarżącego poparł skargę i zwrócił uwagę, że orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie zbadały, czy skazanie prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego nie uległo zatarciu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgłosił również wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części. Na rozprawie Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania wobec braku podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, nadal zwanej ustawą. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5. Stosownie do art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu oraz przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Zgodnie natomiast z art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53), zwanej dalej w skrócie K.k.w., w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. W kontrolowanej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący 31 grudnia 2017 r. w W. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] o numerze rej.[...] , będąc w stanie nietrzeźwości. Okoliczności te zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego[...] W. z dnia [...] sygn. akt [...]. W świetle przytoczonych wcześniej przepisów nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów administracji kwestii skierowania osoby na badanie psychologiczne wobec dopuszczenia się przez nią kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w treści art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy kategorycznego stwierdzenia "wydaje decyzję administracyjną". Równocześnie art. 135a ustawy stanowi, że do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie 182 § 1 ustawy Kodeks karny wykonawczy. Zgodnie jednak z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957, która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (ustawa Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 tej regulacji przewidziano, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o jakim mowa w art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej m.in. ustawę o kierujących pojazdami nie został ogłoszony. Z tego względu należało podzielić stanowisko Kolegium, że art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie znajdował w sprawie zastosowania, a zamiast niego zastosowanie miał art. 135a tej ustawy, wedle którego starosta wydaje decyzję, o której mowa m.in. w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 K.k.w. W niniejszej sprawie podstawę wszczęcia postępowania, a następnie wydania decyzji stanowił zatem odpis wyroku przesłany przez Sąd w trybie art. 182 § 1 K.k.w., który został przekazany organowi pierwszej instancji w dniu 1 października 2020 r. (pismo Starosty O. z dnia 28 września 2020 r.). O okoliczności tej skarżący został pouczony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Niewątpliwie więc istnienie w dacie podejmowania ocenianych decyzji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] W. z dnia [...] sygn. akt [...], uznającego skarżącego za winnego popełnienia czynu określonego w art. 178a § 1 K.k., polegającego na tym, że w dniu 31 grudnia 2017 r. w W. na ul. [...] umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, określone w art. 45 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym, w ten sposób, że prowadził samochód marki [...] o numerze rej. [...] w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości: I badanie - 0,61 mg/dm³, II badanie - 0,62 mg/dm³, II badanie - 0,58 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu z płuc - było konieczną i wystarczającą przesłanką wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Stanowisko Sądu w omawianej kwestii znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2135/19; wyroki WSA w Krakowie z dnia: 21 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 812/19; z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 380/21; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1228/19, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powiedzianego dotychczas podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy należy uznać za bezzasadne. Zdaniem Sądu, skoro bowiem organ dysponował prawomocnym wyrokiem karnym skazującym za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., stwierdzającym kierowanie przez skarżącego pojazdem w stanie nietrzeźwości, to zachodziły przesłanki do skierowania skarżącego na badanie psychologiczne. Wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Podkreślić jeszcze raz trzeba, że decyzja o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne wydawana jest m.in. w sytuacji, gdy kierował on pojazdem w stanie nietrzeźwości, a która to okoliczność wynika w niniejszej sprawie z odpisu prawomocnego wyroku przesłanego przez sąd karny. Natomiast ustalenia co do popełnienia przestępstwa zawarte w sentencji prawomocnego wyroku sądu karnego nie mogą być przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie administracyjnej. Ustalenia te są wiążące dla organu administracji publicznej oraz sądu administracyjnego i nie podlegają weryfikacji (por. cyt. wyżej wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2135/19). Słusznie też wyjaśniono w powołanych wyżej orzeczeniach sądów administracyjnych, że ratio legis ustawy o kierujących pojazdami oraz zasady demokratycznego państwa prawnego nie mogą dopuścić do sytuacji, w której organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego winien odstąpić od wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie (psychologiczne) i to nawet wtedy, gdy treść tego wyroku nie została wprowadzona do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, a sam organ informację o dopuszczeniu się przez kierowcę czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu uzyskał nie z systemu teleinformatycznego, a z doręczonego w formie papierowej odpisu wyroku sądu. Dane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców są bowiem informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego. Ponadto, co istotne, do momentu wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wprowadzone rozwiązania techniczne umożliwiające przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i tym samym nie jest możliwe automatyczne przekazywanie informacji oraz danych w niej zgromadzonych organom orzekającym na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy. Odnosząc się z kolei do podniesionego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego zarzutu dotyczącego braku rozważenia przez organy kwestii zatarcia skazania, stwierdzić należy, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla zastosowania przepisu art. 99 ust 1 pkt 3 lit. a ustawy. Jak słusznie zauważa się w orzecznictwie, zatarcie skazania jest instytucją prawa karnego i działa na przyszłość, nakazując traktowanie skazanego jako osoby niekaranej. Dla sfery prawa administracyjnego instytucja ta nie ma większego znaczenia, zwłaszcza dla zdarzeń prawnych, z którymi była związana. Nie ma żadnych ku temu podstaw aby przyjąć, iż zatarcie skazania miało powodować uznanie okoliczności, o jakiej mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy za niebyłą. Podkreśla się również, że skierowanie na powyższe badania stanowi administracyjnoprawną konsekwencję prowadzenia pojazdu m.in. w stanie nietrzeźwości. Wprowadzenie tej instytucji ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego przez podmiot, którego zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego przemieszczania się uczestnikom ruchu. Taka regulacja ma charakter prewencyjny i zabezpieczający (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2305/18). Ponadto zauważenia wymaga, że uznanie ukarania za niebyłe usuwa z obrotu prawnego skutki karnoprawne ukarania za wykroczenie (w przypadku skarżącego za przestępstwo), jednak nie usuwa konsekwencji administracyjnoprawnych samego popełnienia czynu będącego podstawą ukarania (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2349/16). Jeszcze raz zatem powtórzyć przyjdzie, że w postępowaniu w sprawie skierowania na badanie psychologiczne ustalenia wymaga okoliczność kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Okoliczność ta w rozpoznawanej sprawie wynika z prawomocnego wyroku przesłanego organowi przez sąd karny. I w tym zakresie organ w ramach art. 75 § 1 K.p.a. miał prawo korzystać z ustaleń sądu karnego. Przy czym decyzja Starosty ma charakter związany i nie zależy od uznania administracyjnego, dlatego na organie spoczywał obowiązek wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne. Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o zawieszenie postępowania, ponieważ kwestia ewentualnego wystąpienia przez Rzecznika Praw Obywatelskich ze skargą nadzwyczajną pozostaje bez wpływu na bezsporną, bo potwierdzoną prawomocnym wyrokiem Sądu, okoliczność prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Stosownie do powyższego Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowany art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy, co obligowało do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Sąd miał również na uwadze to, że organy wskazały - stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. - podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając dostatecznie jego motywy. Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeknie referendarz sądowy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a.