VII SA/Wa 2008/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] lipca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]. UZASADNIENIE Pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r. skarżąca spółka złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nakazującej stronie skarżącej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym kładki dla pieszych poprzez: - demontaż zniszczonej okładziny ceramicznej na obiekcie oraz wykonanie reprofilacji powierzchni betonowych w miejscu uprzednio zdemontowanej okładziny ceramicznej, - antykorozję skorodowanych łożysk płaskich i stalowej balustrady nad środkowym filarem, - podwyższenie barierek do normowej wysokości 110cm poprzez uzupełnienie brakujących pochwytów betonowych na konstrukcji przęseł, - demontaż instalacji i słupów oświetleniowych na obiekcie, - uzupełnienie betonu w miejscach ubytków otuliny zbrojenia i w biegu schodowym od strony budynku dworca, - uzupełnienie brakujących rur spustowych odwodnienia kładki. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania podniesiono, iż wykonanie remontu kładki w sytuacji, gdy Spółka nie powinna być stroną postępowania naraża ją na niepowetowane straty, zaś dochodzenie zwrotu poniesionych kosztów remontu nie będzie możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd zasługuje na uwzględnienie. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji w ocenie Sądu uprawnione jest twierdzenie, że wykonanie przez stronę skarżącą remontu kładki dla pieszych może spowodować dla niej znaczny uszczerbek finansowy, ewentualne późniejsze uchylenie orzeczenia nie będzie prowadziło do rekompensaty powstałej w wyniku wykonania decyzji szkody. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 p.p.s.a. zachodzi bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia